Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 marca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę T.P. i A.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego.
Wobec treści wyroku skarżący wnieśli o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, a następnie złożyli na urzędowym formularzu wnioski o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
We wnioskach tych skarżący wskazali, że prowadzą wspólne gospodarstwo domowe wraz z córkami: 22-letnią A.P. oraz 12-letnią M.P. Zamieszkują w mieszkaniu lokatorskim o pow. 48 m2. Nie posiadają przy tym żadnego majątku, tak nieruchomości, jak i przedmiotów o wartości przekraczającej 3000 euro.
Jednocześnie skarżący wskazali, że jedyne źródło utrzymania rodziny stanowi dochód osiągany przez skarżącego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 1700,29 złotych brutto miesięcznie. Skarżąca od listopada 2007 roku nie otrzymuje bowiem renty chorobowej. Córki zaś kontynuują naukę i także nie osiągają żadnych dochodów.
Ponadto skarżący oświadczyli, że nie zatrudniają i nie pozostają w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym i rzecznikiem patentowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Problematyka zwolnienia od kosztów sądowych uregulowana jest w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej "p.p.s.a.". W art. 239 tego aktu określony został krąg podmiotów podlegających zwolnieniu od kosztów sądowych z mocy ustawy. Zgodnie z pkt 1 lit. a powołanego przepisu, strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Z kolei jak wynika z art. 246 § 1 pkt 2, art. 262 i art. 252 powołanej ustawy, stronie korzystającej z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych może być ponadto przyznane prawo pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Sądu zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie.
Ze złożonych wniosków o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżący prowadzą wspólne gospodarstwo domowe wraz z córkami: 22-letnią A.P. oraz 12-letnią M.P.
Rodzina nie posiada żadnego majątku, za wyjątkiem mieszkania lokatorskiego o pow. 48 m2. Jedyne źródło utrzymania rodziny stanowi zaś dochód skarżącego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 1700,29 złotych brutto miesięcznie, co w przeliczeniu na osobę stanowi kwotę 425 złotych.
Ponadto skarżący nie zatrudniają i nie pozostają w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym i rzecznikiem patentowym.
W tym stanie rzeczy, Sąd uznał, iż wnioski skarżących w części dotyczącej ustanowienia adwokata zasługują na uwzględnienie. W ocenie Sądu, sytuacja materialna skarżących, w tym zwłaszcza kwota dochodu rodziny powoduje, iż skarżący nie są w stanie ponieść kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W pozostałym zakresie postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. Z mocy bowiem art. 239 pkt 1 lit. a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżący korzystają z ustawowego zwolnienia od tychże kosztów sądowych, co tym samym oznacza, że skarżący nie podlegają obowiązkowi uiszczenia kosztów sądowych związanych z wniesieniem skargi w niniejszej sprawie.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 262 oraz art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 239 pkt 1 lit. a ustawy i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.
(MSi)