Uzasadnienie
P. G., L. G., T. G. i Z. Ł. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji.
W treści skargi zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i wskazano, że inwestor stara się pozbawić skarżących interesu prawnego jako właścicieli nieruchomości graniczącej z inwestycją w sytuacji gdy ich interes prawny został już wielokrotnie potwierdzony w poprzednio toczących się postępowaniach.
Zarządzeniem z dnia 26 sierpnia 2016r. sędzia sprawozdawca uznał, że skarżącym w sprawie jest wyłącznie P. G., zaś L. G., T. G. i Z. Ł. są uczestnikami postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Zauważyć należy, że przedmiotem wstrzymania wykonania decyzji mogą być tylko akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wstrzymanie wykonania dopuszczalne jest w sytuacji, gdy zaskarżony akt lub czynność wywołuje skutki materialnoprawne. Kwestia wykonania aktu administracyjnego pojawia się zatem w odniesieniu do aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. C.H.Beck 2013, s. 361).
W okolicznościach niniejszej sprawy przedmiotem wstrzymania wykonania jest decyzja odmawiająca uchylenia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji. Przede wszystkim podkreślić należy, że wszelkie akty o charakterze odmownym nie podlegają wykonaniu i nie nadają się do wykonania, bowiem pozbawione są węzła praw i obowiązków, które mogłyby podlegać wykonaniu. Zaskarżona decyzja nie wywołuje zatem bezpośrednich skutków w sferze praw czy obowiązków materialnoprawnych wnioskującego o wtrzymanie wykonania tejże decyzji. Ponadto zauważyć należy, że sama decyzja ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji należy do aktów niepodlegających wykonaniu i niewymagających wykonania. Stosownie do art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016r. poz. 778 ze zm.), decyzja w przedmiocie warunków zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich.
Samodzielnie nie uprawnia do podjęcia jakichkolwiek robót budowlanych, nie może stanowić podstawy do podjęcia działań inwestycyjnych i nie podlega wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Uprawnia jedynie inwestora do wystąpienia do właściwego organu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, a dopiero ostateczna decyzja wydana w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę jest podstawą dla inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji planowanej inwestycji. Celem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest wskazanie, czy inwestycja danego rodzaju może w ogóle być zlokalizowana na konkretnej działce.
Zatem stwierdzić należy, że decyzja ustalająca warunki zabudowy nie może prowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., stanowiących przesłanki wstrzymania wykonania decyzji.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.
a.tp.