Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], Nr [...] po ponownym rozpatrzeniu sprawy S. U., Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tekst jedn. Dz. U. z 2002r., Nr 42, poz. 371), uchylił decyzję własną z dnia [...] Nr [...] i przekazał sprawę do rozpoznania przez organ pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ wskazał, że w toku postępowania weryfikacyjnego ustalono, iż S. U. posiadał uprawnienia kombatanckie przyznane przez Zarząd Wojewódzki ZBoWiD w Ł. decyzją z dnia [...] z tytułu: "utrwalanie władzy ludowej od dnia 10 lipca 1947r. do dnia 31 grudnia 1947r. Z uwagi na to, Kierownik Urzędu decyzją z dnia [...] utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] pozbawił S. U. uprawnień kombatanckich. Wyrokiem z dnia 11 maja 2004r. wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Łd 2067/01 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił obie zaskarżone decyzje wskazując, że w toku postępowania weryfikacyjnego Kierownik Urzędu winien wyjaśnić, czy po stronie skarżącego istnieją przesłanki pozwalające mu na zachowanie uprawnień kombatanckich z tytułu służby w AK i KWP. Kierownik Urzędu po przeprowadzeniu postępowania dowodowego w zakresie wskazanym przez sąd, wydał decyzję w dniu [...], z treści której należy wnioskować, że jest to decyzja o pozbawieniu uprawnień kombatanckich.
Zdaniem organu, analiza decyzji z dnia [...], od której S. U. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazuje, że decyzja ta nie spełnia wymogów zawartych w art. 107 § 1 k.p.a., bowiem nie zawiera ona rozstrzygnięcia. Organ uznał, że z porównania przyjętej podstawy prawnej i treści uzasadnienia można stwierdzić, iż decyzja z dnia [...] jest decyzją o pozbawieniu uprawnień kombatanckich, jednakże organ administracji publicznej w sprawach dotyczących praw i obowiązków obywateli, ustaleń swoich nie może opierać na domysłach. Wskazane okoliczności, zdaniem organu, spełniają przesłanki art. 138 § 2 k.p.a. i przemawiają za zasadnością uchylenia kwestionowanej decyzji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, gdyż waga uchybienia uniemożliwia kierownikowi urzędu wydanie decyzji reformatoryjnej.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył S. U. wywodząc, iż Kierownik Urzędu niezasadnie prowadził postępowanie po uchyleniu wcześniejszych decyzji wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 maja 2004r. Skarżący podniósł, iż Sąd uchylając decyzje Kierownika Urzędu przyznał mu uprawnienia kombatanckie i organ winien wyrok wykonać wydając zaświadczenie i legitymację kombatancką.
W odpowiedzi na skargę, strona przeciwna wniosła o jej oddalenie wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Przedmiotową skargę należało uwzględnić, aczkolwiek z innych przyczyn niż wskazane w skardze.
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych, przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Powyższe oznacza, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czyli jej zgodność z prawem materialnym regulującym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym odnoszącym się do postępowania organu administracji publicznej. Tym samym sąd nie orzeka o prawach i obowiązkach stron.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 wskazanej ustawy, uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).
Stosownie do treści art. 134 § 1 cyt. ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.
Rozpatrując skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone przez organ z istotnym naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, co w myśl wskazanego wyżej art. 145 skutkuje uchyleniem decyzji.
Zaskarżoną decyzją Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991r. o kombatantach (...), uchylił decyzję własną z dnia [...] i przekazał sprawę do rozpoznania przez organ pierwszej instancji.
Zasadniczą kwestią w przedmiotowej sprawie jest wyjaśnienie istoty i konstrukcji środka zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidzianego przepisem art. 127 § 3 k.p.a.
Stosownie do treści wskazanego przepisu strona niezadowolona z decyzji naczelnego (centralnego) organu administracji państwowej może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy i wniosek ten stanowi podstawę ponownego postępowania w tej samej sprawie (por. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz., wyd. C.H.Beck, W-wa 1996, str. 561). Również Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wypowiadał się, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy obliguje naczelny organ administracji publicznej do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy a nie jedynie do oceny postępowania przeprowadzonego przez ten organ w I instancji (por. wyrok NSA z dnia 14 października 1999r. IV SA 1813/98 Lex nr 48725, wyrok NSA z dnia 14 września 1999r. III SA 8275/98 Lex nr 40865, wyrok NSA w Gdańsku z dnia 11 grudnia 1998r. I SA/Gd 2300/96 Lex nr 36124, wyrok NSA z dnia 30 kwietnia 1998r. II SA 148/98 Lex nr 41651).
Podkreślenia przy tym wymaga, że wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy różni się od odwołania tym, że nie ma on konstrukcji względnie dewolutywnej, jest bowiem rozpatrywany przez organ, który wydał zaskarżoną decyzję. Nie ma zatem zastosowania w tym przypadku przepis art. 138 § 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 27 listopada 2001r. I SA 1011/00 Lex nr 81760, wyrok NSA z dnia 10 czerwca 1999r. II SA 655/99 Lex nr 46800, B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz., wyd. C.H.Beck, W-wa 1996, str. 562).
W przedmiotowej sprawie, mimo powołania w podstawie prawnej kwestionowanego rozstrzygnięcia przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. organ, uchylając decyzję własną i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, orzekł w istocie w myśl art. 138 § 2 k.p.a., który to przepis nie może mieć w sprawie zastosowania, stosownie do uwag wyżej poczynionych. Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., organ mógł uchylić zaskarżoną decyzję albo w całości, albo w części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy, bądź uchylając tę decyzję władny był umorzyć postępowanie w sprawie. Tym samym kwestionowana decyzja wydana została z naruszeniem art. 127 § 3 k.p.a. i art. 138 k.p.a.
Odnosząc się do argumentów podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a dotyczących braku rozstrzygnięcia w decyzji z dnia [...] zgodzić należy się z poglądem organu, iż decyzja ta zapadła z naruszeniem art. 107 § 1 k.p.a. Decyzja dotknięta taką wadą, jaką jest brak rozstrzygnięcia, winna być wyeliminowana z obrotu prawnego.
Wyżej wskazane uchybienia uzasadniają uchylenie zarówno decyzji zaskarżonej, jak i decyzji ją poprzedzającej, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.
O zwrocie kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego, orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.
Z uwagi na brak przymiotu wykonalności zaskarżonej decyzji, Sąd uznał wydanie rozstrzygnięcia w trybie art. 152 p.p.s.a. za bezprzedmiotowe.