Uzasadnienie
W dniu 3 stycznia 2007 roku G. M. wniosła o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego z tytułu niepełnosprawności załączając orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] z dnia [...].
Decyzją nr [...] z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. przyznał wnioskodawczyni zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 złote miesięcznie na okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 marca 2007 roku. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 104, 108 ust. 1 k. p. a., art. 16, art. 23 ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 roku, Nr 139, poz. 992 ze zm.), rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 lipca 2006 roku w sprawie wysokości dochodu rodziny albo dochodu osoby uczącej się stanowiących podstawę ubiegania się o zasiłek rodzinny oraz wysokości świadczeń rodzinnych (Dz. U. Nr 130, poz. 903).
W odwołaniu od powyższej decyzji G. M. podała, że stopień niepełnosprawności ustalono wobec niej od dnia 1 kwietnia 2006 roku, a nie od dnia 1 stycznia 2007 roku.
Decyzją nr [...] z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu podano, że art. 24 ust. 3 a ustawy o świadczeniach rodzinnych nakazuje przyznanie zasiłku rodzinnego nie wcześniej niż od miesiąca, w którym złożono wniosek o kontynuację świadczenia.
Podstawę prawną decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 k. p. a. oraz art. 16, art. 24 ust. 3 a ustawy o świadczeniach rodzinnych.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi G. M. podała, że wniosek o przyznanie świadczenia mogła złożyć dopiero w dniu 3 stycznia 2007 roku, podczas gdy niepełnosprawność jej datuje się na dzień 1 kwietnia 2006 roku.
W odpowiedzi na skargę z dnia 27 kwietnia 2007 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej odrzucenie, a ewentualnie o oddalenie skargi podnosząc, że G. M. skargę wniosła w dwóch egzemplarzach, natomiast załączniki złożyła wyłącznie w jednym egzemplarzu, co uzasadnia odrzucenie skargi. Natomiast, gdyby Sąd nie podzielił tego argumentu, organ wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie jest dotknięta naruszeniem prawa skutkującym koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego.
Zasiłek pielęgnacyjny należy w myśl art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 roku, Nr 139, poz. 992 ze zm.) do kategorii świadczeń opiekuńczych, zaliczanych do świadczeń rodzinnych.
Zasady przyznawania i wypłaty świadczeń rodzinnych uregulowane są w Rozdziale 6 ustawy. Wśród przepisów tego rozdziału umieszczono art. 24 ust. 2 i 3, stanowiące o okresach przysługiwania zasiłku. W myśl tego unormowania, w przypadku osoby legitymującej się orzeczeniem o niepełnosprawności, świadczenie przysługuje począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia.
W niniejszej sprawie w zaskarżonej decyzji określono, iż zasiłek pielęgnacyjny G. M. przysługuje na okres od dnia 1 stycznia 2007 roku do dnia 31 marca 2007 roku. Orzeczeniu temu nie można zarzucić nietrafności. Z akt sprawy wynika, że skarżąca wniosek swój złożyła w dniu 3 stycznia 2007 roku, natomiast w orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] z dnia [...] (k. 3 akt administracyjnych) wskazano, iż orzeczenie to wydano na okres do dnia 31 marca 2007 roku. Zasadnie zatem organ przyjął, iż świadczenie należne jest stronie od stycznia 2007 roku, skoro wniosek strona złożyła właśnie w tym miesiącu. Prawidłowo też dokonał ograniczenia czasowego przysługiwania świadczenia do 31 marca 2007 roku, co wynika z orzeczenia o niepełnosprawności.
Częściowo błędnie natomiast organ odwoławczy wskazał podstawę prawną swego orzeczenia. Kolegium powołało się na art. 24 ust. 3 a ustawy, który nie obejmuje swą hipotezą stanu faktycznego ustalonego w sprawie. Strona nie ubiegała się przecież o kontynuację świadczenia, lecz po raz pierwszy wystąpiła o jego przyznanie. W niniejszej sprawie w podstawie prawnej powinny być zatem wskazane przepisy art. 24 ust. 2 i 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych.
Uchybienie powyższe nie miało jednak, w ocenie Sądu, wpływu na treść rozstrzygnięcia w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Mimo częściowo błędnego uzasadnienia uznać należało, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Odnosząc się zaś do wniosku Kolegium o odrzucenie skargi G. M., podnieść należy, iż wniosek ten nie był uzasadniony. Wskazana w odpowiedzi na skargę okoliczność dotycząca braku odpowiedniej ilości załączników nie stanowi dostatecznej podstawy dla wydania tej treści rozstrzygnięcia.
Mając na uwadze wszystkie przedstawione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.