Uzasadnienie
Decyzją z dnia 7 kwietnia 2022r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, na postawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021r., poz. 735 ze zm.), zwanej k.p.a. w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022r., poz. 503), zwanej u.p.z.p., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Sieradz z dnia 4 lutego 2022r. odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczo-garażowego wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr ewid. [...], obręb [...] D., gm. S. W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium wskazało, że Wójt Gminy Sieradz stwierdził w toku postępowania, że przesłanki uzyskania warunków zabudowy z art. 61 ust. 1 pkt 1 - 4 u.p.z.p. zostały spełnione, natomiast nie została spełniona przesłanka określona w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. i właśnie powyższa okoliczność stanowiła podstawę odmowy wydania wnioskowanej przez inwestora decyzji.
Organ odwoławczy podkreślił, że dla oceny dopuszczalności wydania przez organy administracji decyzji o warunkach zabudowy znaczenie mają między innymi przepisy ustawy z dnia 20 maja 2016r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (t.j. Dz. U. z 2021r., poz. 724) - zwanej dalej "ustawą" lub "u.i.e.w.", w których zawarto ograniczenia w zakresie lokalizacji zabudowy mieszkaniowej w sąsiedztwie elektrowni wiatrowych oraz określono sposób obliczania odległości pomiędzy elektrownią wiatrową oraz zabudową mieszkalną. Przepisy u.i.e.w. stanowią przepisy odrębne, które mają zastosowanie w niniejszej sprawie, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.
Jednocześnie Kolegium zwróciło uwagę, że stosownie do art. 14 ust. 2 ustawy, postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy, dotyczące budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, wszczęte po dniu wejścia w życie ustawy (po dniu 16 lipca 2016r.) prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych przez 36 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Kolegium wskazało przy tym, że z orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika, że w ww. okresie stosowanie przepisów ustawy było zawieszone. Skutkiem powyższego było przyjęcie, że elektrownia wiatrowa przez 3 lata od daty wejścia ustawy w życie nie ma negatywnego wpływu na sposób zagospodarowania nieruchomości, położonych w odległości mniejszej lub równej od dziesięciokrotnej wysokości wiatraka. Właściciele nieruchomości położonych w takiej odległości mogli w ww. terminie nie tylko wystąpić o wydanie, ale i uzyskać decyzje o warunkach zabudowy.
Organ II instancji wyjaśnił, że okres nieuwzględniania przepisów ustawy w postępowaniu lokalizacyjnym zakończył się z upływem 16 lipca 2019r. Po tej dacie organ administracji w toku postępowania lokalizacyjnego ma obowiązek uwzględniania norm odległościowych wynikających m.in. z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy. Wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony przez skarżącego w dniu 18 listopada 2020r., skutkowało to zatem koniecznością zbadania zgodności decyzji lokalizacyjnej z przepisami ustawy.
Odwołując się do doktryny Kolegium podkreśliło, że niewątpliwie zatem w drodze art. 4 u.i.e.w. ograniczono lokalizację budynków mieszkalnych zarówno w stosunku do istniejących, jak i planowanych elektrowni wiatrowych (zob.: M. Makowski, Komentarz do art. 4, (w:) M. Makowski, Ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Komentarz, wyd. II, Gdańsk 2018, wyd. el.).
W ocenie zatem organu odwoławczego, skoro w myśl art. 6 pkt 3 ustawy organy gminy są zobowiązane przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy uwzględnić odległość określoną zgodnie z art. 4 ustawy, w realiach badanej sprawy, Wójt Gminy Sieradz miał obowiązek ustalić, czy działka inwestycyjna - w stosunku do zlokalizowanej najbliżej elektrowni wiatrowej - jest położona w odległości większej niż dziesięciokrotność maksymalnej wysokości ponad poziom terenu skrajnego punktu wirnika/skrzydła elektrowni wiatrowej w pozycji pionowej - tj. 10 x (105 m + 45 m) = 1.500,00 m. W świetle art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy, należy do tej odległości doliczyć połowę średnicy wirnika wraz z łopatami, czyli 45 m. Odległość elektrowni wiatrowej od działki inwestycyjnej należało przy tym ustalać jako odcinek pomiędzy granicą terenu mającego być objętym decyzją o warunkach zabudowy a okręgiem, którego promień jest równy połowie średnicy wirnika wraz z łopatami, a środek okręgu jest środkiem okręgu opisanego na obrysie wieży istniejącej elektrowni wiatrowej.
Zdaniem Kolegium, prawidłowo zatem uznano w sprawie, że minimalna odległość, w której możliwe jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na obszar oddziaływania, objęty ograniczeniami wynikającymi z u.e.i.w., istniejącej elektrowni wiatrowej wynosi 1.545,00 m. Natomiast z ustaleń organu w części graficznej analizy wynika, że odległość taka do najbliżej położonego punktu granicy działki objętej wnioskiem wynosi 1.135,00 m (22,7 cm na mapie, skala 1:5000).
Organ II instancji ocenił zatem, że stwierdzenie niezachowania owej minimalnej odległości obligowało organ I instancji do wydania decyzji odmownej albowiem w realiach badanej sprawy nie miały już zastosowania, z uwagi na upływ czasu, wspomniane wcześniej przepisy przejściowe ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych.
Odnosząc się do zarzutu skarżącego w przedmiocie nieuwzględnienia faktu ustalenia warunków zabudowy dla działki przed podziałem o ówczesnym nr ewid. [...] (obecnie m.in. [...]) o tożsamej funkcji Kolegium wyjaśniło, że ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych określająca wymogi w zakresie odległości elektrowni wiatrowych od planowanej zabudowy mieszkaniowej, weszła w życie z dniem 16 lipca 2016r. Oznacza to, że wydanie kolejnej decyzji o warunkach zabudowy na budowę budynku mieszkalnego w obszarze dziesięciokrotnej wysokości elektrowni wiatrowej było możliwe do 16 lipca 2019r. Pozytywna decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] r. nr [...] została wydana przed wejściem w życie u.i.e.w., jednakże należy mieć na względzie, że niniejszej postępowanie dotyczy innego przedmiotu inwestycji - dotyczy działki o nieaktualnym numerze, o innej powierzchni.
Ponadto Kolegium wyjaśniło, że jak wskazuje art. 14 ust. 4 ustawy, decyzje o warunkach zabudowy dotyczące budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, wydane przed dniem wejścia w życie ustawy, zachowują moc. Niniejsze postępowanie dotyczy jednak nie ww. decyzji nr [...], lecz zainicjowane zostało nowym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego (nie trzech) tylko na jednej z działek powstałych w wyniku podziału, a więc zmianie uległ przedmiot inwestycji, powierzchnia terenu inwestycji, jak również obszar analizowany.
Dodatkowo Kolegium wskazało, iż wprawdzie możliwość pominięcia wymogu, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy dla budynku mieszkalnego lub o funkcji mieszanej wygasła z dniem 16 lipca 2019r., to jednak w świetle art. 15 ust. 8 ustawy dopuszczalne jest jeszcze w ciągu 72 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, a zatem do 16 lipca 2022r., uchwalenie planu miejscowego przewidującego lokalizację budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, na podstawie przepisów dotychczasowych, tj. z pominięciem ograniczenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy.
Skargę na tę decyzję złożył M.C., zarzucając:
- 1. naruszenie przepisów postępowania, tj.:
- a. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. przez dokonanie dowolnej, tendencyjnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, polegającej na zbagatelizowaniu okoliczności, że dla terenu, w skład którego uprzednio wchodziła działka nr [...] funkcjonuje w obrocie prawnym decyzja Wójta Gminy Sieradz nr [...] ustalająca sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych;
- b. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 4 ustawy z dnia 20 maja 2016r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (tj. Dz. U. z 2021r. poz. 724 z późn. zm. - dalej przywoływana jako "u.i.e.w.") w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji z uwagi na sprzeczność planowanej inwestycji z art. 4 u.i.e.w., podczas gdy w obrocie prawnym nadal funkcjonuje decyzja tego samego organu nr [...] z dnia [...]r. ustalająca sposób zagospodarowania nieruchomości oznaczonej jako działka nr ewid. [...], z podziału której powstała działka nr [...], a w której to stwierdzono istnienie wszystkich przesłanek uzasadniających ustalenia warunków inwestycji rodzajowo tożsamej (budowa budynków mieszkalnych jednorodzinnych) i o tej samej funkcji zabudowy;
- 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
- a. art. 63 ust. 1 i 2 u.p.z.p. przez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że raz wydana decyzja o warunkach zabudowy nr [...], obejmująca swą treścią także nieruchomość, której dotyczy przedmiotowa skarga, nie ma znaczenia dla sprawy, skoro została wydana dla innego inwestora przy uwzględnieniu rzekomo innego obszaru analizowanego;
- b. art. 14 ust. 4 u.i.e.w. przez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że decyzja Wójta Gminy Sieradz z dnia [...] r., nr [...], obejmująca również obecną działkę o nr ewid. [...], choć ma moc obowiązującą to jednak nie ma znaczenia dla przedmiotowej sprawy, wobec tego, że została wydana dla innego inwestora i przy uwzględnieniu rzekomo innego obszaru analizowanego.
W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, a także rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
Skarżący podniósł, że organ II instancji dostrzegł, iż w obrocie funkcjonuje decyzja Wójta Gminy Sieradz z 2013r., obejmująca również obecną działkę nr ewid. [...], lecz okoliczność tę zbagatelizował, nie nadając jej odpowiedniej mocy dowodowej. Tymczasem, wobec ujawnienia się takiej okoliczności – zdaniem skarżącego - należało przyjąć, że nie mogą dla tego samego terenu istnieć dwie wykluczające się decyzje, z których to jedna zezwala na realizację inwestycji obejmującej zabudowę mieszkaniową, jednorodzinną, a druga taką zabudowę wyklucza.
W ocenie skarżącego, przywołane powyżej naruszenia przepisów prawa procesowego, jak i prawa materialnego powodują, że zaskarżona decyzja nie może się ostać. Jednocześnie dodał, że ostać się nie może tym bardziej dlatego, że uniemożliwia na terenie objętym wnioskiem o wydanie decyzji ustalającej, realizację prawa do zabudowy mieszkaniowej, podczas gdy na działkach sąsiadujących z działką nr [...] istnieją domy mieszkalne jednorodzinne wraz z niezbędną infrastrukturą.
W odpowiedzi na tę skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Stosownie natomiast do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2021r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022r., poz. 329), zwanej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Rozpoznając wniesioną w tej sprawie skargę Sąd uznał, że nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie naruszono prawa materialnego ani procesowego, które skutkowałoby uchyleniem zaskarżonych decyzji.
Przedmiotowa sprawa została rozpoznania w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Stosownie natomiast do art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
W pierwszej kolejności należy wskazać, jak słusznie podniosło Kolegium, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 23 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 17 września 2021r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021r., poz. 1986), która weszła w życie w dniu 3 stycznia 2022r. Zgodnie z jej art. 4 do spraw ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania warunków zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2 w brzmieniu dotychczasowym. Wobec zatem wszczęcia w tej sprawie postępowania wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy z dnia 10 listopada 2020r. (złożony w organie w dniu 18 listopada 2020r.) i niezakończenia go decyzją ostateczną przed wejściem w życie ww. ustawy z dnia 17 września 2021r., w sprawie zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021r., poz. 741 ze zm.), zwanej u.p.z.p. w brzmieniu sprzed nowelizacji.
Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Podkreślić należy, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. wydanie warunków zabudowy jest możliwe, gdy decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Organy słusznie stwierdziły, iż w przedmiotowej sprawie nie został spełniony warunek określony w art. 61 ust. 5 u.p.z.p., gdyż inwestycja okazała się sprzeczna z przepisami odrębnymi. Tymi przepisami, w tej sprawie, jest art. 4 u.i.e.w., w którym ustanowiono warunek m.in. lokalizacji budynków mieszkalnych albo budynków o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa od elektrowni wiatrowej w odległości równej lub większej od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej) (art. 4 ust. 1 pkt 2 u.i.e.w.). Działka skarżącego nr [...], na której planowana jest zabudowa, a o której warunki wnioskował, znajduje się w strefie wyznaczonej przez okrąg o promieniu dziesięciokrotności wysokości przedmiotowej elektrowni wiatrowej (przedstawionej na załączniki graficznym do decyzji organu I instancji z dnia [...] r. nr [...] [...]).
Organy dokonały obliczenia tej odległości stosownie do art. 5 ust. 1 u.i.e.w. i nie budzi ona wątpliwości Sądu, również skarżący w tym względnie nie wniósł zastrzeżeń. Ustalono, że minimalna odległość, dla której możliwe jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na obszar oddziaływania, objęty ograniczeniami wynikającymi z u.e.i.w., istniejącej elektrowni wiatrowej wynosi 1.545,00 m. Natomiast z ustaleń organu w części graficznej analizy wynika, że odległość taka do najbliżej położonego punktu granicy działki objętej wnioskiem wynosi 1.135,00 m. Nie ulega zatem wątpliwości, iż cała działka nr [...] znajduje się ww. obszarze, na którym zgodnie z ww. przepisami nie może powstać budynek mieszkalnym. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej budynku mieszkalnego lub o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkalna było możliwe (przy spełnieniu pozostałych przesłanek z art. 61 ust. 1 u.p.z.) dla przedmiotowej działki, na podstawie art. 14 ust. 2 u.i.e.w., zgodnie z którym postępowania w przedmiocie wydania ww. decyzji, dotyczące budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, wszczęte po dniu wejścia w życie ustawy prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych przez 36 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, tj. od dnia 16 lipca 2019r. Tymczasem wniosek skarżącego o warunki zabudowy został złożony w organie w dniu 18 listopada 2020r., a zatem już w innym stanie prawnym, tj. gdy upłynął okres wskazany w art. 14 ust. 2 u.i.e.w.
Nie jest uprawniony zarzut skarżącego dotyczący nieuwzględnienia przez organ okoliczności, iż wydana została decyzja z dnia [...] r. nr [...] ustalająca warunki dla terenu, w skład którego wchodzi działka nr [...], obejmująca inwestycję polegającą na budowie trzech budynków jednorodzinnych. Jak słusznie wskazało Kolegium, decyzja ta dotyczy innego stany faktycznego i prawnego. Została ona wydana dla innego terenu i dla innej inwestycji oraz przed wejściem w życie ustawy u.i.e.w. Nie ulega wątpliwości również, że ww. decyzja dotyczy działki, która nie istnieje, tj. nr [...]. Nie jest zatem uzasadniony zarzut naruszenia art. 63 ust. 1 i 2 u.p.z.p., ponieważ wbrew twierdzeniom skarżącego decyzja z dnia [...] r. nr [...] nie dotyczy tego samego terenu, co decyzja [...] r. nr [...] [...], i tym samym decyzja z dnia [...]r. nr [...] nie przesądza o możliwości realizacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na działce nr [...].
Bezpodstawny jest również zarzut naruszenia art. 14 ust. 4 u.i.e.w., który stanowi, że decyzje o warunkach zabudowy dotyczące budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, wydane przed dniem wejścia w życie ustawy, zachowują moc, ponieważ decyzja z dnia [...]r. nr [...] nie ma znaczenia dla przedmiotowej sprawy.
Za niezasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 7 w związku z art. 77 i art. 80 k.p.a., ponieważ zebrany w sprawie materiał dowody jest wystarczający do wydania rozstrzygnięcia, a organy dokonały właściwej analizy i oceny zgromadzonego materiału dowodowego. A ponadto organy opierając się na właściwych przepisach i dokonując stosownych ustaleń, prawidłowo rozstrzygnęły sprawę.
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.
dc