Uzasadnienie
3 II SA/Łd 455/02
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. – po rozpoznaniu odwołania U. N. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] o przyznaniu dodatku mieszkaniowego od 1 lutego do 31 lipca 2002r. – decyzją z dnia [...] [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, iż U. N. w odwołaniu wniosła o przyznanie jej dodatku mieszkaniowego od 1 stycznia 2002r. Podniosła, że wniosek złożyła w styczniu 2002r. Do tej pory dodatek przyznawano, poczynając od pierwszego dnia miesiąca, w którym złożono wniosek.
Wyjaśnił, że zgodnie z art. 7 ust. 5 ustawy z dnia 1 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734) dodatek mieszkaniowy przyznaje się na okres 6 miesięcy licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku. Skarżąca wniosek złożyła w styczniu 2002r. Świadczą o tym podpis osoby przyjmującej wniosek oraz data potwierdzenia przez spółdzielnię mieszkaniową danych zawartych we wniosku, a także informacje zawarte w odwołaniu. Organ I instancji nie naruszył prawa wydając zaskarżoną decyzję. Przepisy ustawy nie przewidują innych terminów przyznawania dodatków mieszkaniowych, których podstawą byłyby trudne warunki finansowe wnioskodawców.
U. N. w skardze na tę decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego powtórzyła argumenty zawarte w dowołaniu. Opisała swoją sytuację materialną.
Na rozprawie w dniu 25 czerwca 2004r. jej pełnomocnik podniósł, że organy administracyjne naruszyły art. 8 i 9 kpa.
Strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi z przyczyn powołanych w uzasadnieniu decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Przede wszystkim wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 97§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271) – sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z art.1 §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem.
Oznacza to, że sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, czy ona jest zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron, a także prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Decyzja lub postanowienie stosownie do art.145 §1 ust.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) podlega uchyleniu jeśli sąd stwierdzi:
- 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy
- 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania
- 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej nie można postawić zarzutu naruszenia prawa materialnego bądź procesowego.
Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734) dodatek mieszkaniowy przyznaje się na okres 6 miesięcy licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku. Przepis ten jednoznacznie określa początek okresu, od którego należy liczyć dodatek mieszkaniowy. Organy nie mogły inaczej określić daty początkowej. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej to nie można jednoznacznie stwierdzić, czy złożenie wniosku w styczniu 2002r. było wynikiem zaniedbania skarżącej, czy też niepouczenia zainteresowanych o nowych zasadach przyznawania dodatków mieszkaniowych.
Z tych też względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O kosztach wyznaczonego z urzędu pełnomocnika skarżącego orzeczono na podstawie art. 250 powołanej ustawy i §18 ust. 1 pkt 3 i §19 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).