Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodziz 27 lipca 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 457/22

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 27 kwietnia 2022 r., nr KO.420.39.2022 wydaną na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 735) – dalej: k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim uchyliło decyzję Wójta Gminy P. z dnia 28 stycznia 2022 r., nr 43/21 o odmowie ustalenia, na wniosek G. Sp. z o.o. z siedzibą w Tomaszowie Mazowieckim, warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 2 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą, na części działki ew. nr [...], obręb P., gmina P. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji spółka wystąpiła w dniu 6 października 2021 r. Zgodnie z przedłożoną przez stronę dokumentacją planowane przedsięwzięcie obejmuje: wykonanie konstrukcji nośnej pod panele fotowoltaiczne, montaż zespołu paneli fotowoltaicznych z przewodami i urządzeniami technicznymi, w tym falownikami i inwerterami, 2 kontenerowe stacje transformatorowe, doziemne linie niskiego i średniego napięcia, linie telefoniczne, drogę dojazdową, plac manewrowy oraz ogrodzenie terenu inwestycji. Z uwagi na fakt, iż na obszarze, na którym położona jest objęta wnioskiem działka ewidencyjna nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, ustalenie warunków zabudowy możliwym było w drodze decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 59 § 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 741) - dalej: u.p.z.p.

Z akt sprawy wynika nadto, że wobec planów realizacji przedmiotowej inwestycji sprzeciwiają się okoliczni mieszkańcy gminy P., którzy w toku postępowania składali zastrzeżenia, dotyczące zarówno poprawności formalnej zgłoszonej dokumentacji, jak i zgodności, kontynuacji przedsięwzięcia z istniejącą na danym terenie zabudową. Wyżej wymienieni kwestionowali także prawidłowość trybu postępowania w przedmiocie wydanej na rzecz spółki decyzji Wójta Gminy P. z dnia 26 sierpnia 2021 r. stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedcięcia, jak również treść jej uzasadnienia. Spółka odniosła się do powyższych zastrzeżeń.

Decyzją z dnia 28 stycznia 2022 r. Wójt Gminy P. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Wskazał, iż w wyniku przeprowadzonej analizy urbanistycznej, przeprowadzonej zgodnie z wymogami przepisów u.p.z.p. i wydanego na jej podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1589), której zarówno cześć opisowa, jak i graficzna stanowi załącznik do podjętego rozstrzygnięcia, ustalono, że planowane przedsięwzięcie spełnia przesłanki, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3-6 u.p.z.p.

Ponadto ustalono, że inwestycja, jako instalacja odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 610) korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p., a co za tym nie musi spełniać przesłanek wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1-2 ustawy. Tym samym w sprawie spełnione zostały warunki umożliwiające wydanie decyzji lokalizacyjnej dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Jednakże, jak podkreślił organ I instancji negatywne dla spółki rozstrzygnięcie wynika z uwzględnienia negatywnych stanowisk okolicznych mieszkańców gminy, którzy poza składaną w toku postępowania argumentacją, podnoszą także argumenty na okoliczność możliwości negatywnego wpływu planowanej inwestycji na miejscowość P., jako istotnego ośrodka historycznego o randze lokalnej. Powyższe wymaga kształtowania zagospodarowania przestrzennego w sposób uwzględniający konieczność utrzymania tradycyjnych cech historycznych, pozwalający na eksponowanie walorów lokalnych zabytków.

Zdaniem organu lokalizacja przedmiotowej inwestycji w bezpośrednim sąsiedztwie historycznego układu ruralistycznego będzie zaburzać otoczenie siedliska i jego ramy krajobrazowe. Istotnym dla rozstrzygnięcia wniosku jest też możliwość docelowego włączenia przedmiotowego terenu do strefy ochrony konserwatorskiej. Wobec powyższego Wójt Gminy P. jako organ sprawujący pieczę nad gminą i reprezentujący interesy jej mieszkańców był zobligowany do negatywnego rozpatrzenia wniosku spółki.

W odwołaniu od powyższej decyzji G. Sp. z o.o. z siedzibą w Tomaszowie Mazowieckim kwestionowała zasadność wydanego rozstrzygnięcia, wskazując na bezpodstawność zarzutów i argumentacji stanowiących podstawę negatywnego rozpatrzenia jej wniosku. Podkreślała, że oddziaływanie na otoczenie elektrowni fotowoltaicznej jest neutralne, co wprost wynika z załączonej do wniosku karty informacyjnej przedsięwzięcia. Wskazała, że jedynym obiektem wpisanym do gminnej ewidencji zabytków Gminy P. jest kościół [...] w S., która to miejscowość jest oddalona od terenu inwestycji o 2 km. Spółka przypomniała nadto, że oddziaływanie przedmiotowej inwestycji ogranicza się do obszaru działki ewidencyjnej nr [...], a samo przedsięwzięcie uzyskało pozytywne opinie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi, Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie.

Co więcej, zgodność przedmiotowego przedsięwzięcia z obowiązującymi przepisami wynika z załączonej do decyzji analizy urbanistycznej. W dalszej części odwołania spółka po raz kolejny odniosła się do bezpodstawnych w jej ocenie, zarzutów właścicieli okolicznych nieruchomości, sąsiadujących z terenem planowanej inwestycji. Końcowo spółka wniosła o pozytywne rozpatrzenie jej wniosku z dnia 6 października 2021 r.

Zaskarżoną niniejszą skargą decyzją z dnia 27 kwietnia 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim uchyliło decyzje organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Kolegium wskazało na charakter decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz na podstawy materialnoprawne jej wydania, zastrzegając w tym zakresie, iż zastosowanie w sprawie znajdują przepisy u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym do dnia 2 stycznia 2022 r., co wynika z treści art. 4 ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r. poz. 1986). Kolegium podkreśliło, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu ma na celu udzielenie informacji stronie wnioskującej czy planowane przez nią przedsięwzięcie jest możliwe do realizacji na danym terenie.

Przy czym nawet uzyskanie tego rozstrzygnięcia dla danej inwestycji nie jest równoznaczne z jej realizacją, gdyż decyzja w tym przedmiocie nie stanowi podstawy prawnej do rozpoczęcia jakichkolwiek robót. Wobec powyższego podjęcie decyzji o warunkach zabudowy nie wymaga zgody właścicieli nieruchomości sąsiednich, a poprzez jej wydanie nie może w istocie dojść do naruszenia praw innych osób, gdyż zgodnie z art. 54 pkt 2 lit. d w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 i art. 64 ust. 1 u.p.z.p. treść podejmowanej decyzji musi zawierać wymagania odnoszące się do ochrony interesów osób trzecich, z tym zastrzeżeniem, że jedynie w zakresie kwestii pozostających poza kognicją organów architektoniczno-budowlanych. Kolegium wskazało również, iż warunkiem ustalenia warunków zabudowy dla danej inwestycji jest jej zgodność z przepisami u.p.z.p. i przepisami odrębnymi.

Tym samym podstawą negatywnego dla wnioskodawcy rozstrzygnięcia w tym przedmiocie nie może być jedynie ocena planowanego przedsięwzięcia z obowiązującymi normami ogólnymi, w tym z powoływanym w sprawie przez organ I instancji art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., lecz ocena z której wynika konkretna sprzeczność zamierzenia z przepisami nakładającymi konkretne ograniczenia. Ustalenie warunków zabudowy, zgodnie z wnioskiem inwestora wymaga łącznego spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p.

Dalej organ odwoławczy wskazał, iż z treści kwestionowanego odwołaniem rozstrzygnięcia wynika, że podstawę negatywnego dla spółki rozstrzygnięcia stanowiły sprzeciwy lokalnych mieszkańców oraz ogólna argumentacja, co do możliwości negatywnego wpływu przedmiotowej inwestycji na miejscowość P., jako istotnego ośrodka historycznego o randze lokalnej, który to obszar może docelowo zostać włączony do strefy konserwatorskiej. Powołane przez organ okoliczności nie stanowią zdaniem Kolegium ustawowych przesłanek warunkujących wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedsięwzięcia, a co więcej odnoszą się do zdarzeń przyszłych, co oznacza, że nie mogły stanowić podstawy negatywnego rozpatrzenia żądania spółki. Powyższe w ocenie Kolegium prowadzi do uznania, że Wójt Gminy P. zarówno nie zebrał materiału dowodowego niezbędnego dla rozpatrzenia wniosku, jak również nie wskazał konkretnie obowiązujących przepisów prawa, które naruszałaby przedmiotowa inwestycja.

Ponadto zdaniem organu odwoławczego, zarówno inwestor, jak i procedujący w sprawie organ I instancji przedwcześnie uznali objęta wnioskiem inwestycję za instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy o odnawialnych źródłach energii. Zajęte w tym przedmiocie stanowisko, bez uprzedniego odniesienia się do konieczności uwzględnienia treści art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., jak również ocena dopuszczalności tego rodzaju inwestycji na danym terenie, wynikająca ze studium kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, czyni w ocenie Kolegium przedwczesnym uznanie, iż w sprawie zastosowanie znajduje wyłączenie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Prawidłowe przeprowadzenie postępowania w powyższym zakresie pozwoli dopiero na zastosowanie przywołanego wyżej przepisu art. 61 ust. 3 ustawy, bądź też, w przypadku braku możliwości uznania przedsięwzięcia za odnawialne źródła energii, będzie obligowało organ do oceny spełnienia przesłanek, których mowa w art. 61ust. 1 pkt 1-2 u.p.z.p.

W ocenie Kolegium charakter stwierdzonych naruszeń, jak i zakres podlegającego uzupełnieniu materiału dowodowego niezbędnego do prawidłowego rozpatrzenia wniosku inwestora z dnia 6 października 2021 r., uzasadnia uchylenie kwestionowanej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego jej rozpatrzenia przez organ I instancji.

W sprzeciwie wywiedzionym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi sprzeciwach L.M.-D., K.M., M.J. – strony postępowania administracyjnego - zarzucali naruszenie art. 1 ust. 3 u.p.z.p. poprzez jego zignorowanie, a w konsekwencji uchylenie decyzji Wójta Gminy P. odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego przedsięwzięcia, pomijając zupełnie negatywny wpływ inwestycji na historyczny charakter Gminy oraz jakość życia okolicznych mieszkańców lokalnej wspólnoty samorządowej. Wyżej wymienieni wnosili o uchylenie kwestionowanej decyzji. Uzasadniając wniesiony sprzeciw strony ponowiły przedstawianą w toku postępowania administracyjnego argumentację, przemawiającą w ich ocenie za negatywnym rozpatrzeniem żądania spółki.

W odpowiedzi na sprzeciw Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim wnosiło o jego oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z przywołanych wyżej przepisów wynika zatem, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W niniejszej sprawie jak już wcześniej wskazano przedmiotem wniesionego sprzeciwu L.M.-D., K.M., M.J. uczynili decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 27 kwietnia 2022 r. uchylającą decyzję Wójta Gminy P. z dnia 28 stycznia 2022 r. o odmowie ustalenia, na wniosek G. Sp. z o.o. z siedzibą w Tomaszowie Mazowieckim, warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 2 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą, na części działki ew. nr [...], obręb P., gmina P. i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Sprzeciw został wniesiony na podstawie art. 64a p.p.s.a., zgodnie z którym od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 64b § 1 p.p.s.a.). Wskazać należy również, iż zgodnie z art. 64b p.p.s.a. w postępowaniu wszczętym sprzeciwem od decyzji przepisu art. 33 nie stosuje się. Ponadto, co istotne rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.).

Przechodząc do oceny zasadności przedmiotowego sprzeciwu wskazać na wstępie należy, że zgodnie z treścią art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Określone w powyżej powołanym przepisie uprawnienia kasatoryjne organu odwoławczego mają charakter wyjątkowy i stanowią odstępstwo od przyjętej ogólnej zasady, orzekania przez ten organ, co do istoty sprawy. Przy czym wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. jest uzasadnione jedynie w przypadku stwierdzenia, że doszło do wydania decyzji z naruszeniem przepisów postępowania oraz że zakres sprawy konieczny do wyjaśnienia ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie.

Co więcej wydając decyzję kasatoryjną, organ odwoławczy jest zobligowany do wskazania, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, co wprost wynika ze zdania drugiego wyżej przywołanego przepisu art. 138 § 2 k.p.a. (por. Przybysz Piotr Marek Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany. LEX/el 2021, art. 138). Inaczej mówiąc organ odwoławczy może wydać decyzję kasatoryjną jedynie wtedy, gdy postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Przy czym rozstrzygnięcie kasatoryjne może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu odwoławczego, co do stanu faktycznego sprawy, nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a Ponadto w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, zgodnie z którym w kompetencjach organu odwoławczego mieści się uzupełnienie, w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, poprzez przeprowadzenie określonego dowodu, co również wyłącza dopuszczalność wydania decyzji kasatoryjnej.

Organ odwoławczy ma bowiem nie tylko obowiązek dokonania kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji, ale co do zasady ma również rozpatrzyć całość sprawy i orzec merytorycznie. Na organie odwoławczym ciążą przy tym te same co na organie I instancji obowiązki z zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawi i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, zgodnie z wymogami art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z 7 maja 2019 r., IIOSK 1140/19; wyrok WSA w Kielcach z 15 lutego 2018 r., II SA/Ke 26/18; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Natomiast obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego sprzeciw od decyzji kasatoryjnej, co już wcześniej wskazano, jest dokonanie prawidłowości takiej decyzji pod kątem zasadnego skorzystania przez organ odwoławczy z uprawnienia wynikającego z art. 138 § 2 k.p.a. Kontrola ta nie może natomiast obejmować sformułowania końcowej oceny materialnoprawnej związanej z istotą sprawy, gdyż formułowanie wniosków w tym zakresie byłoby przedwczesne i niedopuszczalne. Zasadniczo więc, rozpoznając sprzeciw, sąd administracyjny nie powinien dokonywać bezpośrednio wykładni prawa materialnego, tym niemniej, jeśli zakres postępowania wyjaśniającego determinują przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie, kwestie materialnoprawne nie mogą być przez sąd administracyjny w ogóle zignorowane (por. wyrok NSA z 10 września 2019 r., I OSK 1932/19; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd rozpoznający sprzeciw spółki uznał, iż objęta nim decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 27 kwietnia 2022 r. odpowiada prawu.

Podstawę materialnoprawną wydania uchylonej decyzji Wójta Gminy P. z dnia 28 stycznia 2022 r. stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 741 ze zm.)- dalej: u.p.z.p., w brzmieniu obowiązującym do dnia 2 stycznia 2022 r. Zgodnie bowiem z treścią art. 4 ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r. poz. 1986), nowelizującą przepisy u.p.z.p. od dnia 3 stycznia 2022 r., do spraw ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania warunków zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2 w brzmieniu dotychczasowym.

W sprawie pozostaje bezsporne, że z wnioskiem o wydanie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji G. Sp. z o.o. z siedzibą w Tomaszowie Mazowieckim wystąpiła w dniu 6 października 2021 r.

Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

W myśl art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

1. 2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
2. 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
3. 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
4. 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;
5. 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.

Przy czym zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii.

Ponadto jak wynika z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., z zastrzeżeniami, o których mowa w pkt 1-3 powołanego przepisu, do decyzji o warunkach zabudowy stosuje się odpowiednio przepisy art. 51 ust. 2-3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a i 5c-5f oraz art. 54-56 u.p.z.p.

W pierwszej kolejności Sąd odniósł się do stawianych przez organ odwoławczy zarzutów dotyczących nie zebrania materiału dowodowego niezbędnego dla rozpatrzenia wniosku spółki, jak również nie wskazania konkretnych obowiązujących przepisów prawa, które naruszałaby przedmiotowa inwestycja, a co za tym idzie wyłączających możliwość podjęcia pozytywnego dla inwestora rozstrzygnięcia. W tym zakresie podkreślenia wymaga, na co zresztą słusznie wskazywało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu ma na celu udzielenie informacji stronie wnioskującej czy planowane przez nią przedsięwzięcie jest możliwe do realizacji na danym terenie. Przy czym nawet uzyskanie tego rozstrzygnięcia dla danej inwestycji nie jest równoznaczne z jej realizacją, gdyż decyzja w tym przedmiocie nie stanowi podstawy prawnej do rozpoczęcia jakichkolwiek robót.

Wskazać również należy, iż żaden z przepisów u.p.z.p. przestrzennym nie uzależnia możliwości zabudowy od zgody czy akceptacji właścicieli, czy mieszkańców sąsiednich gruntów. W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, że podjęcie decyzji o warunkach zabudowy nie wymaga zgody właścicieli nieruchomości sąsiednich, czy też planowana inwestycja będzie uciążliwa dla strony skarżącej i otoczenia. Na etapie postępowania w przedmiocie warunków zabudowy ochrona interesów osób trzecich jest ograniczona, a kwestie dotyczące wpływu planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie są rozstrzygane w odrębnym postępowaniu i jako takie nie mieszczą się w granicach postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy. Wobec powyższego zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i w treści rozpoznawanego sprzeciwu argumentacja skarżących pozostaje bez wpływu na zasadność przedmiotowej decyzji.

Sąd podziela stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, co do wydania przez organ I instancji decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej farmy fotowoltaicznej w oparciu o pozaustawowe przesłanki. Jak słusznie wskazuje Kolegium, brzmienie przepisów art. 56 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 i art. 61 ust. 1 u.p.z.p. prowadzi do wniosku, iż organ lokalizacyjny jest zobowiązany do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy zgodnie z treścią złożonego wniosku, jeżeli planowane przedsięwzięcie spełnia uwarunkowania powołane w tym przepisie, jak również jego realizacji nie sprzeciwiają się przepisy szczególne. Dopiero brak łącznego spełnienia przez wnioskodawcę ustawowych przesłanek warunkujących wydanie decyzji o warunkach zabudowy, z zastrzeżeniem art. 61 ust. 3 u.p.z.p., w tym wykazanie sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z konkretnymi przepisami obowiązującego prawa, czyni zasadnym negatywne rozpatrzenie wniosku.

W niniejszej sprawie podnoszone przez organ I instancji okoliczności stanowiące podstawę odmownego rozpatrzenia żądania G. Sp. z o.o. z siedzibą w Tomaszowie Mazowieckim odnoszące się do negatywnego wpływu planowanej inwestycji na miejscowość P., jako istotnego ośrodka historycznego o randze lokalnej i wynikająca z powyższego konieczność kształtowania zagospodarowania przestrzennego w sposób uwzględniający wymóg utrzymania tradycyjnych cech historycznych, pozwalający na eksponowanie walorów zabytkowo-krajobrazowych; czy też potencjalna możliwość docelowego włączenia przedmiotowego terenu do strefy ochrony konserwatorskiej, nie stanowią ustawowych przesłanek warunkujących wydanie decyzji lokalizacyjnej, jak również nie wskazują na żadne konkretne przepisy, które uniemożliwiałyby przedsięwzięcia na danym terenie. Okoliczności powyższych nie stanowią także powołane już wcześniej sprzeciwy lokalnej społeczności, czy też podnoszona rola Wójta Gminy jako organu sprawującego pieczę nad gminą i reprezentującego interesy jej mieszkańców.

Wobec powyższego uznać należy, że wydana w I instancji przez Wójta Gminy P. decyzja odmawiająca ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji podjęta została z naruszeniem przepisów u.p.z.p. oraz przepisów k.p.a., co uzasadniało jej uchylenie przez organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.

Za prawidłowe w ocenie Sądu uznać także należy stanowisko organu odwoławczego, co do konieczności uwzględnienia, w przypadku stosowania art. 61 ust. 3 u.p.z.p., pozostałych przepisów u.p.z.p., w tym art. 1 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1 wedle których u.p.z.p. określa zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy - przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań; a w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, jak również art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3a normujących kwestie lokalizacji mikroinstalacji oraz urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW (w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 października 2021 r. 100 kW).

W ocenie Sądu dla prawidłowego zastosowania art. 61 ust. 3 u.p.z.p. niezbędna jest ocena wnioskowanego przedsięwzięcia pod kątem jego kwalifikacji do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (tekst jedn.: Dz.U z 2021 r. poz. 610) z uwzględnieniem powołanych wyżej art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3a u.p.z.p. Natomiast w przypadku ustalenia braku możliwości zakwalifikowania danego przedsięwzięcia do instalacji odnawialnego źródła energii, niezbędnym jest zastosowanie art. 61 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.z.p. W niniejszej sprawie powyższe uwarunkowania zostały przez Wójta Gminy P. pominięte, w następstwie czego uznać należy, że organ ten przedwcześnie zastosował art. 61 ust. 3 u.p.z.p., odstępując niejako automatycznie od oceny wszystkich wymaganych ustawowych przesłanek wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, w szczególności tych wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p.

Dodatkowo zdaniem Sądu, mając na uwadze fakt, iż realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia planowana jest na części działki ewidencyjnej o nr [...], jak również to, iż do rozpatrzenia wniosku inwestora zastosowanie znajdują przepisy u.p.z.p oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymaga dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588) w brzmieniu obowiązującym do dnia 2 stycznia 2022 r., co wynika odpowiednio z powołanego już wcześniej art. 4 ustawy nowelizującej z dnia 17 września 2021 r. oraz § 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2021 r. poz. 2399), niezbędnym jest ocena możliwości ustalenia warunków zabudowy jedynie, co do części wskazanej działki ewidencyjnej. Okoliczność ta została przez organy administracji pominięta.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że w niniejszej sprawie spełnione zostały obie przesłanki do wydania przez organ odwoławczy decyzji z art. 138 § 2 k.p.a. Zarówno zakres koniecznego do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz dowodowego, niezbędnego dla prawidłowego rozpatrzenia wniosku spółki, przekraczający wynikające z art. 136 k.p.a. uprawnienia organu odwoławczego, jak również wyrażona w art. 15 k.p.a. zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, uniemożliwiały merytoryczne rozpatrzenie wniosku, co obligowało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Dodać w tym miejscu wypada, iż wobec uchylenia decyzji organu I instancji postępowanie będzie prowadzone ponownie, co pozwoli na wyeliminowanie wszelkich nieprawidłowości.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a. oddalił sprzeciw.

k.ż.