Uzasadnienie
3 II SA/Łd 458 / 02
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. odmówił przyznania H. L. prawa do zasiłku przedemerytalnego. Decyzja ta podjęta została na podstawie art. art. 6 c ust. 2 pkt 3, art.37 j ust. 1 pkt 1 i art. 37 l ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. nr 6, poz. 56). W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż H. L. legitymuje się udokumentowanym okresem zatrudnienia wynoszącym łącznie 29 lat, 11 miesięcy i 21 dni, w tym ponad 14-letnim okresem wykonywania pracy w warunkach szczególnych a także posiada status osoby bezrobotnej. Wnioskująca nie spełnia zatem warunków do przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego bowiem posiada okres uprawniający do zasiłku krótszy niż 30 lat oraz okres wykonywania pracy w warunkach szczególnych krótszy niż 15 lat.
W odwołaniu od tej decyzji H. L. podniosła, że posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat. W ocenie odwołującej się organ przy wyliczaniu okresu zasiłkowego nie uwzględnił daty faktycznej rejestracji (pierwszej) oraz tego, że w dniu 11 listopada 2001 r. nie mogła zgłosić się do urzędu z uwagi na to, że był to dzień ustawowo wolny od pracy.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Decyzja ta wydana została na podstawie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071). Organ odwoławczy podzielił wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta Ł. W ocenie organu odwoławczego odwołująca się nie legitymuje się 30 – letnim okresem uprawniającym do zasiłku a zakt sprawy wynika, że nie wykonywała ona pracy w warunkach szczególnych lub szczególnym charakterze.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego H. L. wniosła o uchylenie decyzji Wojewody [...] i ponowiła argumenty zawarte w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy podnieść, że stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi wniesiono do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wykonywania administracji publicznej oznacza sądową kontrolę zgodności z prawem (legalności) działalności administracji publicznej (art. 1 § 2 powołanej ustawy).
W ramach tej kontroli sąd administracyjny ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie naruszono przepisów postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Oceniając zaskarżoną decyzję w tych dwóch aspektach należy stwierdzić, że została ona wydana w efekcie naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Organ odwoławczy całkowicie dowolnie ustalił, że skarżąca nie wykonywała pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Ustalenie to pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego w tym zwłaszcza ze świadectwami wykonywania pracy w szczególnych warunkach. Organ odwoławczy przeoczył też ustalenie organu I instancji, że skarżąca legitymuje się prawie 15-letnim okresem wykonywania pracy w szczególnych warunkach. Tym samym organ II instancji uchybił obowiązkowi ponownego rozpatrzenia sprawy i zweryfikowania ustaleń organu I instancji co do długości okresu wykonywania pracy w szczególnych warunkach. Okoliczność ta ma podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy zwłaszcza z tego względu, iż przedłożone przez skarżącą zaświadczenia o wykonywaniu pracy w szczególnych warunkach wskazują, iż jest to okres ponad 15-letni. Organ I instancji jedynie lakonicznie stwierdził, że H. L. wykonywała pracę w szczególnych warunkach przez okres 14 lat 1 miesiąca i 10 dni.
Ponieważ pozostaje to w sprzeczności z treścią świadectw wykonywania pracy w szczególnych warunkach organ winien był wskazać jakich okresów i z jakiego powodu nie zalicza do pracy w szczególnych warunkach.
Wskazane uchybienia organów obu instancji uzasadniają wniosek, że w ramach postępowania doszło do naruszenia przepisów postępowania nakładających na organy administracji publicznej obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 7 art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.).
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art.145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) uchylił zaskarżone decyzje.