Uzasadnienie
3 II SA/Łd 467/03
Uzasadnienie
W dniu 21 marca 2003 r. G. B. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Starosty Powiatu [...] Nr [...] z dnia [...] przyznającą jej zasiłek przedemerytalny w wysokości 120 %, zamiast 160% kwoty zasiłku dla bezrobotnych.
Skarżąca wyjaśniła, że wniosła odwołanie od tej decyzji do Wojewody [...] który jednak utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Decyzję Wojewody skarżąca przyjęła do wiadomości jako zgodną z prawem i nie złożyła skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Jednak sześć osób znajdujących się w takiej samej sytuacji, jak skarżąca, wniosło takie skargi. W wyniku orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Łodzi, Starosta Powiatu [...] przyznał tym osobom zasiłek przedemerytalny w podwyższonej wysokości.
Skarżąca zwróciła się wówczas do Kierownika PUP aby w oparciu o wyrok NSA zmienił wysokość przyznanego jej zasiłku przedemerytalnego, ale uzyskała odpowiedź, że wyroki NSA dotyczą tylko spraw, w których zostały wydane i na ich podstawie nie można zmienić decyzji dla pozostałych osób.
Ponieważ skarżąca uważa, że zgodnie art. 37j ust. 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, zasiłek przedemerytalny w podwyższonej wysokości, tj.160% zasiłku dla bezrobotnych, przysługuje jeżeli stosunek pracy rozwiązany został ze 100 osobami, z przyczyn dotyczących zakładu pracy w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące, na terenie jednego powiatowego urzędu pracy – wniosła do Sądu niniejszą skargę.
Zaznaczyła przy tym, że zdaje sobie sprawę, że zbyt dużo czasu upłynęło, ale wynika to z braku dostatecznej wiedzy i jej zaufania do administracji
Jak wynika z załączonych akt administracyjnych, po wydaniu w dniu [...] przez Starostę Powiatu [...] decyzji o przyznaniu skarżącej prawa do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 536,10 zł tj. 120 % zasiłku dla bezrobotnych, G. B. (wówczas M.) wniosła w dniu 31 stycznia 2001 r. odwołanie do Wojewody [...].
Postanowieniem z dnia [...] Wojewoda stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie to stało się ostateczne.
W dniu 20 stycznia 2003 r. G. B. złożyła w PUP w Z. pismo, w którym wniosła o zmianę decyzji PUP Nr [...] z dnia [...] oraz pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji. W oświadczeniu z dnia 30 stycznia 2003 r. skarżąca podała, że pismo z dnia 20 stycznia 2003 r. należy traktować jako odwołanie od decyzji z dnia [...] w sprawie przyznania prawa do pobierania zasiłku przedemerytalnego w wysokości 160%, a nie 120 % kwoty zasiłku podstawowego.
Postanowieniem z dnia [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 134 k.p.a. i art. 6c ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 6 poz. 56 ze zm.) stwierdził niedopuszczalność odwołania, złożonego przez G. B., od decyzji Starosty [...] z dnia [...] Nr [...] o przyznaniu prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia 29 grudnia 2000 r, w wysokości 120 % kwoty zasiłku tj.536,10 zł.
Organ w uzasadnieniu wskazał, że postanowienie Wojewody [..] z dnia [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania jest ostateczne. Jego wydanie kończy postępowanie przed organem odwoławczym i wyczerpuje tok instancji w danej sprawie. Tym samym decyzja Starosty [...] z dnia [...] stała się decyzją ostateczną. Organ podkreślił także, że postanowienie z dnia [...] nie zostało zaskarżone do NSA.
W tej sytuacji ponowne rozpatrzenie kolejnego odwołania od decyzji Starosty [...], w trybie odwoławczym, jest w ocenie Wojewody [...] niedopuszczalne, gdyż naruszałoby art. 16 k.p.a. i byłoby podstawą dla stwierdzenia nieważności wydanej decyzji. Organ odwoławczy pozostawił więc bez rozpoznania pismo skarżącej i złożony przez nią wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [..] podnosił, że skarga na decyzję Starosty Powiatu [...] jako niedopuszczalna powinna zostać odrzucona na podstawie art. 27 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74 poz.365 z późn. zm.), gdyż zgodnie z art. 34 tej ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych.
Skarżąca zaś nie wyczerpała środków odwoławczych, wnosząc odwołanie po upływie terminu przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a., co organ odwoławczy stwierdził postanowieniem z dnia [...] Organ odwoławczy z ostrożności procesowej podniósł, że gdyby przyjąć, iż skarga wniesiona została na postanowienie z dnia [...] jako bezzasadna, winna ona zostać oddalona.
Na rozprawie w dniu 14 lipca 2004 r. skarżąca popierała skargę i wyjaśniła m.in., że wniosła skargę, gdyż chciała, aby decyzja przyznająca jej zasiłek przedemerytalny w wysokości 120 % została zmieniona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153 poz. 1271 z późń. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tej sytuacji właściwy do rozpatrzenia skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utworzony z dniem 1 stycznia 2004r. dla obszaru województwa łódzkiego rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003r.w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych/.../ (Dz. U. z 2003r. Nr 52 poz. 652).
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji oraz ocenę zgodności prowadzonego postępowania z przepisami k.p.a.
W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną.
Z treści skargi wynika jednoznacznie, że jej przedmiotem jest decyzja organu I instancji -
Starosty Powiatu [...] z dnia [...] przyznająca prawo do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 536,10 zł, doręczona skarżącej 12 stycznia 2001 r.
Z treści skargi nie wynika aby przedmiotem zaskarżenia było postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stwierdzające niedopuszczalność odwołania złożonego przez skarżącą w dniu 20 stycznia 2003 r. W tym zakresie skarga nie zawiera żadnych zarzutów.
Powyższe potwierdziła także skarżąca na rozprawie w dniu 14 lipca 2004r.
Zgodnie z 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) [ dalej w skrócie: p.p.s.a.] skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.)
W myśl art. 58 § 1 pkt 6 wskazanej ustawy Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne, z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1-5 (tj. brak właściwości sądu administracyjnego, wniesienie skargi po upływie terminu, nieuzupełnienie braków formalnych skargi, sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona, brak zdolności sądowej lub brak należytej reprezentacji skarżącego.)
Niedopuszczalność skargi zachodzi m. in. wówczas, gdy nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia, a więc gdy skarżący wniósł skargę do sądu administracyjnego, mimo że przysługiwał mu środek zaskarżenia wymieniony w cytowanym wyżej art. 52 § 2 p.p.s.a.
Taka sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie, skoro skarga wniesiona została na decyzję organu I instancji, od której w normalnym trybie przysługiwało odwołanie do Wojewody [...] – jako organu II instancji.
Należy przy tym zaznaczyć, że prawie identycznie regulował kwestie dopuszczalności skargi art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) obowiązującej w dacie wniesienia skargi. Przepis ten stanowił, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie /.../. Zgodnie zaś z art. 27 ust. 2 ustawy o NSA skarga niedopuszczalna podlegała odrzuceniu.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 i 3 p.p.s.a. odrzucił skargę.