Uzasadnienie
II SA/Łd 470/04
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] Nr [...] znak [...] nakazał W. i J. W. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku gospodarczego, usytuowanego na działce w B. nr geod. [...], samowolnie użytkowanego jako inwentarski.
W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, iż przedmiotowy budynek został wybudowany na podstawie zgłoszenia z 1998 r. jako budynek gospodarczy o powierzchni 35 m2, uzupełniający istniejącą zabudowę zagrodową. Właściciele samowolnie zmienili jego przeznaczenie na budynek inwentarski, co spotkało się ze zdecydowanym sprzeciwem sąsiadki A. S. Państwo W. rozpoczynając hodowlę zwierząt w budynku gospodarczym bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego od organu administracji architektoniczno-budowlanej naruszyli zatem obowiązujące przepisy prawa budowlanego.
W tym stanie rzeczy, organ I instancji postanowieniem z dnia [...] Nr [...] wstrzymał samowolny sposób użytkowania przedmiotowego budynku, a następnie decyzją z dnia [...] Nr [...] nakazał Państwu W. w celu doprowadzenia budynku gospodarczego samowolnie użytkowanego jako inwentarski do stanu zgodnego z prawem wykonanie inwentaryzacji budowlanej wraz z orzeczeniem technicznym o zdatności budynku do użytkowania jako inwentarski oraz wykonanie geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej i przedłożenie tych dokumentów w terminie do dnia 15 marca 2003 r.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. po rozpatrzeniu odwołań od w/w decyzji A. S. i J. W., decyzją z dnia [...] Nr [...] rozszerzył zakres nakazanej dokumentacji o projekt robót niezbędnych do doprowadzenia budynku inwentarskiego do stanu zgodnego z przepisami oraz wyznaczył nowy termin wykonania nałożonych decyzją obowiązków na dzień 31 lipca 2003 r. J. W. zwrócił się do organu II instancji z prośbą o przedłużenie wskazanego terminu do dnia [...]. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. w trybie art. 155 kpa odmówił zmiany terminu wykonania własnej decyzji z dnia [...].
Postanowieniem z dnia [...] znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że odwołanie Państwa W. od w/w rozstrzygnięcia zostało wniesione z uchybieniem terminu.
Następnie w dniu 29 stycznia 2004 r. organ I instancji przeprowadził oględziny przedmiotowego budynku z udziałem stron, w wyniku których stwierdzono, że został on wybudowany na podstawie dokonanego zgłoszenia jako gospodarczy. Użytkowany jest jednak jako inwentarski, pomimo nakazu wstrzymania samowolnego sposobu użytkowania.
W zakreślonym przez WINB w Ł. terminie W. i J. W. nie przedłożyli żadnych dokumentów, co uzasadniało wydanie decyzji nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku.
W odwołaniu od tej decyzji A. S. domagała się przymusowej rozbiórki przedmiotowego budynku, nakazu eksmisji inwentarza oraz natychmiastowego wszczęcia postępowania dyscyplinarnego przeciwko inspektorowi PINB w B., który według odwołującej wiedział, że wybudowany zostanie budynek inwentarski. Zarzuciła, iż w trakcie wizji lokalnej została pominięta i zignorowana jako strona postępowania. Zakwestionowała również protokół z tej czynności twierdząc, iż inspektor odnotował w nim tylko to, co dyktował mu sąsiad. Nie dokonał natomiast żadnych pomiarów budynku i nie obejrzał jego wnętrza. Ponadto dodała, że decyzja pierwszoinstancyjna winna określać termin, do którego J. W. musi wykonać nałożony obowiązek.
Od powyższej decyzji odwołali się także małżonkowie W., wnosząc o jej uchylenie z uwagi na trudną sytuację finansową i życiową.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] Nr [...] znak: [...] po rozpatrzeniu odwołań stron postępowania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołując się na treść art. 71 ust. 3, 50 i 51 Prawa budowlanego podkreślił, iż w sytuacji, gdy zobowiązani nie przedłożyli dokumentów w celu zalegalizowania dokonanej zmiany przeznaczenia budynku gospodarczego na budynek inwentarski, organ nadzoru budowlanego miał obowiązek wydać nakaz przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu, jako gospodarczy.
Odnosząc się do argumentów małżonków W. stwierdził, iż zła sytuacja życiowa nie może mieć wpływu na zmianę kwestionowanego rozstrzygnięcia. Rozpatrując natomiast zarzuty A. S. organ II instancji wyjaśnił, iż decyzja ta jest częściowo zgodna z jej żądaniami, gdyż oznacza konieczność usunięcia z obiektu zwierząt oraz wszystkiego, co jest sprzeczne z gospodarczą funkcją budynku. W ustalonym stanie faktycznym organ nie ma podstaw prawnych do wydania nakazu rozbiórki wskazanego obiektu, albowiem został on wybudowany legalnie. W kwestii pozostałych zarzutów [...]WINB w Ł. stwierdził, iż wykraczają one poza ramy postępowania odwoławczego.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. S. wniosła o uchylenie decyzji organu I jak i II instancji oraz nakazanie rozbiórki spornego budynku. Oprócz argumentów podniesionych w odwołaniu zarzuciła niewyjaśnienie wszystkich okoliczności, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Dodatkowo wskazała, iż sąsiad zatruwa środowisko, albowiem wszystkie nieczystości wyrzuca blisko jej domu.
Odpowiadając na skargę, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia.
Na rozprawie w dniu 4 lipca 2005 r. pełnomocnik skarżącej złożył do akt sądowych pismo procesowe strony, w którym A. S. oświadcza, iż cofa skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 60 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę – art. 161 § 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy.
W przedmiotowej sprawie pełnomocnik A. S. w związku z treścią jej pisma złożonego na rozprawie w dniu 4 lipca 2005 r. oświadczył, iż cofa skargę, wnosząc o umorzenie postępowania sądowego.
Sąd uznając oświadczenie za skuteczne i niepozostające w sprzeczności z prawem orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. Natomiast o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu Sąd orzekł w punkcie drugim sentencji postanowienia na podstawie art. 205 § 2 powołanej wcześniej ustawy oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1348 ze zm.).