Uzasadnienie
II SA/Łd 477/22
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Holding Spółki komandytowej z siedzibą w Ł. na uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi z 4 czerwca 2014 roku (Nr: LXXXVIII/1823/14) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi położonej w rejonie ulic: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] oraz [...].
Skargę nadano w urzędzie pocztowym 12 maja 2022 r.
W uzasadnieniu skargi profesjonalny pełnomocnik strony wskazał, że 11 lutego 2022 r. wezwano organ do usunięcia naruszenia prawa, jednak wezwanie pozostało bez odpowiedzi do momentu podjęcia 13 kwietnia 2022 r. uchwały uznającej wezwanie za niezasadne.
W odpowiedzi na skargę organ w pierwszej kolejności wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na niezachowanie terminu do wniesienia skargi, w dalszej kolejności wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Przede wszystkim z akt sprawy wynika – co nie jest przedmiotem sporu między stronami - że pismem z 11 lutego 2022 r. (prezentata organu) skarżąca A. Marketing Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Holding Spółka komandytowa z siedzibą w Ł. wezwała Radę Miejską w Łodzi do usunięcia naruszenia prawa zawartego w ww. uchwale Nr LXXX/1823/14 Rady Miejskiej w Łodzi z 4 czerwca 2014 r. Następnie niesporne jest, że w odpowiedzi na powyższe wezwanie 13 kwietnia 2022 r. organ podjął uchwałę nr LVIII/1746/22, która następnie została doręczona stronie 6 maja 2022 r.
W świetle powyższych ustaleń wskazać należy, że 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935) [dalej: ustawa nowelizująca]. Zmieniła ona m.in. treść art. 52 i 53 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tj. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. – dalej ustawa p.p.s.a.) oraz art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 446).
Artykuł 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w brzmieniu sprzed nowelizacji stanowił, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Artykuł 2 pkt 1 lit. a ustawy nowelizującej wyeliminował wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej, art. 52 i art. 53 ustawy p.p.s.a., jak również przepisy ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.
Zatem dla ustalenia, która wersja art. 52 i 53 ustawy p.p.s.a. oraz art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym ma zastosowanie w danej sprawie rozstrzygająca jest nie data wniesienia skargi, lecz data wydania zaskarżonego aktu (wyrok NSA z 28 sierpnia 2018 r., II OSK 1624/18).
Zaskarżona uchwała została podjęta 4 czerwca 2014 r., czyli przed wejściem w życie ustawy nowelizującej (co nastąpiło 1 czerwca 2017 r.), a zatem zastosowanie w niniejszej sprawie znajdzie art. 53 § 2 ustawy p.p.s.a. w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r., wedle którego w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 ustawy p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie - w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia przez stronę wezwania do organu. Jeśli zatem przed upływem 60 dnia od wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, organ doręczy stronie odpowiedź na to wezwanie, rozpoczyna bieg termin 30-dniowy do wniesienia skargi. Gdy organ przed upływem 60 dnia nie udzieli odpowiedzi na wezwanie wówczas skargę należy wnieść najpóźniej do upływu tego dnia, wówczas termin 30 dni z uwagi na brak doręczenia stronie odpowiedzi w ogóle nie rozpoczyna biegu (zob. np. postanowienie NSA z 21 grudnia 2017 r., II OZ 1570/17).
Powyższa konstatacja jest kluczowa w niniejszej sprawie, bowiem nie ulega wątpliwości, że w ciągu 60 dni od doręczenia organowi wezwania (11 lutego 2022 r.) nie udzielono skarżącej spółce odpowiedzi. Stosowną uchwałę podjęto dopiero 13 kwietnia 2022 r., a więc jeden dzień po upływie 60-dniowego terminu. W konsekwencji należało przyjąć, że termin do wniesienia skargi w niniejszej sprawie upłynął 12 kwietnia 2022 r. i nie rozpoczął biegu termin 30-dniowy liczony od doręczenia odpowiedzi na wezwanie.
W tak zakreślonym stanie prawnym i faktycznym skargę z 12 maja 2022 r. należało uznać za złożoną z uchybieniem terminu i z tej przyczyny odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 obecnie obowiązujących przepisów powoływanej ustawy p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozprawy.
dc