Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpatrzeniu odwołania B. P., na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: K.p.a.), utrzymało decyzję Burmistrza Miasta i Gminy B. z dnia [...] o odmowie świadczenia w formie dodatku w kwocie 100 zł miesięcznie do świadczenia pielęgnacyjnego.
Jak wynika z akt sprawy, po wszczęciu z urzędu postępowania, Burmistrz Miasta i Gminy B., decyzją z dnia [...], odmówił B. P. świadczenia w formie dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego, wskazując na przepisy art. 17 ust. 1 pkt 1, ust. 1b, art. 20, art. 24 ust. 1, ust. 2a ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2006r., Nr 139, poz. 992 ze zm. – w dalszej przywoływana także jako: ustawa) oraz art. 12 ustawy z dnia 7 grudnia 2012r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2012r., poz. 1548 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana także jako: ustawa zmieniająca). Organ I instancji stwierdził, iż z akt sprawy wynika, iż strona jest właścicielką gospodarstwa rolnego i podlega ubezpieczeniu społecznemu rolników z mocy ustawy – zaświadczenie KRUS, co oznacza, że jest rolnikiem. Praca w gospodarstwie rolnym jest formą aktywności zawodowej, uprawiana dla celów zarobkowych, zatem strona nie spełnia jednej z przesłanek ustawowych z art. 17 ust. 1 ustawy.
Dodał, iż strona nie spełnia nowych, obowiązujących od 1 stycznia 2013r. przepisów i od dnia 1 lipca 2013r. nie będzie stronie przysługiwało świadczenie pielęgnacyjne w nowej, obowiązującej kwocie 620 zł.
W dniu 16 maja 2013r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...].
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, podzielając swoje dotychczasowe stanowisko wywiedzione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do dyspozycji art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - przywoływana dalej jako: p.p.s.a.) sąd może zawiesić postępowanie w sprawie jeżeli jej rozstrzygnięcie zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest takie rozumienie powyższego przepisu, że rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić podstawę rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Pogląd taki prezentowany jest również w doktrynie postępowania sądowoadministracyjnego (por. M. Romańska [w]: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 400).
Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania (art. 190 ust. 4 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej). Podkreślenia wymaga, iż strona może żądać wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1 p.p.s.a.).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy zwrócić trzeba uwagę na powziętą z urzędu informację, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, postanowieniem z dnia 29 maja 2013r., w sprawie II SA/Po 458/13, przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne: czy art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 7 grudnia 2012r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw, w zakresie w jakim uzależnia przyznanie dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego od spełnienia warunków określonych w art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, jest zgodny z art. 2, art. 18, art. 32 ust. 1, art. 71 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Wskazany w pytaniu prawnym przepis art. 12 ustawy z dnia 7 grudnia 2012r. jest podstawą prawną zaskarżonej decyzji, zatem mając na celu skutecznie zabezpieczenie prawa strony do sądu oraz zasady pewności obrotu prawnego, Sąd podzielił przytoczone podglądy doktryny oraz judykatury i na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowił zawiesić postępowanie w sprawie do czasu zakończenia postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym.
B.A.