Uzasadnienie
II SA/Łd 479/20
Zaskarżoną decyzją z [...] r. (znak [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Z. z [...] r. (nr [...]) odmawiającą A.C. i S. C. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej z niezbędnymi obiektami infrastruktury technicznej, studni, zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe lub przydomowej oczyszczalni ścieków, planowanej do realizacji na działce nr 221/45 w miejscowości K., obręb [...], gmina Z. W stanie faktycznym sprawy w dniu 16 marca 2020 r. Wójt Gminy Z., w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, przesłał wnioskodawcom, tj. A.C. i S. C. postanowienie z [...] marca 2020 r. (znak [...],[...]) o wyznaczeniu stronom siedmiodniowego terminu do zapoznania się i wypowiedzenia w zakresie załączonego do niniejszego pisma (postanowienia z [...] marca 2020 r.) projektu decyzji w przedmiocie wydania warunków zabudowy dla ww. inwestycji.
Następnie decyzją z [...] r. (nr [...]) Wójt Gminy Z., po rozpatrzeniu wniosku A. C. i S. C., odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wskazanej inwestycji. Powyższa decyzja została doręczona wnioskodawcom 9 kwietnia 2020 r.
Uprzednio, pismem z 31 marca 2020 r. (data wpływu do organu, tj. Wójta Gminy Z. - 3 kwietnia 2020 r.), zatytułowanym, "Odwołanie" A. C. i S. C. odwołali się – jak wynika z treści ich pisma - od "postanowienia [...],[...] z dnia [...] r.". W treści odwołania podnosili, że [...] marca 2020 r. organ wydał "postanowienie o odmowie naszego wniosku". W warstwie merytorycznej odwołania zarzucali, że postępowanie trwało długo, a w jego toku organ kilkakrotnie wzywał inwestorów do uzupełnienia wniosku o brakujące dokumenty. W rezultacie wydał jednak decyzję odmowną, co zdaniem stron jest niezrozumiałe z punktu widzenia czasu trwania postępowania, jak również świadczy o lekceważeniu wnioskodawców, którzy zaangażowali swój czas i środki finansowe w zdobycie żądanych dokumentów.
Zaskarżoną decyzją z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Kolegium wskazało, że wnioskiem z 29 listopada 2019 r. A. C. i S. C. wystąpili do Wójta Gminy Z. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla obiektu o powierzchni zabudowy 35 m2, szerokości elewacji frontowej 6 m i dachu dwuspadowym, o kącie nachylenia połaci dachowych 40° i choć wniosek inwestora nie zawiera opisu funkcji i charakteru planowanego obiektu, to jednak załączone do wniosku dokumenty wskazują, że w istocie przedmiotem inwestycji na działce nr 221/45, ma być budowa domku letniskowego wraz z niezbędną infrastrukturą, a nie altany, co wskazują odwołujący się (a, co mogłoby sugerować obiekt nietrwale związany z gruntem).
W świetle powyższego organ stwierdził, iż wnioskowane przez skarżących zamierzenie inwestycyjne, wymaga wydania decyzji o warunkach zabudowy.
Zdaniem Kolegium analiza urbanistyczna przygotowana w przedmiotowej sprawie wykazała, iż planowana inwestycja nie spełnia trzech z pięciu warunków, wskazanych przez ustawodawcę w treści art. 61 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2020 r., poz. 293, ze zm.) [dalej: ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym], tj. warunków określonych w pkt 1, 4 i 5 powołanego przepisu. W ocenie Kolegium zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy potwierdza, iż konkluzja organu I instancji w tym zakresie jest prawidłowa.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A.C. i S.C. wskazali, iż czują się dyskryminowani, bowiem na sąsiedniej działce nr 221/44 postawiono budynek letniskowy o powierzchni 20 m2, zaś sposób użytkowania działki nr 221/43 uległ zmianie z "lasu" na "użytek rolny". Na dowód powyższego strona załączyła do skargi kopie aktów administracyjnych: w przedmiocie łącznego zobowiązania niepieniężnego za rok 2018 od działki nr 221/44 oraz o zmianie sposobu użytkowania działki nr 221/43.
Strona wniosła o zwrot kosztów postępowania oraz o zasądzenie na cele charytatywne kwoty 2.000 zł za poniesione przez stronę szkody materialne i moralne.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie.
Na rozprawie przed Wojewódzki Sądem Administracyjnym w Łodzi skarżący popierali skargę i wnosili o zwrot kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż podniesione przez stronę skarżącą.
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, to jest kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Zgodnie natomiast z art. 134 ustawy p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
W myśl przepisu art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Niezależnie od powyższego Sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a.).
W rozstrzyganej sprawie sąd orzekł o nieważności zaskarżonej decyzji biorąc pod uwagę jej uchybienia, które stwierdził z urzędu nie będąc związanym granicami skargi. W sprawie niniejszej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. potraktowało pismo stron z 31 marca 2020 r. stanowiące odwołanie od projektu decyzji jako odwołanie od właściwej decyzji Wójta Gminy Z. z [...] r., która została doręczona skarżącym 9 kwietnia 2020 r. W aktach sprawy nie znajduje się żadne oświadczenie skarżących złożone po dacie doręczenia decyzji organu I instancji, w którym podtrzymaliby stanowisko zawarte w odwołaniu od projektu decyzji.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wydanie decyzji administracyjnej obejmuje jej doręczenie (ogłoszenie) stronie. Od tego momentu decyzja wiąże organ administracji publicznej i stronę. Niedopuszczalnym jest wniesienie odwołania od nieistniejącej decyzji, a tym bardziej rozpoznanie przez organ II instancji odwołania od nieistniejącej decyzji administracyjnej (skarżący odwołali się od projektu decyzji, a nie od doręczonej im później faktycznej decyzji).
Reasumując, zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ wydał ją organ II instancji mimo braku formalnego odwołania strony od decyzji organu I instancji.
Pismo, które zostało potraktowane jako odwołanie nie mogło zainicjować postępowania przed organem II instancji, albowiem dotyczyło projektu decyzji doręczonego stronom 20 marca 2020 r.
W konsekwencji, skoro w przedmiotowej sprawie nie zostało prawidłowo wniesione odwołanie od decyzji organu I instancji, to Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. bez podstawy prawnej wystąpiło w charakterze organu odwoławczego i utrzymało w mocy decyzję, która nie została zaskarżona.
Powyższe powoduje, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., nieważność zaskarżonej decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, o czym sąd orzekł w punkcie 1 wyroku.
Rozstrzygnięcie o kosztach (punkt 2 wyroku) zapadło na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ustawy p.p.s.a. Na zasądzone koszty złożyła się kwota wpisu od skargi (500 zł).
dc