Uzasadnienie
H. S. – K. wniosła skargę na rozporządzenie Wojewody [...] w przedmiocie ustanowienia planu ochrony [...] Parku Krajobrazowego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest środkiem prawnym od wskazanych w ustawie aktów i czynności organów administracji publicznej.
Zgodnie z unormowaniem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Odrzucenie skargi równoznaczne jest z odmową rozpatrzenia sprawy i wydania rozstrzygnięcia o charakterze merytorycznym.
W niniejszej sprawie jest bezsporne, że warunkiem dopuszczalności skargi na rozporządzenie Wojewody było wezwanie do usunięcia naruszeń prawa dokonane przez podmiot, który w razie nie uwzględnienia tego wezwania przez organ, wnosi skargę do sądu administracyjnego. Takie wezwanie w rozpatrywanej sprawie zostało skierowane do organu dwukrotnie. Pierwotnie skarżąca z takim wezwaniem wystąpiła do organu w dniu 7 marca 2012 roku. W następstwie tego wezwania strona, w dniu 6 czerwca 2012 roku wniosła skargę do sądu administracyjnego. Po rozpoznaniu tej skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 30 listopada 2012 roku (sygn. akt: II SA/Łd 607/12) odrzucił powyższą skargę uznając, że została ona wniesiona z uchybieniem terminu. Strona skarżąca zakwestionowała powyższe postanowienie występując do Naczelnego Sądu Administracyjnego ze skargą kasacyjną, która prawomocnie została oddalona (postanowienie NSA z dnia 26 marca 2013 roku, sygn. akt: II OSK 587/13). Po raz kolejny z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa strona wystąpiła w dniu 16 lutego 2013 roku. W ślad za tym wezwaniem strona wniosła niniejszą skargę.
W tak ustalonych okolicznościach Sąd uznał, że skarga podlega odrzuceniu. Sąd podziela pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2002 roku w sprawie rozpatrywanej w składzie siedmiu sędziów (sygn. akt: OSA 2/02, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl) i uznaje go jako znajdujący zastosowanie w niniejszej sprawie. We wskazanym postanowieniu stwierdzono, że wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, określone w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2001 roku Nr 142, poz. 1591 ze zm.) jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały (aktu) – jednokrotnie, następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu tego przepisu.
W tym miejscu wskazać należy, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w niniejszej sprawie zostało wniesione na podstawie art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 roku o samorządzie województwa (t. j. Dz. U. z 2001 roku Nr 142, poz. 1590 ze zm.). Powołane postanowienie NSA zostało wydane w odniesieniu do przepisu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Niemniej jednak Sąd uznał, że rzeczone postanowienie NSA ma zastosowanie w niniejszej sprawie z uwagi na analogiczne uregulowanie obu powołanych przepisów, tj. art. 90 ustawy o samorządzie województwa, jak i art. 101 ustawy o samorządzie gminnym.
Wezwanie, o którym mowa, wszczyna postępowanie, które ma kolejne etapy obwarowane terminami i innymi warunkami procesowymi. Jeżeli więc strona uruchomi takie postępowanie i na skutek wniesienia skargi z uchybieniem terminu do jej wniesienia doprowadzi do odrzucenia skargi, to ponowne wniesienie w tej samej sprawie takiej samej skargi byłoby podważeniem sensu rygorów procesowych i skutków ich stosowania. Należy przy tym podkreślić, że specyfika spraw rozpoznawanych przez sąd administracyjny polega właśnie na tym, że postępowanie przed tym sądem pozostaje zawsze w ścisłym związku z poprzedzającym je postępowaniem prowadzonym w danej sprawie przez organy administracji publicznej, których działania są objęte kontrolą sądu administracyjnego.
Analizowane wezwanie organu do usunięcia naruszenia, a następnie odmowa weryfikacji aktu bądź milczenie organu, stanowią podstawę do podejmowania przez podmiot wzywający działań realizujących prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Prawo to materializuje się z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego, przy czym należy podkreślić, że zakres podmiotowy i przedmiotowy skargi nie powinien być szerszy niż zakres wezwania wcześniej wniesionego do organu.
Logiczną konsekwencją takiego założenia jest przepis art. 90 ust. 3 ustawy o samorządzie województwa, który wyłącza stosowanie ust. 1 tego artykułu, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił, co oznacza, że w takim wypadku skarga do sądu jest także niedopuszczalna.
Bezskuteczność wezwania stwarza u jego autora możliwość indywidualizacji prawa do wniesienia we właściwym terminie skargi do sądu administracyjnego.
W rozpoznawanej sprawie H. S. – K. składała wcześniej wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego i skargę do sądu administracyjnego, która została odrzucona (jako wniesiona po upływie terminu). Skoro zatem przepis art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa wymaga, aby zaskarżenie aktu samorządu województwa do sądu administracyjnego było poprzedzone bezskutecznym wezwaniem do usunięcia naruszeń prawa, nie może budzić wątpliwości, że tylko jedna skarga tego samego podmiotu, który dokonał wezwania, jest dopuszczalna. Oznacza to, że wniesiona w niniejszej sprawie kolejna skarga tego samego podmiotu jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
W tej sytuacji, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.
a.bł.