Uzasadnienie
Postanowieniem z 27 czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 495/18, odrzucił skargę S. N. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] r., znak: [...], w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania pisma skarżącego z 26 lutego 2018 r.
Pismem z 23 lipca 2018 r. skarżący wniósł na powyższe postanowienie zażalenie, jednocześnie podnosząc, że wraz z odpisem postanowienia z 27 czerwca 2018 r. otrzymał również odpowiedź organu na skargę oraz pouczenie o przysługującej skardze kasacyjnej, z którego wynikało, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Skarżący stwierdził jednak, że pouczenie nie zawierało podstawy prawnej odnośnie przysługującego środka zaskarżenia i sposobu jego sporządzenia.
Skarżący podniósł, że wnosił skargę na postanowienie, a nie na informację o pozostawieniu pisma bez rozpatrzenia. W związku z tym postanowienie sądu z 27 czerwca 2018 r. podlega uchyleniu, a skarga powinna być merytorycznie rozpatrzona przez sąd.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 6 sierpnia 2018 r. pismo skarżącego z 23 lipca 2018 r. zatytułowane "zażalenie na postanowienie z dnia [...] r." potraktowano jako skargę kasacyjną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) – w skrócie: "p.p.s.a." – od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie natomiast z art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Z kolei w myśl art. 178 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia lub niedopuszczalną z innych przyczyn, jak również skargę kasacyjną, której braków nie uzupełniono w wyznaczonym terminie.
Nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna nie spełnia wymogu tzw. "przymusu adwokacko-radcowskiego" określonego w art. 175 § 1 p.p.s.a., bowiem nie została ona sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem albo radcą prawnym. Oznacza to, że sporządzona osobiście przez skarżącego skarga kasacyjna jest niedopuszczalna.
Na marginesie wskazać również wypada, że stosownie do art. 173 § 1 p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z kolei art. 194 § 1 pkt 1a) p.p.s.a. stanowi, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest m.in. odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3.
W niniejszej sprawie sąd odrzucił skargę S. N. na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., co oznacza, że wbrew twierdzeniom skarżącego, na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 27 czerwca 2018 r. przysługiwała skarga kasacyjna, a nie zażalenie, o czym skarżący został pouczony.
Z tych względów sąd, na podstawie art. 178 P.p.s.a orzekł, jak w sentencji.
A.B.