Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 22 marca 2023 r., nr KO.4111.200.2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach po rozpatrzeniu odwołania K.G. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a." w zw. z art. 2 ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 141 ze zm.), powoływanej dalej jako: "u.d.w." utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Skierniewice z dnia 26 stycznia 2023 r. znak: GOPS-DW.4618-7.62.2023 wydaną na podstawie art. 2 ust. 1, ust.2, ust. 3, ust. 15g i ust. 16 u.d.w. oraz art. 104 i art. 107 k.p.a. o odmowie przyznania świadczenia w formie dodatku węglowego.
Z akt sprawy wynika, że w dniu 7 września 2022r. K.G. złożył wniosek o wypłatę dodatku węglowego. Wójt Gminy Skierniewice decyzją z dnia 7 listopada 2022r., znak: GOPS-DW.4618-7.1368.2022 odmówił skarżącemu przyznania dodatku węglowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach decyzją z dnia 21 grudnia 2022r., nr KO.4111.509.2022 uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W dniu 25 stycznia 2023r. przeprowadzono wywiad środowiskowy pod adresem [...]. Z uwagi na nieobecność K.G. spowodowaną wyjazdem na ferie, budynek pokazała B.W., żona wnioskodawcy.
Z informacji pozyskanych przez Urzędu Gminy Skierniewice wynika, że K.G. złożył dwie deklaracje dotyczące gospodarowania odpadami komunalnymi jedną na adres [...] - zgłoszone są aktualnie 3 osoby i drugą na adres [...] w dniu 5 grudnia 2022r. na jedną osobę i opłaty naliczane są od grudnia 2022r. W ocenie organu zachodzą uzasadnione podejrzenia, że pod adresem [...] nikt nie mieszka.
Od decyzji z dnia 26 stycznia 2023r. K.G. wniósł odwołanie i wskazał, że jest ona obciążona błędami w logicznym rozumowaniu oraz świadomym pomijaniu faktów i dowodów, które powinny być zgromadzone przez GOPS, a które przeczą twierdzeniom zawartym w zaskarżonej decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach po rozpoznaniu powyższego odwołania utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Kolegium, po przywołaniu treści art. 2 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 4, ust. 15b-ust. 15e u.d.w. oraz art. 28 kodeksu cywilnego wskazało, że K.G. wnioskiem z dnia 7 września 2022 r. zwrócił się o wypłatę dodatku węglowego w którym wskazał, że jest osobą fizyczną, prowadzi wieloosobowe gospodarstwo domowe (3 osoby), zamieszkuje pod adresem [...] S., [...], a głównym źródłem ogrzewania gospodarstwa domowego jest piecokuchnia. We wniosku o dodatek węglowy oświadczył, że nie korzystał i nie korzysta z paliwa stałego zakupionego po cenie i od przedsiębiorcy, o których mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących ochronie odbiorców niektórych paliw stałych w związku z sytuacją na rynku tych paliw. W dniu 7 września 2022 r. na powyższy adres została złożona deklaracja dotycząca źródeł ciepła i źródeł spalania paliw do centralnej ewidencji emisyjności budynków, dalej CEEB.
W deklaracji wskazano, że dotyczy budynku jednorodzinnego. Jako rodzaj i liczbę źródeł ciepła zainstalowanych oraz eksploatowanych w budynku wskazano trzon kuchenny/piecokuchnia /kuchnia węglowa w liczbie 1 (jeden) i podane źródło ciepła jest eksploatowane.
Organ wyjaśnił, że dodatek węglowy przysługuje w związku z zamieszkiwaniem, gospodarowaniem pod określonym adresem. Pojęcie miejsca zamieszkania, przyjęte w art. 25 k.c, jest konstrukcją prawną na którą składają się dwa elementy: fizyczne przebywanie w danej miejscowości (corpus) i zamiar, wola stałego pobytu (animus). Oba te elementy muszą występować łącznie. O zamiarze stałego pobytu można mówić wówczas, gdy występują okoliczności pozwalające przeciętnemu obserwatorowi na wyciągnięcie wniosku, że określona miejscowość jest głównym ośrodkiem działalności dorosłej osoby fizycznej. O uznaniu konkretnej miejscowości za miejsce zamieszkania osoby decyduje takie przebywanie na danym terenie, które posiada cechy założenia tam aktualnego ośrodka jej osobistych i majątkowych interesów. Samo zameldowanie, będące instytucją prawa administracyjnego nie przesądza o zamieszkaniu w rozumieniu prawa cywilnego. Miejscem zamieszkania jest zatem miejsce, gdzie dana osoba faktycznie przebywa oraz gdzie aktualnie koncentrują się jej sprawy życiowe. Można mieć tylko jedno miejsce zamieszkania.
Na podstawie art. 2 ust. 15a pkt 1 u.d.w. organ weryfikując wniosek o wypłatę dodatku węglowego, bierze pod uwagę informacje wynikające z deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6m ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2022 r. poz. 1297, 1549 i 1768), powoływanej dalej jako: "u.c.p.g.". Organ ustalił, że na wskazany we wniosku adres deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi została złożona przez zainteresowanego w dniu 5 grudnia 2022 r. Od daty wniesienia wniosku o wypłatę dodatku węglowego w dniu 7 września 2022 r. do daty złożenia deklaracji za gospodarowanie odpadami w dniu 5 grudnia 2022 r. upłynęły prawie 3 miesiące.
Natomiast jak wynika z art. 6m ust. 11 pkt 1 u.c.p.g. pierwszą deklarację o wysokości opłaty składa się w terminie 14 dni od dnia zamieszkania pierwszego mieszkańca na danej nieruchomości. Jeśli więc na nieruchomości zamieszkuje choćby jeden mieszkaniec jest on prawnie zobowiązany do złożenia deklaracji o wysokości odpadów. Nadto zauważenia wymaga, że deklaracja została złożona na 1 osobę, a z wniosku o wypłatę dodatku węglowego wynika, że pod adresem w nim wymienionym zamieszkują 3 osoby. W ocenie Kolegium jest to jedna z okoliczności, która przeczy twierdzeniom wnioskodawcy o faktycznym zamieszkiwaniu pod wskazanym adresem.
Organ dodał, że w dniu 25 stycznia 2023 r. pracownicy organu przeprowadzili wywiad środowiskowy pod adresem zamieszkania wnioskodawcy wskazanym we wniosku o dodatek węglowy - [...]. Budynek (stary drewniany dom dwuizbowy) udostępniła żona wnioskodawcy, po uprzednim kontakcie telefonicznym. Podczas wywiadu organ ustalił, że źródłem ogrzewania jest kuchnia węglowa kaflowa. Kuchnia wyglądała na nie używaną od dawna, temperatura w pomieszczeniach jak na dworze. W kuchni nie było żadnego opału. B.W. pracowników przyjęła w kurtce. W pokoju brak było źródła ogrzewania, brak łóżka do spania, brak lodówki. Na środku mieszkania stała szafa. W kuchni stał fotel, na pytanie pracowników gdzie rodzina śpi, uzyskano odpowiedź, że na fotelu. Pościeli również brak. Żona skarżącego nie była również zorientowana co do opłat za wodę czy prąd. Z oględzin budynku widać, że nie jest zamieszkiwany. Na notatce z wywiadu własnoręcznie podpisała się żona wnioskodawcy nie wnosząc żadnych zastrzeżeń do treści protokołu.
W ocenie organu K.G. nie zamieszkuje wraz z osobami wskazanymi we wniosku pod adresem: [...], co powoduje, że dodatek węglowy nie może zostać przyznany. Ustawodawca wiąże wypłatę dodatku węglowego z zamieszkiwaniem (prowadzeniem gospodarstwa domowego) pod wskazanym we wniosku adresem, gdzie jest określone źródło ciepła. Główne źródło ciepła pod danym adresem musi służyć ogrzewaniu gospodarstwa domowego, które w nim zamieszkuje.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi K.G. zaskarżył w całości decyzję organu II instancji i wskazał, że wieś B. jest jego miejscem zamieszkania od co najmniej 27 lat.
W ocenie skarżącego organ celowo pomijał dowody wskazujące na jego aktualny ośrodek interesów życiowych.
W ocenie skarżącego zamiar i wolę pobytu wyraził poprzez wskazanie adresu korespondencyjnego [...] oraz osobiste odbieranie korespondencji z organu.
Odnosząc się do przeprowadzonego wywiadu środowiskowego skarżący wskazał, że organ nie przedstawił dowodów na twierdzenie, że kuchnia nie jest od dawna używana, jednocześnie wnosząc o wykonanie pomiarów temperatury wewnątrz każdego z pomieszczeń. W ocenie skarżącego wnioski wskazane w decyzji zostały zmanipulowane w wyniku pominięcia informacji zawartych w notatce z wywiadu środowiskowego z dnia 20 lutego 2023 r.
Jednocześnie skarżący nadmienił, że organ nie odniósł się do jego zastrzeżeń zawartych w treści odwołania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W piśmie z dnia 3 lipca 2023 r. skarżący podtrzymał argumentację zawartą w skardze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 1634) - dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
W rozpoznawanej sprawie, jak już wcześniej wskazano skarżący, przedmiotem skargi uczynili decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia 22 marca 2023 r. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy Skierniewice z dnia 26 stycznia 2023 r., o odmowie przyznania skarżącemu dodatku węglowego.
Podstawę materialnoprawną kwestionowanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 141) - dalej: u.p.z.p., w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 listopada 2022 r.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.w. dodatek węglowy przysługuje osobie w gospodarstwie domowym w przypadku, gdy głównym źródłem ogrzewania gospodarstwa domowego jest kocioł na paliwo stałe, kominek, koza, ogrzewacz powietrza, trzon kuchenny, piecokuchnia, kuchnia węglowa lub piec kaflowy na paliwo stałe, zasilane paliwami stałymi, wpisane lub zgłoszone do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków (Dz. U. z 2022 r. poz. 438, 1561, 1576, 1967 i 2456), do dnia 11 sierpnia 2022 r., albo po tym dniu - w przypadku głównych źródeł ogrzewania wpisanych lub zgłoszonych po raz pierwszy do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o których mowa w art. 27g ust. 1 tej ustawy. Przez gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 1, rozumie się: 1) osobę fizyczną samotnie zamieszkującą i gospodarującą (gospodarstwo domowe jednoosobowe) albo 2) osobę fizyczną oraz osoby z nią spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie z nią zamieszkujące i gospodarujące (gospodarstwo domowe wieloosobowe)- art. 2 ust. 2 u.d.w. Przez paliwa stałe rozumie się węgiel kamienny, brykiet lub pelet zawierające co najmniej 85% węgla kamiennego (art. 2 ust. 3 u.d.w.).
Dalej wskazać należy, że stosownie do treści art. 2 ust. 3a u.d.w. w przypadku gdy pod jednym adresem miejsca zamieszkania zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe, jeden dodatek węglowy przysługuje dla wszystkich gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem. W przypadku gdy wniosek o wypłatę dodatku węglowego złożono dla więcej niż jednego gospodarstwa domowego mających ten sam adres miejsca zamieszkania, to dodatek ten jest wypłacany wnioskodawcy, który złożył wniosek jako pierwszy. Pozostałe wnioski pozostawia się bez rozpoznania (art. 2 ust. 3b u.d.w.).
Natomiast zgodnie z ust. 3c powołanego przepisu, w przypadku gdy pod jednym adresem miejsca zamieszkania zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe i w terminie do dnia 30 listopada 2022 r. nie jest możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem w odrębnych lokalach, nie stosuje się ust. 3a i 3b do gospodarstwa domowego, którego źródłem ogrzewania jest oddzielne lub współdzielone źródło ciepła. W takim przypadku, stosownie do treści art. 2 ust. 3 d u.d.w. gospodarstwu domowemu, które zajmuje lokal, dla którego nie było możliwe ustalenie odrębnego adresu, wójt, burmistrz albo prezydent miasta przyznaje dodatek węglowy w drodze decyzji administracyjnej, jeżeli w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego organ ten ustalił zamieszkiwanie pod jednym adresem w odrębnych lokalach kilku gospodarstw domowych oraz wykorzystywanie przez te gospodarstwa oddzielnego lub współdzielonego źródła ogrzewania.
Z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego sporządza się notatkę służbową. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta dokonuje wpisu źródła ciepła do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków, jeżeli źródło nie było wcześniej zgłoszone do tej ewidencji, bez konieczności składania odpowiedniej deklaracji.
Z brzmienia przywołanych wyżej przepisów jaki i zasad ogólnych k.p.a. wynika, iż weryfikacja wniosku o przyznanie dodatku węglowego ma charakter wszechstronny i nie polega jedynie na sprawdzeniu danych widniejących w ewidencji emisyjności budynków i tylko na dzień 11 sierpnia 2022 r. Stan faktyczny sprawy, istotny z punktu widzenia art. 2 ust. 1 u.d.w., może być zatem ustalony w oparciu o inne dostępne organowi dane, które zostały jedynie przykładowo wymienione w art. 2 ust. 15a ustawy. Oznacza to, że katalog źródeł i informacji, w oparciu o które organ może dokonać weryfikacji wniosku ma w tym zakresie charakter otwarty.
Co więcej, zgodnie z art. 2 ust. 15b ustawy u.d.w. jeżeli podczas weryfikacji wniosku o wypłatę dodatku węglowego wystąpią wątpliwości dotyczące gospodarstwa domowego wnioskodawcy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może przeprowadzić wywiad środowiskowy, który ma na celu ustalenie faktycznego stanu danego gospodarstwa domowego zgodnie z art. 2 ust. 2 odpowiednio pkt 1 i 2, odnośnie samotnego zamieszkiwania w przypadku jednoosobowych gospodarstw domowych oraz wspólnie stale zamieszkujących i gospodarujących z wnioskodawcą w przypadku gospodarstw domowych wieloosobowych. Przepis art. 3 ust. 2 stosuje się. Wywiad środowiskowy przeprowadza się w miejscu zamieszkania wnioskodawcy (ust. 15c), nadto w toku wywiadu środowiskowego ustala się, czy stan faktyczny danego gospodarstwa domowego jest zgodny z informacjami podanymi we wniosku o wypłatę dodatku węglowego (ust. 15d), przy czym niewyrażenie zgody na przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, o którym mowa w ust. 15b, stanowi podstawę do odmowy przyznania dodatku węglowego (ust. 15e).
Odnosząc się do kwestii zamieszkiwania sąd stwierdza, że celem stworzenia u.d.w. było objęcie wsparciem w formie tego świadczenia jak największej liczby gospodarstw domowych, czemu służyć ma odformalizowanie procedury przy jednoczesnym zobowiązaniu organów administracji publicznej do dokładnego i wszechstronnego zbadania okoliczności faktycznych dotyczących osoby ubiegającej się o to świadczenie. Podstawowym celem tych przepisów jest niewątpliwie zapewnienie jak najszerszego dostępu do świadczenia gospodarstwom domowym, w których stosowane źródło ciepła lub źródło spalania paliw spełnia warunki ustawowe.
Ponadto zaznaczyć należy, że u.d.w. posługuje się pojęciami: "miejsce zamieszkania" oraz "zamieszkiwanie", jednakże nie zawiera ich definicji. W orzecznictwie przyjmuje się, że posłużenie się przez prawodawcę w art. 2 ust. 2 u.d.w. pojęciem "osoby zamieszkującej" może być mylące, jednakże w innych jednostkach redakcyjnych art. 2 u.d.w. ustawodawca konsekwentnie posługuje się już pojęciem "miejsca zamieszkania", w tym w ust. 7, stanowiącym, że dodatek węglowy przysługuje osobom posiadającym obywatelstwo polskie mającym miejsce zamieszkania i przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Powyższe oznacza, że kryterium przesądzającym o możliwości przyznania wnioskowanego dodatku jest faktyczne zamieszkiwanie i prowadzenie gospodarstwa domowego w danym miejscu (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 30 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 478/23, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej jako: "CBOSA").
Przepisy u.d.w. nie precyzują pojęcia "zamieszkiwania", zatem oceniając stan faktyczny i prawny w tym zakresie należy mieć na względzie poglądy doktryny i judykatury wypracowane na gruncie prawa cywilnego. Wobec tego należy uwzględnić treść art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 1360 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.c." zgodnie z którym miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. O spełnieniu powyższych przesłanek świadczą dwie okoliczności – zewnętrzna, czyli faktyczne przebywanie oraz wewnętrzna, czyli zamiar stałego pobytu. Ustalenie zamiaru powinno nastąpić w oparciu o obiektywne kryteria świadczące o woli oraz możliwości skoncentrowania swoich spraw w danej miejscowości.
Z kolei stałe zamieszkiwanie powiązane jest z tzw. centrum życiowym danej osoby, tj. miejscem gdzie koncentrują się jej sprawy życiowe. Pojęcie miejsca zamieszkania, przyjęte w art. 25 k.c. jest konstrukcją prawną, na którą składają się dwa elementy: fizyczne przebywanie w danej miejscowości (corpus) i zamiar, czyli wola stałego pobytu (animus). Oba elementy muszą występować łącznie.
Także według Słownika Języka Polskiego PWN "zamieszkiwać", "mieszkać" oznacza "zajmować jakieś pomieszczenie i traktować je jako główne miejsce swojego pobytu". Zamieszkiwanie stanowi zatem rodzaj pobytu osoby, cechujący się zaspokajaniem codziennych potrzeb życiowych tej osoby w mieszkaniu faktycznie zajmowanym, stanowiącym jej centrum życia domowego w danym okresie, a w szczególności nocowania, stołowania się i wypoczynku po pracy czy nauce.
Sąd pragnie wskazać, że aby otrzymać dodatek węglowy na wskazany we wniosku adres miejsca zamieszkania to pod tym adresem musi być prowadzone gospodarstwo domowe jedno bądź wieloosobowe. Zdaniem Sądu z zebranego materiału dowodowego wynika, że w budynku pod adresem [...] nie prowadzono gospodarstwa domowego ani w dniu składania wniosku o przyznanie dodatku węglowego ani w dniu wydawania decyzji ostatecznej, Obowiązkiem organów administracji było ustalenie czy budynek w momencie złożenia wniosku był zamieszkany i faktycznie ogrzewany za pomocą węgla – wnioski z wywiadu środowiskowego dają odpowiedź negatywną – wywiad środowiskowy potwierdza, że budynek nie był ogrzewany, a skarżący nie przebywa w nim na stale.
Z akt sprawy wynika, że w budynku jest prowadzony remont od października 2022 r. W niniejszej sprawie świadczy to, że skarżący ma wolę przebywania we wskazanym budynku. Faktycznie jednak w nim nie przebywa od długiego okresu czasu, na co wskazuje, wyziębienie budynku oraz brak wyposażenia niezbędnego do długotrwałego przebywania w budynku. Skarżący złożył deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi 3 miesiące po złożeniu wniosku o wypłatę dodatku (i po wydaniu pierwszej decyzji odmownej) co także potwierdza, że nie prowadził gospodarstwa domowego pod wskazanym we wniosku adresem. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do przyznania dodatku węglowego, organy obu instancji prawidłowo orzekły o odmowie przyznanie spornego dodatku.
Podsumowując, Sąd stwierdził, że organy orzekające obu instancji poprawnie, z zachowaniem wymagań określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. ustaliły stan faktyczny sprawy, który przedstawiły następnie w motywach rozstrzygnięć sporządzonych zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Podniesiona w treści skargi argumentacja jest wyłącznie formą polemiki ze stanowiskiem organów zaprezentowanym w motywach zaskarżonej decyzji, która z oczywistych względów nie mogła rzutować na wynik rozpatrywanej sprawy.
Zatem, skoro zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach oraz poprzedzająca ją decyzja nie narusza obowiązujących w dacie ich podjęcia przepisów prawa procesowego i materialnego, a żaden z zarzutów skargi nie zasługiwał na uwzględnienie, Sąd zobligowany był oddalić skargę.
Z tych wszystkich względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku
MR