Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] Nr [...] po rozpatrzeniu odwołania K. A., D. B., S. D., K. S., W. S., M. F. i A. P., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]).
Organ I instancji decyzją z dnia [...] ustalił warunki zabudowy dla W. A. dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych w zabudowie szeregowej z częścią usługowohandlową w parterach budynków oraz zasilaniem w energię elektryczną, wodę, gaz i odprowadzeniem ścieków do kanalizacji miejskiej, wjazdami i wejściami do budynków przewidzianej do realizacji na działce położonej w Z. przy ul. A 1a, 3c, 3d (działki o numerach ewid. 240, 242, 243 – obręb 126). W motywach uzasadnienia organ podał, iż inwestor uzyskał wszystkie wymagane prawem uzgodnienia, a planowane przedsięwzięcie jest zgodne z istniejącym zagospodarowaniem i nie powoduje kolizji urbanistycznej.
Jak wynika z załączonego do akt administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru, decyzja powyższa została doręczona D. B. w dniu 20 sierpnia 2004 roku. Natomiast dnia 7 września 2004 roku K. A., D. B., K. S., W. S., S. S., M. F. i A. P. wnieśli odwołanie od decyzji organu I instancji. W motywach swojego stanowiska wywodzili, iż nie zgadzają się z wyznaczoną na 6 metrów w liniach regulacyjnych szerokością ulicy Zbożowej z zakończeniem w formie łopatki. Pierwotnie ulica B miała planowaną szerokość 15 metrów i nie jest zrozumiałym dla stron, dlaczego teraz ma mieć szerokość 6 metrów.
Po rozpatrzeniu odwołania stron Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ podtrzymał argumentację przedstawioną w decyzji Prezydenta Miasta Z. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyli K. A., D. B., S. D., K. S., S. S. i A. P., wnosząc m.in. o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., jak i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Z.. W treści uzasadnienia powtórzyli merytoryczne zarzuty odwołania. W odpowiedziach na skargi strona przeciwna wniosła o ich oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie podać należy, iż zgodnie z regulacją art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu Postępowania Administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W przedmiotowej sprawie, Sąd dopatrzył się rażącego naruszenia przepisów postępowania (art. 156 § 1 pkt 2 kpa), co poskutkowało stwierdzeniem nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] w części odnoszącej się do odwołania D. B. Zgodnie z przepisem art. 127 kpa od decyzji wydanej w I instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie (art. 129 § 2 kpa). Warunkiem skuteczności czynności procesowej – wniesienia odwołania – jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie terminu powoduje bezskuteczność odwołania. Organ II instancji obowiązany jest zatem w postępowaniu wstępnym zbadać, czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie. Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony stanowi rażące naruszenie prawa – art. 156 § 1 pkt 2 (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2003, str. 577).
Należy przychylić się do poglądu wyrażanego zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie, że rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Oznacza bowiem niedopuszczalną weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, korzystającej z cech trwałości, o jakiej mowa w art. 16 § 1 kpa (cyt. B. Adamiak, J. Borkowski, str. 576; np. wyrok NSA z dnia 22 marca 2001 roku, SA/Rz 1561/99, niepubl.; wyrok NSA z dnia 10 września 2001 roku, II SA 1866/00, Lex Nr 55303; wyrok NSA z dnia 16 listopada 2000 roku, V SA 235/00, Lex Nr 81351; wyrok NSA z dnia 18 listopada 1999 roku, I SA 330/99, Lex Nr 48749; wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1996 roku, I SA 1843/94, ONSA 1996/4/191; wyrok NSA z dnia 2 grudnia 1986 roku, IV SA 620/86, Gazeta Prawna 1987/21/8; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 1982 roku, I SA 235/82, ONSA 1982/1/52 i inne).
W stanie faktycznym sprawy, decyzja I instancji została doręczona D. B. w dniu 20 sierpnia 2004 roku. Zatem termin do złożenia odwołania ekspirował dnia 3 września 2004 roku. Jak to natomiast wynika z adnotacji urzędu zawartej na piśmie stanowiącym odwołanie m. in. D. B., zostało ono złożone w dniu 7 września 2004 roku. W takiej sytuacji organ odwoławczy nie miał podstaw do merytorycznego rozpatrzenia odwołania D. B. Organ II instancji, mimo przekroczenia przez stronę terminu do złożenia odwołania, wydał w sprawie decyzję merytoryczną odnoszącą się do odwołania D. B. W przedmiotowej sprawie, zdaniem Sądu, organ administracji winien, stosownie do art. 134 kpa, wydać postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do złożenia odwołania.
Konkludując, Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w części dotyczącej odwołania D. B. Sąd orzekł jak punkcie 1 wyroku na podstawie art. 132 i 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie kosztów Sąd orzekł na mocy regulacji art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (punkt 3 wyroku).
Sąd oddalił skargi S. D., K. S. i S. S., zatem Sąd orzekł jak w punkcie 2 wyroku na podstawie unormowania przepisu art. 132 i 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd odstąpił od sporządzenia uzasadnienia w odniesieniu do skarg S. D., K. S. i S. S., bowiem nie wpłynął wniosek o jego sporządzenie (art. 141 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).