Uzasadnienie
Pismem z dnia 24 maja 2019 r. H. K., K. S., G. J., D. U., W. S. i B. S., reprezentowane przez adwokata, wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 30 października 2013 r. nr LXXIII/1531/13 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi położonej w dolinie rzeki Sokołówki, obejmującej północną część osiedla Sokołów.
Zaskarżonej uchwale zarzuciły naruszenie:
- - art. 1 ust. 2 pkt 6 i 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuwzględnienie walorów ekonomicznych przestrzeni w projekcie planu oraz naruszenie zasady uwzględniania praw własności ze względu na takie wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy, które narusza indywidulane prawa właścicieli nieruchomości, powodując w istocie naruszenie zasady równości wobec prawa poprzez wyznaczenie przebiegu nieprzekraczalnej linii zabudowy na działkach sąsiednich we względniejszy sposób, niż na działce skarżących;
- - art. 2 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 3 pkt 50 ustawy prawo ochrony środowiska poprzez niezachowanie zrównoważonego rozwoju, który wyraża się w uniemożliwieniu zabudowy w racjonalny sposób i niezagwarantowanie możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb poszczególnych obywateli;
- - art. 140 k.c. w zw. z art. 64 Konstytucji poprzez ograniczenie właścicieli nieruchomości w korzystaniu z rzeczy i władztwa nad gruntem polegające na ustaleniu w planie zagospodarowania przestrzennego nieprzekraczalnej linii zabudowy terenu odznaczonego symbolem 67MN, która nie odpowiada warunkom wynikających z analizy urbanistycznej terenu oraz nie jest podyktowana wymaganiami ochrony środowiska i uniemożliwia korzystanie z nieruchomości w sposób zgodny z jej przeznaczeniem.
W związku z powyższym skarżące wniosły o stwierdzenie nieważności przebiegu nieprzekraczalnej linii zabudowy wyznaczonej na działce [...] obręb [...], przedstawionej graficznie na Arkuszu nr 2 i przesunięcie północnej linii nieprzekraczalnej zabudowy do granicy obszaru działki oznaczonej symbolem 67MN oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Łodzi wniosła o oddalenie skargi.
Pismem z dnia 15 października 2019 r. pełnomocnik skarżących oświadczył, że cofa skargę wniesioną na uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 30 października 2013 r. nr LXXIII/1531/13. Jednocześnie wniósł o umorzenie postępowania sądowadministracyjnego i zwrot uiszczonego wpisu sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi jest wiążące dla sądu. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie żadna z przytoczonych wyżej negatywnych przesłanek nie zachodzi, zatem cofnięcie skargi należy uznać za skutecznie dokonane.
Cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania postępowania wszczętego skargą, co w rezultacie prowadzi do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego.
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uznając cofnięcie skargi za skuteczne, orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia.
O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi Sąd orzekł w pkt 2 sentencji postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. a.bł.