Uzasadnienie
Skargą z dnia 22 grudnia 2012r. A. D. zaskarżyła do sądu administracyjnego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji.
Pismem z dnia 2 lipca 2013r. pełnomocnik skarżącej A. D. – Z. Ż. poinformowała sąd, że nie posiada pełnomocnictwa dla doręczeń uczestnika postępowania L. D. i nie zna jego adresu zamieszkania, a także nie wie gdzie przebywa.
Wobec powyższego sąd zwrócił się do pełnomocnika skarżącej o wskazanie w terminie siedmiu dni pod rygorem zawieszenia postępowania, czy wnosi o ustanowienie w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym kuratora dla doręczeń dla nieznanego z miejsca pobytu uczestnika postępowania L. D. wobec faktu, że kurator ustanowiony mocą postanowienia Sądu Rejonowego w W. może reprezentować L. D. tylko w postępowaniu administracyjnym i nie ma on uprawnień do działania w postępowaniu sądowym.
W odpowiedzi na ww. wezwanie pełnomocnik skarżącej ponownie poinformowała sąd, że nie zna adresu zamieszkania, ani pobytu uczestnika postępowania L. D. Pismem z dnia 16 stycznia 2014r. sąd zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. o zajęcie stanowiska w powyższym zakresie. W odpowiedzi organ administracji poinformował, że kwestię ustanowienia kuratora dla doręczeń dla L. D. pozostawia do uznania sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 125 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., w skrócie: "P.p.s.a.") sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli na skutek braku lub wskazania złego adresu skarżącego lub niewykonania przez skarżącego innych zarządzeń nie można nadać sprawie dalszego biegu. W myśl art. 131 P.p.s.a. postanowienie w przedmiocie zawieszenia i podjęcia postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym.
W niniejszej sprawie sąd w toku postępowania sądowoadministracyjnego powziął wiadomość o tym, że adres pobytu uczestnika postępowania L. D. nie jest znany, a w sprawie nie reprezentuje go żaden pełnomocnik. Niewątpliwie jest to przeszkoda uniemożliwiająca nadanie sprawie dalszego biegu.
W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 3 i w zw. z art. 131 P.p.s.a. orzekł, jak sentencji.
LS