Uzasadnienie
II SA/Łd 538/10
R.G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w formie jednorazowej zapomogi z tytułu urodzenia się dziecka.
Postanowieniem Referendarza sądowego z dnia 23 sierpnia 2010 r. oddalono wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Wyrokiem z dnia 5 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę R.G. W dniu 11 stycznia 2011 r. do tut. Sądu wpłynął wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Ze złożonego na urzędowym formularzu oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, iż skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z konkubentem. Skarżąca jest osobą bezrobotną, utrzymuje się z dochodów konkubenta w wysokości 1000 złotych. Skarżąca nie zadeklarowała posiadania wartościowych przedmiotów, oszczędności ani papierów wartościowych.
W wykonaniu zarządzenia Referendarza sądowego z dnia 14 stycznia 2011 r. skarżąca została wezwana do nadesłania dodatkowych informacji dotyczących zaświadczenia o wysokości wynagrodzenia konkubenta, oświadczenia o wysokości średnich miesięcznych wydatków na utrzymanie, wyciągów z rachunków bankowych, których skarżąca jest posiadaczem lub współposiadaczem za ostatnie 3 miesiące oraz informacji zaciągniętych zobowiązaniach i innych źródłach dochodów w terminie 7 dni pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy.
Pismo sądowe zawierające wezwanie do wykonania zarządzenia zostało doręczone stronie w dniu 24 stycznia 2011 r., jednak do dnia dzisiejszego strona nie wykonała nałożonego na nią obowiązku.
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Warunkiem przyznania stronie prawa pomocy jest wykazanie przez nią, iż spełnia ustawowe przesłanki. W interesie strony leży zatem przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej. Ocena zdolności płatniczych nie sprowadza się bowiem tylko do stwierdzenia, że wnioskodawca uzyskuje lub nie uzyskuje dochodów, ale również polega na zbadaniu, czy posiada on majątek oraz czy posiada obiektywnie rozumianą zdolność do zdobycia potrzebnych środków finansowych.
Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2010 r. Referendarz sądowy odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, a strona nie wniosła sprzeciwu od tego orzeczenia. Występując zatem z ponownym żądanie przyznania prawa pomocy w tożsamym zakresie skarżąca winna wykazać, że uległa zmianie jej sytuacja materialna. Jedynie bowiem pogorszenie sytuacji majątkowej spowodować może zmianę rozstrzygnięcia w zakresie prawa pomocy.
Tymczasem skarżąca nie przedstawiła okoliczności, które pozwoliłyby ocenić jej zdolności płatnicze, a wezwana do wykonania zarządzenia o nadesłaniu dodatkowych dokumentów nie zastosowała się do tego wezwania.
W konsekwencji uprawnione jest twierdzenie, że choć w interesie strony wnioskującej o przyznanie prawa pomocy było wykazanie wszystkich informacji, to strona odstąpiła od tej powinności. Brak jest zatem podstaw, aby uznać, że skarżąca znajduje się w trudnej sytuacji materialnej i zostały spełnione przesłanki do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.
AG