Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2016r., poz. 23), powoływanej dalej jako "k.p.a." – oraz art. 3 pkt 22, art. 5, art. 17, art. 23, art. 24 ust. 2a ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity Dz.U. z 2015r., poz. 114 ze zm.) – zwanej dalej: "u.ś.r." – utrzymało w mocy decyzję Burmistrza S., w sprawie przyznania B.D. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad E.D. od 1 lutego 2016r. do 31 maja 2017r. w wysokości 1300,00 zł. miesięcznie.
Organ II instancji wyjaśnił, że w odwołaniu od ww. decyzji organu I instancji B.D. zarzuciła obrazę art. 24 ust 2a u.ś.r., polegającą na błędnej wykładni wskazanego przepisu i w konsekwencji błędne ustalenie początkowego terminu wypłaty świadczenia pielęgnacyjnego i nieprzyznanie skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego za okres od dnia 1 lipca 2014r. do dnia 1 lutego 2016r.
Następnie Kolegium wyjaśniło, że w dniu 19 lutego 2016r. B.D. złożyła w organie I instancji wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad córką – E. D. wraz z wymaganymi dokumentami.
Do wniosku dołączyła m.in. kserokopię orzeczenia o niepełnosprawności Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Ł. z dnia [...]; kserokopię orzeczenia o niepełnosprawności Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Ł. z dnia [...] oraz kserokopię odpisu wyroku Sądu Okręgowego w Ł., [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...].
Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że na podstawie wcześniej zgromadzonych dokumentów, decyzją nr: [...] z dnia [...]. Burmistrz S. przyznał B.D. świadczenie pielęgnacyjne na córkę E.D. na okres od 1 maja 2014r. do 30 czerwca 2014r. tj. do dnia ważności orzeczenia o niepełnosprawności. W dniu 24 czerwca 2014r. B.D. wystąpiła ponownie z wnioskiem do Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Ł. o ustalenie orzeczenia o niepełnosprawności. Organ ten w dniu [...] wydał orzeczenie o niepełnosprawności ważne do dnia [...]. Ponieważ pkt 7 wymienionego orzeczenia, stwierdzający, że córka nie wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, nie uprawniał B.D. do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, w dniu [...] odwołująca złożyła odwołanie do Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Ł..
Organ ten w dniu [...] wydał orzeczenie o niepełnosprawności, utrzymujące w mocy zaskarżone orzeczenie. W związku z tym strona złożyła odwołanie do Sądu Rejonowego dla Ł.-Ś. w Ł., [...] Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, który wyrokiem z dnia [...] utrzymał w mocy orzeczenie o niepełnosprawności Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności. Na skutek apelacji złożonej do Sądu Okręgowego w Ł., [...] Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, w dniu 12 listopada 2015r. zapadł wyrok ustalający, iż małoletnia E. D. wymaga stałej i długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.
Kolegium przytoczyło następnie treść art. 17 ust. 1 u.ś.r. i stwierdziło, że na tle przywołanego przepisu B.D. spełnia warunki do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego na córkę E. D., ponieważ nie pracuje zawodowo, zrezygnowała z wykonywania pracy w celu sprawowania opieki nad dzieckiem, posiadającym orzeczenie o niepełnosprawności, złożyła oświadczenie o zaprzestaniu prowadzenia gospodarstwa rolnego we wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Jednakże organ odwoławczy podzielił pogląd wyrażony przez organ I instancji co do początkowej daty okresu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Powołując się bowiem na art. 24 ust. 1, ust. 2a i ust. 4 u.ś.r. oraz orzecznictwo sądów administracyjnych organ II instancji wskazał, że ustawodawca początek biegu terminu trzymiesięcznego nakazał liczyć "od dnia wydania orzeczenia". Wobec braku takiego zastrzeżenia, termin "wydać" interpretowany powinien być zgodnie z powszechnie przyjmowanym w języku polskim jego rozumieniem, jako "uchwalić coś lub ogłosić".
W związku z powyższym zawarte w art. 24 ust. 2a u.ś.r. sformułowanie "od dnia wydania orzeczenia" rozumieć należy jako dzień wydania przez właściwy organ lub sąd orzeczenia o ustaleniu stopnia niepełnosprawności. Celem analizowanego art. 24 ust. 2a u.ś.r. jest przede wszystkim skoncentrowanie działań stron związanych ze złożeniem wniosku i dokumentów w przedmiocie uzyskania świadczenia bądź zasiłku pielęgnacyjnego, z zastosowaniem przy tym jednolitego trybu względem wszystkim podmiotów zainteresowanych. W realiach rozpatrywanej sprawy powyższe oznacza, że termin trzymiesięczny na złożenie wniosku o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego rozpoczął bieg od dnia 12 listopada 2015r., tj. dnia w którym Sąd Okręgowy w Ł. [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ł. orzekł o ustaleniu względem córki skarżącej wymogu stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.
W związku z powyższym koniec terminu na złożenie wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego przypadał na dzień 12 lutego 2016r. Natomiast B.D. wniosek o świadczenie pielęgnacyjne złożyła w dniu 19 lutego 2016r., przez co, jak prawidłowo rozstrzygnął organ I instancji, art. 24 ust. 2a u.ś.r. nie znajdował zastosowania.
Kolegium podniosło, że określony w art. 24 ust. 2a u.ś.r. termin trzymiesięczny jest terminem materialnoprawnym, co oznacza, że uchybienie temu terminowi powoduje skutek prawny wygaśnięcia praw lub obowiązków o charakterze materialnym, a organy administracji publicznej nie mają możliwości przywrócenia tego rodzaju uchybionego terminu. W rozpatrywanym przypadku, z upływem terminu trzymiesięcznego od dnia wydania orzeczenia organy orzekające utraciły możliwość ustalania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie stopnia niepełnosprawności, tak więc ustalanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego winno nastąpić od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, czyli w niniejszej sprawie od dnia 1 lutego 2016r.
Na ostateczną decyzję skargę do sądu administracyjnego złożyła B.D., zarzucając naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:
- - art. 24 ust. 2 i 2a u.ś.r. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na ustaleniu, że terminem początkowym przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na dalszy okres jest dzień złożenia wniosku o dalsze świadczenie pielęgnacyjne w sytuacji, gdy przepis art. 24 ust. 2 u.ś.r. dotyczy tylko sytuacji, gdy wniosek o przyznanie określonego świadczenia jest pierwszym wnioskiem i nie ma zastosowania do wniosków o świadczenie na kolejny okres, a w konsekwencji błędne ustalenie początkowego terminu wypłaty świadczenia pielęgnacyjnego i nieprzyznanie skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego za okres od dnia 1 lipca 2014r. do dnia 31 stycznia 2016r.;
- - art. 17 ust. 1 pkt 1 u.ś.r. polegające na uznaniu, że skarżącej nie przysługuje świadczenie pielęgnacyjne od dnia 1 lipca 2014r. do dnia 31 stycznia 2016r.
Skarżąca zarzuciła ponadto naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
- - art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy z uwagi na niezawiadomienie strony o wszczęciu postępowania oraz uniemożliwienie końcowego zaznajomienia się z materiałami postępowania zachodziła podstawa do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi l instancji;
- - art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie wydania orzeczenia reformatoryjnego w sytuacji spełnienia przesłanek do uchylenia zaskarżonej decyzji i orzeczenia co do istoty sprawy tj. o przyznania świadczenia za okres od dnia 1 lipca 2014r. do dnia 31 maja 2017r.;
- - art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie postępowania administracyjnego wzięcia należytego udziału w sprawie zarówno w pierwszej jak i w drugiej instancji, w szczególności poprzez niepoinformowanie skarżącej o zakończeniu postępowania i uniemożliwienie jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań;
- - art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. polegającą na niewystarczającym uzasadnieniu decyzji, w szczególności poprzez pominięcie okoliczności, że wniosek skarżącej nie był pierwszym wnioskiem w sprawie, lecz stanowił wniosek o przyznanie świadczenia na dalszy okres;
- - art. 7 i 8 k.p.a. statuujących zasadę uwzględniania słusznego interesu obywateli oraz pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej, poprzez wydanie przez organ II instancji niekorzystnego dla strony rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy było możliwe rozstrzygnięcie sprawy zgodnie ze słusznym interesem strony;
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organy prowadzące postępowanie zarówno w pierwszej jak i w drugiej instancji pozbawiły stronę prawa udziału w postępowaniu. W niniejszej sprawie Burmistrz S. wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 61 § 4 k.p.a. nie zawiadomił strony postępowania o wszczęciu postępowania w sprawie, nie zawiadomił o możliwości końcowego zaznajomienia się z aktami postępowania, ani o przyjęciu odwołania do rozpoznania. Również Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zawiadomiło strony o wszczęciu postępowania w drugiej instancji, ani o terminie końcowego wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Tymczasem skarżąca zamierzała złożyć wnioski dowodowe w sprawie, w szczególności wniosek o dopuszczenie dowodu z przesłuchania strony. Wskutek bowiem błędnego pouczenia o możliwości złożenia wniosku o przyznanie świadczenia dopiero po przekazaniu akt postępowania w sprawie orzeczenia o niepełnosprawności z Sądu Okręgowego w Ł. do Wojewódzkiej Komisji do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Ł. skarżąca złożyła wniosek o przyznanie świadczenia w dniu 19 lutego 2016r.
Z uwagi jednak na brak zawiadomienia strony o możliwości końcowego zaznajomienia się z aktami postępowania B.D. została pozbawiona możliwości obrony swoich praw. Z powyższych względów zaskarżona decyzja winna podlegać uchyleniu.
W ocenie skarżącej, organ II instancji miał podstawy do wydania orzeczenia reformatoryjnego, a mimo to utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wyrok Sądu Okręgowego w Ł., [...] Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych (sygn. akt [...]) z dnia listopada 2015r. zmieniający wyrok Sądu Rejonowego oraz poprzedzające go orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności i ustalającym, iż małoletnia E.D. wymaga stałej i długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, z uwagi na konieczność jego uzupełnienia został doręczony stronie dopiero w dniu 18 lutego 2016r. Skarżąca niezwłocznie po doręczeniu jej ww. orzeczenia, stanowiącego orzeczenie o niepełnosprawności w rozumieniu art. 24 ustawy o świadczeniach rodzinnych, złożyła wniosek o przyznanie świadczenia na dalszy okres.
Skarżąca stwierdziła ponadto, że przepisy art. 24 ust. 2 i ust. 2a u.ś.r. dotyczą sytuacji, gdy wniosek o przyznanie określonego świadczenia jest pierwszym wnioskiem wszczynającym postępowanie. Przepisy te nie mają natomiast zastosowania, gdy zainteresowana osoba uzyskała prawo do świadczenia wcześniej i składa kolejny wniosek. Skarżąca złożyła wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na dalszy okres niezwłocznie po poręczeniu jej odpisu wyroku, orzekającego o niepełnosprawności E.D. Za bezzasadny należy zatem uznać zarzut niedotrzymania wynikającego z art. 24 ust. 2a 3-misięcznego terminu na złożenie ww. wniosku. Organy administracji błędnie bowiem uznały, że skarżącą obowiązywał 3 -miesięczny termin, liczony od dnia 12 listopada 2015r.
Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a ponadto o umożliwienie złożenia wyjaśnień skarżącej B.D. - na okoliczność błędnego pouczenia i uzależnienia wydania decyzji o przyznaniu świadczenia od otrzymania akt postępowania z Sądu Okręgowego w Ł. przez Wojewódzką Komisję do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności.
Skarżąca wniosła także o zobowiązanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do wydania w terminie 14 dni decyzji uchylającej decyzję Burmistrza S. i orzekającej co do istoty, tj. przyznającej B.D. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej na osobę D.E. od dnia 1 lipca 2014r. do dnia 31 maja 2017r., jak również o zobowiązanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony na okoliczność błędnego pouczenia i uzależnienia wydania decyzji o przyznaniu świadczenia od otrzymania akt postępowania z Sądu Okręgowego w Ł. przez Wojewódzką Komisję do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności;
Skarżąca wniosła ponadto o zasądzenie na jej rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2014r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).
Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm., powoływanej dalej jako p. p. s. a.). Po myśli art. 134 § 1 p. p. s. a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.).
Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach.
Stosownie do art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Natomiast jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności, prawo to ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności (art. 24 ust. 2a ustawy).
W przedmiotowej sprawie organy administracji właściwie oceniły, że regulujący kwestię uzyskania świadczenia zależnego od niepełnosprawności przepis art. 24 ust. 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych, nie może skutkować przyznaniem skarżącej żądanego świadczenia począwszy od dnia złożenia wniosku o ustalenie niepełnosprawności, z uwagi na uchybienie terminowi, o którym mowa we wskazanym przepisie. Wbrew zarzutom skargi, kwestie ustalania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego reguluje przepis art. 24 ust. 2 a u.ś.r. Dotyczy to zarówno osób ubiegających się o wspomniane świadczenie po raz pierwszy, jak i tzw. kontynuacji świadczenia, związanej z wygaśnięciem orzeczenia o niepełnosprawności i koniecznością uzyskania kolejnego orzeczenia w tym przedmiocie. Brak jest bowiem podstaw do różnicowania sytuacji podmiotów legitymowanych w tym zakresie oraz regulacji, która pozwalałaby na odmienne określenie uprawnień osób ubiegających się o takie świadczenie ponownie.
Przepis art. 24 ust. 3a ustawy o świadczeniach rodzinnych, który taką szczególną regulację zawierał (również zresztą wprowadzający 3 miesięczny termin do złożenia wniosku o kontynuację świadczenia liczony od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności dodatkowo zaś wymóg wystąpienia z wnioskiem o ustalenie niepełnosprawności w terminie miesiąca od dnia utraty ważności poprzedniego orzeczenia) został bowiem uchylony z dniem 1 stycznia 2013r. ustawą z dnia 7 grudnia 2012r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2012r., poz. 1548 ze zm.), ujednolicając i racjonalizując procedurę ubiegania się o świadczenia zależne od ustalenia niepełnosprawności (vide: uzasadnienie do projektu ustawy druk nr 724)
Wynikający z art. 24 ust. 2a ustawy termin jest zatem terminem materialnym, który ma gwarantować uprawnionemu uzyskanie świadczeń od daty złożenia wniosku o ustalenie niepełnosprawności. Postępowanie dotyczące ustalenia niepełnosprawności może trwać bowiem bardzo długo i w tym okresie osoba niepełnosprawna pozbawiona jest należnego jej świadczenia. Zatem możliwość ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne z datą wsteczną, tj. od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności, stanowi niejako rekompensatę, za okres niepobierania świadczenia z przyczyn niezawinionych przez stronę. Jedynym warunkiem uzyskania zaległego świadczenia jest wyłącznie to, aby wniosek o jego przyznanie był złożony w terminie 3 miesięcy od dnia wydania orzeczenia o ustaleniu stopnia niepełnosprawności. Przez datę wydania orzeczenia należy rozumieć datę jego wydania jako dokumentu urzędowego albo ogłoszenia wyroku, a nie jego fizyczne otrzymanie przez stronę lub powzięcie o nim informacji. (por. np. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Olsztynie z dnia 1 października 2015r., sygn. akt II S/Ol 869/15, w Łodzi z dnia 12 grudnia 2014r., sygn. akt II SA/Łd 1025/14, w Krakowie z dnia 18 grudnia 2014r., sygn. akt III SA/Kr 1376/14, w Warszawie z dnia 16 grudnia 2013r., sygn. akt I SA/Wa 2390/13, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl)
Jak wynika z akt sprawy, wyrok, zmieniający orzeczenie o niepełnosprawności E. D. w zakresie konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji został wydany przez Sąd Okręgowy w Ł. w dniu [...]. (sygn. akt [...]) i jest on prawomocny od tej daty. Jakkolwiek wyrok wspomniany podlegał uzupełnieniu, dotyczyło to wyłącznie orzeczenia w przedmiocie kosztów postępowania, pozostając bez wpływu na rozstrzygnięcie merytoryczne. Termin do złożenia wniosku o przyznanie świadczenia z możliwością skorzystania z dobrodziejstwa z art. 24 ust. 2a ustawy upływał zatem z dniem 12 lutego 2016r. Skarżąca złożyła natomiast wniosek w dniu 19 lutego 2016r., uchybiając tym samym wspomnianemu terminowi, który ma, jak wyżej wskazano, charakter materialnoprawny, jest nieprzywracalny i nie podlega skróceniu ani przedłużeniu. Stąd też okoliczności, które legły u podstaw zaniechania skarżącej, nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia. Wszystkie zatem zarzuty, związane z naruszeniem przepisów postępowania i nienależytym wyjaśnieniem sprawy w tym aspekcie ocenić należy jako bezzasadne, bo pozbawione wpływu na treść decyzji.
Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podziela przy tym stanowiska, wyrażonego w przywołanym w skardze wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 marca 2015r., sygn. akt III SA/Kr 21218/14 (dostępnym w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), bowiem dokonana w nim słusznościowa wykładnia przepisu art. 24 ust. 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych sprzeczna jest z jego wyraźnym i jasnym brzmieniem, prowadząc w konsekwencji do stosowania wyrażonej w nim normy prawnej contra legem. Podkreślić też należy, że przywołany na poparcie wyrażonego w nim stanowiska wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 października 2007r., sygn. akt P 28/07 odnosił się do stanu prawnego nie przewidującego w ogóle możliwości ubiegania się o świadczenie związane z niepełnosprawnością za okres sprzed daty złożenia wniosku. Art. 24 ust. 2a obecnie obowiązującej ustawy o świadczeniach rodzinnych jest natomiast realizacją wspomnianego wyroku (vide: uzasadnienie do projektu ustawy z dnia 17 października 2008r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych – Dz.U. nr 223, poz. 1456, druk nr 473)
Nie mogą być także uznane za skuteczne zarzuty naruszenia przepisów art. 10 k.p.a. w zw. z art. 61 § 4 k.p.a., art. 73 i 74 k.p.a., art. 79 §1 k.p.a. oraz art. 81 k.p.a. Skarżąca występuje w niniejszym postępowaniu jako wnioskodawczyni i jedyna jego strona. Brak przeto odrębnego poinformowania (w trybie art. 61 § 4 k.p.a.) o wszczęciu postępowania z jej wniosku nie ma żadnego wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. Dotyczy to także podnoszonego zarzutu naruszenia przepisów art. 73 k.p.a. i 74 k.p.a., w sytuacji gdy całość zgromadzonego materiału dowodowego pochodzi od skarżącej i została złożona wraz z wnioskiem, wszczynającym postępowanie w niniejszej sprawie.
Jeśli natomiast chodzi o zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków, może on odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2006r., II OSK 831/05 ONSAiWSA 2006/6/157). W rozpoznawanej sprawie, formułowany przez stronę skarżącą zarzut dotyczył braku możliwości wnioskowania o jej przesłuchanie na okoliczność przyczyn niezłożenia wniosku w ustawowym terminie. Ponieważ zaś okoliczności te, jak wyżej wskazano, nie mają istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia, naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. nie mogło skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.
Biorąc pod uwagę powyższe, wobec tego, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 p.p.s.a orzeczono o oddaleniu skargi jako bezzasadnej.
IB