Uzasadnienie
W. S. reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] w przedmiocie uchylenia decyzji przyznającej zasiłek pielęgnacyjny, domagając się uchylenia wydanych w sprawie decyzji organów obu instancji oraz wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W rozumieniu art. 61 § 1, § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r, poz. 270 ze zm.), przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
W pierwszej kolejności należy, zdaniem sądu wyjaśnić, iż instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego dotyczy tylko takich aktów, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym takiego stanu rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest, więc każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego wykonania (adresata aktu), polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów.
Zauważyć jednak trzeba, że nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wykonania takiego wymaga. Nie kwalifikują się do wykonania wszelkie akty administracyjne odmowne, uchylające oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych.
Z prezentowanym wyżej stanowiskiem koresponduje również dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych. Warto tu zwrócić uwagę na postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 maja 2005 r. sygn. akt II FZ 250/2005 (LexPolonica nr 420607) i z dnia 5 maja 2005 r. sygn. akt I OZ 371/2005 (LexPolonica nr 402363), czy też postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 lipca 2005 r. sygn. akt II SA/Gd 396/05 (Lex nr 220325).
W przekonaniu sądu, zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji uchylające z dniem 1 stycznia 2007 r. decyzję tego organu z dnia [...] o przyznaniu z dniem 1 września 2005 r. bezterminowo prawa do zasiłku pielęgnacyjnego jest aktem niewykonalnym, gdyż nie nakazuje stronie wykonania obowiązku. Nie powoduje ona powstania żadnych skutków w sferze interesu prawnego strony, nie nakłada na stronę skarżącą nowych praw lub obowiązków, które podlegałyby wykonaniu, wywołuje wyłącznie skutki procesowe. Rozstrzyga jedynie o uchyleniu prawa do zasiłku pielęgnacyjnego.
Natomiast ewentualna konieczność zwrotu pobranych nienależnie świadczeń może powstać dopiero w wyniku wydania odrębnej decyzji, orzekającej o obowiązku zwrotu. Ewentualne niekorzystne konsekwencje finansowe dla skarżącego mogą więc powstać dopiero w wyniku wykonania tej kolejnej decyzji. Tym samym rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji nie skutkuje dla skarżącego niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ponieważ wykonaniu w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. podlegać będzie dopiero decyzja o zwrocie nienależnie pobranego zasiłku pielęgnacyjnego.
Mając powyższe na względzie sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
a.bł.