Uzasadnienie
H. K. - B. i J. B. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, wnosząc o jej uchylenie.
W piśmie procesowym z dnia 22 sierpnia 2013 r. skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Argumentując wniosek podnieśli, że przedstawiona przez nich jako załącznik do skargi opinia techniczna dotycząca zaprojektowanej konstrukcji wieży stalowej rurowej, przeznaczonej do zastosowania na Stacji Bazowej wykonana na zlecenie skarżących niezbicie wskazuje, że projekt budowlany wieży wykazuje szereg wątpliwości co do poprawności zaprojektowanej konstrukcji.
Zatem wykonanie budowli według wadliwego projektu inwestora może grozić katastrofą budowlaną, na którą skarżący są bezpośrednio narażeni, ponieważ budowla ma być zlokalizowana w odległości 18 metrów od ich zabudowań. Skarżący wspomnieli również, że rzeczona opinia techniczna nie została uwzględniona w toku postępowania odwoławczego, nie podlegała również żadnej analizie biegłego. Ich zdaniem lokalizacja wieży na terenie niestandardowym (podmokłym i grząskim) bezpośrednio przy zbiorniku wodnym, w pradolinie rzeki Ł., charakteryzującym się wysokim poziomem wód gruntowych (a na wiosnę wręcz zalegającą na tym terenie wodą) wymaga rzetelnego projektu, uwzględniającego wszystkie w/w czynniki. Projekt wieży wzięty niejako z katalogu z uchybieniami konstrukcyjnymi, nie uwzględniający specyfiki terenu stwarza zagrożenie katastrofą budowlaną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie Sądu dotyczące wstrzymania wykonania decyzji w razie zmiany okoliczności może być stosownie do treści art. 61 § 4 tej ustawy w każdym czasie zmienione lub uchylone przez sąd rozpoznający sprawę.
Analiza powyższego unormowania prowadzi do wniosku, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego ma charakter wyjątkowy, a jego warunkiem jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym art. 61.
W orzecznictwie sądów administracyjnych, które zresztą Sąd w pełni aprobuje podkreśla się, iż zaistnienie chociażby jednej z wymienionych w nim przesłanek uzasadnia wstrzymanie skarżonego aktu, jednakże to wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008 r. sygn. akt I FSK 983/08 – Lex nr 468877).
W rozpoznawanej sprawie, skarżący domagają się od Sądu ochrony tymczasowej, z uwagi na wydanie zaskarżonej decyzji z pominięciem przedłożonej przez nich opinii technicznej, która ich zdaniem świadczy o tym, że projekt budowlany wieży wykazuje szereg wątpliwości co do poprawności zaprojektowanej konstrukcji. W ocenie Sądu argumenty podniesione przez skarżących nie mogą usprawiedliwiać wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, przede wszystkim z tego względu, że H. K.-B. i J. B. nie wskazali żadnych konkretnych okoliczności, o których stanowi art. 61 w/w ustawy. Taką okolicznością z pewnością nie jest ogólnikowe i dość lakoniczne stwierdzenie, że projekt budowlany wykazuje szereg wątpliwości co do jego poprawności konstrukcyjnej, wobec czego grozi katastrofą budowlaną.
Skarżący nie precyzują, jakie konkretnie trudne do odwrócenia dla nich skutki, czy też jakie konkretnie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody wiąże się w wykonaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Dodać w tym miejscu trzeba, że ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją postępowania administracyjnego w tym zgromadzonego materiału dowodowego będzie przedmiotem kontroli Sądu administracyjnego w trakcie rozprawy. Niezgodność decyzji z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu I instancji w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a. to dwie różne kwestie. O ile pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga znacznie może poprzedzać merytoryczną decyzję sądu, i jak stwierdzono, ma odmienną osnowę. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcia Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej.
Z tych wszystkich powodów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. a.bł.