Uzasadnienie
Burmistrz Gminy K. decyzją z dnia [...] roku nr [...] na podstawie art. 46a ust. 7 w zw. z art. 46 ust. 1 i art. 56 ust. 1, 2, 3, 7 i 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku -Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2008 r., Nr 25, poz.150 ze zm.) oraz art. 153 ustawy z dnia 3 października 2008 o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r., Nr 199, poz. 1227 ze zm.) ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie jednej wolnostojącej elektrowni wiatrowej wraz z elementami towarzyszącymi na działkach nr Ew. 482 i 472, obręb S., gmina K..
W dniu 20 lutego 2009 roku dokonano zawiadomienia o podjęciu w/w decyzji przez obwieszczenie – w trybie art. 32 ust. 2 i art. 53 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku -Prawo ochrony środowiska.
W dniu 13 lutego 2010 K. S. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, podnosząc, iż nie uwzględnia ona ustaleń projektu aktualizacji planu zagospodarowania przestrzennego województwa łódzkiego w zakresie prognozy oddziaływania na środowisko, a w szczególności ustaleń o proponowanym utworzeniu Obszaru Chronionego Krajobrazu [...].
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z dnia [...] roku nr [...] na mocy art. 134 w zw. z art. 129 § 2 K.p.a. stwierdziło uchybienie przez K. S. terminu do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy podniósł, iż w postępowaniu o wydanie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia mają zastosowanie dwie formy zawiadamiana: poprzez doręczenie w trybie art. 39 K.p.a. oraz poprzez obwieszczenie w trybie art. 49 K.p.a. Organ stwierdził, iż bez wątpliwości odwołanie K. S. nadano w placówce pocztowej w dniu 13 lutego 2010 roku, co oznacza, że jest ono spóźnione, skoro ostatnim dniem do złożenia odwołania był 20 marca 2009 roku.
K. S. zaskarżył powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł.. Skarżący wskazał, iż nie jest stałym mieszkańcem miejscowości T., a o zamiarze budowy elektrowni wiatrowej dowiedział się od stałych mieszkańców wsi jesienią 2009 roku. Wskazał, że nie miał możliwości zaznajomienia się z zamiarem budowy elektrowni wiatrowych, gdyż zwyczajowe zawiadomienie przez publiczne obwieszczenie nie zostało dokonane. Skarżący zakwestionował również ustalenia co do zasięgu oddziaływania inwestycji i podkreślił, iż uciążliwości związane z turbinami wiatrowymi są znaczne (hałas, infradźwięki oraz migotanie światła). Ponadto na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. wniósł o uznanie, iż termin do złożenia odwołania został dotrzymany.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało oddalić.
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, do kompetencji Sądu administracyjnego należy ocena, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Sąd badając w tak zakreślonych granicach legalność postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., którym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania, doszedł do wniosku, że przy wydaniu kwestionowanego rozstrzygnięcia nie doszło do naruszenia przepisów, które w myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., skutkować winno jego uchyleniem.
Istotą sprawy było zbadanie przez sąd czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. prawidłowo oceniło, iż odwołanie K. S. od decyzji Burmistrza Gminy K. zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego dla tego typu czynności w treści art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze. zm.) dalej jako K.p.a. Stosownie bowiem do art. 129 § 2 K.p.a., czternastodniowy termin do wniesienia odwołania liczony jest od dnia doręczenia stronie odpisu rozstrzygnięcia w sprawie. Oznacza to, iż strona postępowania po otrzymaniu decyzji, dysponuje 14 dniami na złożenie odwołania w siedzibie organu, bądź nadania odwołania na adres tego organu za pośrednictwem poczty. Dokonanie doręczenia decyzji stronie postępowania nie jest jednak jedynym, znanym prawu, sposobem wprowadzenia wydanego przez organ administracji rozstrzygnięcia do obrotu prawnego.
Odnosząc się do niniejszej sprawy podkreślić należy, iż decyzja organu I instancji została podana do informacji publicznej na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku -Prawo ochrony środowiska w związku z art. 153 ustawy z dnia 3 października 2008 o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz w związku z art. 49 K.p.a.
Wyjaśnić nadto należy, iż co do zasady - stosownie do art. 39 k.p.a.- organ administracji doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby albo organy. W świetle natomiast art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 o udostępnianiu informacji o środowisku... organy są uprawnione do zastosowania art. 49 k.p.a., na mocy którego strony mogą być zawiadomione o decyzjach i innych czynnościach organów administracji przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. W tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. W takiej sytuacji czternastodniowy termin do złożenia odwołania oblicza się od dnia, w którym zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane.
Mając na uwadze, iż w niniejszej sprawie ten właśnie tryb zawiadomienia o treści wydanego rozstrzygnięcia został zastosowany, to godzi się podnieść, iż art. 49 K.p.a. ma zastosowanie w sprawach o ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia dopiero w przypadku, gdy liczba stron postępowania przekracza 20 osób (art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 o udostępnianiu informacji o środowisku...), zaś w niniejszej sprawie sam organ I instancji sporządził wykaz stron, wskazując jedynie 3 osoby. Powyższe zachowanie się organu administracji jest oczywiście naruszeniem przepisu prawa. Jeśli jednak weźmie się pod uwagę, iż skarżący zgodnie z przedłożonym przez organ zestawieniem nie był traktowany jako strona tegoż postępowania, to powyższe naruszenie prawa nie ma żadnego wpływu na sferę jego praw i obowiązków. Tym samym nie ma ono istotnego charakteru, który uzasadniałby konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.
Podmiotowi, który uznaje, że ma przymiot strony w określonym postępowaniu administracyjnym, a w postępowaniu tym bez swojej winy nie brał udziału przysługuje prawo do złożenia podania o wznowienie postępowania (art. 145 i nast. K.p.a.) nie zaś uprawnienie do złożenia odwołania. Szczególnie wówczas gdy kwestionowana decyzja już blisko od roku korzysta z przymiotu ostateczności.
Tak więc zawiadomienie o podjętej decyzji można uznać za dokonane - zgodnie z przytoczonymi przepisami - z dniem 6 marca 2009 roku, a zatem termin do wniesienia odwołania minął z dniem 20 marca 2009 roku. Skoro zaś skarżący odwołanie złożył dopiero dnia 13 lutego 2010 roku, to niewątpliwie uczynił to z uchybieniem terminu.
W konsekwencji, nie stwierdziwszy podstaw prawnych do wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.
m.ch.