Uzasadnienie
Wojewoda [...] wniósł skargę na uchwałę Rady Gminy K. z dnia [...], nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. dla fragmentu terenu na obszarze wsi K., D. i Ż. Skarga zawierała brak formalny, od skargi nie uiszczono bowiem należnego wpisu. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 30 czerwca 2004 roku skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 300,00 (trzysta) zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, oraz zobowiązany do wypowiedzenia się w przedmiocie cofnięcia skargi. Przedmiotowe zarządzenie doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej – radcy prawnemu H. K. w dniu 6 lipca 2004 roku.
Skarżący nie usunął wymienionego braku formalno – fiskalnego skargi do dnia dzisiejszego (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru wezwania), zaś w piśmie z dnia 15 lipca 2004 roku zawarł oświadczenie, iż cofa skargę na przedmiotową uchwałę z uwagi na jej uchylenie w dniu 22 czerwca 2004 roku przez J. N., pełniącego od dnia 3 czerwca 2004 roku, na podstawie aktu Prezesa Rady Ministrów funkcje Rady Gminy K. (uchwała nr [...]).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do przepisu art..230 par.1 i par.2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), od skargi pobiera się wpis. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega, zgodnie z art. 220 par.3 powołanej ustawy, odrzuceniu przez sąd. Odrzucenie skargi jest równoznaczne z odmową rozpatrzenia sprawy i wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie.
Skarżący, pomimo doręczenia mu w dniu 6 lipca 2004 roku zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II, wzywającego do usunięcia braku fiskalnego skargi, do dnia dzisiejszego nie uiścił należnego wpisu sądowego.
Sąd zauważa nadto, iż wniosek strony skarżącej w przedmiocie cofnięcia skargi nie był przedmiotem merytorycznego rozpoznania. Stosownie bowiem do art.220 par. 1 zdanie pierwsze powołanej ustawy, pismo nieopłacone nie wywołuje żadnych skutków. Oznacza to, że do czasu uzupełnienia tego braku sąd nie może rozpoznać żadnych innych wniosków strony. W analizowanej sprawie skarga nie została wniesiona skutecznie. Ponieważ jest ona dotknięta brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu, Sąd ograniczył się do jej odrzucenia (por. postanowienie NSA z dnia10 czerwca 1987 r., SA/Gd 537/87, OSP 1990, nr 4, poz.207 z glosą aprobującą J.P.Tarno, OSP 1990, nr 4, poz.207).
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 220 par. 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlega odrzuceniu.