Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, uwzględniając skargę M.T.F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia w sprawie odmowy wglądu do akt sprawy z zakresu pomocy społecznej, uchylił zaskarżone postanowienie.
Następnie w dniu 16 stycznia 2008 r. skarżący złożył na urzędowym formularzu (PPF) wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.
We wniosku tym skarżący wskazał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Nie posiada żadnych środków do życia i nie osiąga żadnych dochodów, a ponadto nie posiada żadnego majątku.
Ponadto oświadczył, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym i rzecznikiem patentowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a." Z treści przepisów art. 243 § 1, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie częściowym, w tym poprzez ustanowienie adwokata, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Sądu zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie.
Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Nie posiada żadnych środków do życia i nie osiąga żadnych dochodów, a ponadto nie posiada żadnego majątku. Ponadto skarżący nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym i rzecznikiem patentowym.
Jednocześnie z akt sprawy wynika, że skarżący utrzymuje się ze zbieractwa surowców wtórnych.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd uznał, że wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie i przyznał mu prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. W ocenie Sądu sytuacja życiowa skarżącego powoduje, że nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.
Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 262 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.
(MSi)