Uzasadnienie
M.D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2009 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 500 złotych.
W odpowiedzi na wezwanie skarżąca wystąpiła z żądaniem przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z dwojgiem dzieci w wieku 13 i 7 lat. Skarżąca deklaruje osiąganie dochodów w wysokości ok. 1600 złotych miesięcznie, na którą to kwotę składają się renty po zmarłym mężu. Skarżąca posiada nieruchomość rolną o powierzchni 3 ha, dom o powierzchni 70 – 75 m kw. (strona podaje różne dane) oraz samochód osobowy marki F. (rok produkcji 1998), którego wartość szacuje na kwotę 5.000 złotych. Strona nie zadeklarowała posiadania innego wartościowego majątku, oszczędności ani papierów wartościowych. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że dzieci chorują, córka leczy się w poradni neurologicznej, a dochody nie wystarczają na pokrycie bieżących wydatków.
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Prawo pomocy jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony postępowania. Z tego względu przesłanki zastosowania tej instytucji winny być interpretowane w sposób ścisły. Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.
W rozpoznawanej sprawie kwestią wymagającą rozważenia jest prawo skarżącej do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, tj. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W ocenie Referendarza sądowego wniosek strony skarżącej zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim na uwadze należało mieć fakt, iż rodzina wnioskodawczyni osiąga dochody w łącznej wysokości ok. 1600 złotych, co powoduje, iż średni dochód na członka rodziny nie jest wysoki i kształtuje się na poziomie ok. 533 złotych. Mając również na uwadze fakt, iż skarżąca nie deklaruje osiągania dochodów z innego niż renta tytułu, rodzina pozostaje jedyne na jej utrzymaniu, a jedno z dzieci wymaga opieki lekarskiej, co niewątpliwie wiąże się ze znacznym nakładem środków finansowych, należy uznać wniosek skarżącej za uzasadniony.
Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.
AG