Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], Nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych odmówił przyznania J. F. H. uprawnień kombatanckich z tytułu osadzenia hitlerowskim obozie przesiedleńczym w P. Powyższe rozstrzygniecie zawierało pouczenie o możliwości zwrócenia się do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.
W dniu 19 maja 2005r. J. H. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na w/w decyzję odmawiającą przyznania jej uprawnień kombatanckich.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej odrzucenie.
W uzasadnieniu organ administracji podniósł, iż decyzja ta ma charakter pierwszoinstancyjny w związku z czym skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na nią nie przysługuje. Jednocześnie Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych podał, że w związku z treścią skargi oraz pisma strony z dnia 17 maja 2005r. zostało wszczęte odrębne postępowanie w oparciu o przepisy ustawy z dnia 31 maja 1996r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz. U. Nr 87, poz. 395).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., wskazano zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne nad działalnością administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej wymienione w pkt 4 – 8 w/w przepisu.
Z kolei art. 52 § 1 p.p.s.a. stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków odwoławczych należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.) podczas gdy, w niniejszej sprawie strona nie skorzystała z przysługującego jej środka zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, pomimo wyraźnego pouczenia zawartego w kwestionowanej decyzji.
Tym samym uznać należy, że skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe rozstrzygnięcie jest przedwczesna i z tego względu jako niedopuszczalna z mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. podlega odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzeczono, jak wyżej.