Uzasadnienie
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]), po rozpatrzeniu zażalenia Administracji Nieruchomościami Ł. - Ś. "K." utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]) o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia.
Jak wynika z akt administracyjnych, Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]) nakazał Administracji Nieruchomościami Ł. - Ś. "K." wyłącznie z użytkowania w terminie natychmiastowym budynku mieszkalnego zlokalizowanego na nieruchomości przy ul. A. nr 49 w Ł., umieszczenie na budynku zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz o zakazie jego użytkowania w terminie natychmiastowym, a także wykonanie doraźnego zabezpieczenia budynku przed awarią w terminie do dnia [...] Obowiązkowi wyłączenia budynku mieszkalnego nadano, na podstawie art. 108 kpa rygor natychmiastowej wykonalności.
W dniu 21 lipca 2000 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził wizję lokalną na przedmiotowej posesji, podczas której stwierdzono, że budynek jest nadal użytkowany, a 18 mieszkań pozostaje do wykwaterowania.
W tej sytuacji organ postanowieniem z dnia [...] nałożył na Administrację Nieruchomościami Ł. - Ś. "K." grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 10 000 zł z powodu uchylania się od wykonania obowiązków nałożonych decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]
W zażaleniu od powyższego postanowienia Administracja Nieruchomościami Ł. - Ś. "K." wskazała, że w budynku wykonano prace zabezpieczające, a teraz jest on poddawany systematycznej obserwacji. Wykwaterowanie lokatorów jest w toku, ale jego przebieg jest uzależniony od propozycji lokali zamiennych z Referatu Budynków i Lokali Urzędu Miasta Ł..
Organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie I instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż mimo upływu 3 lat od wydania decyzji o nakazie wyłączenia z użytkowania budynku, obiekt nadal funkcjonuje. W tej sytuacji prowadzenie postępowania egzekucyjnego jest zasadne, a w ocenie organu, przebiega zgodnie z obowiązującymi przepisami.
W skardze na powyższe postanowienie Administracja Nieruchomościami Ł. - Ś. "K." zarzuciła naruszenie art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 1991 r. Nr 36, poz. 161 ze zm.), gdyż wykonanie obowiązku wyłączenia z użytkowania budynku, było niemożliwe do spełnienia. Strona skarżąca wykonała wszystkie pozostałe obowiązki. Wyłączenie z użytkowania budynku może nastąpić dopiero po wykwaterowaniu lokatorów do lokali zamiennych. Ponadto, jak wynika z uchwały Zarządu Miasta Ł. z dnia [...], Nr [...], kwestie kwalifikacji do rozbiórki bądź wyłączenia w użytkowania budynków z uwagi na zły stan techniczny należą do kompetencji Wydziału Budynków i Lokali Urzędu Miasta Ł..
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując uzasadnienie zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z regulacją art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1271 ze zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Stosownie do postanowień art. l § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem legalności, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej (art. l § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych).
Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 1991 r. Nr 36, poz. 161 ze zm.).
Art. 116 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, w dacie wydawania postanowienia o nałożeniu grzywny, statuował środki do egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Określił, iż są to: grzywna w celu przymuszenia, wykonanie zastępcze, odebranie rzeczy ruchomej, odebranie nieruchomości, opróżnienie lokali i innych pomieszczeń oraz przymus bezpośredni. Zgodnie z unormowaniem art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, organ powinien stosować środek, który prowadzi bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku środków najmniej uciążliwy dla zobowiązanego.
Najłatwiejszą w stosowaniu dla organu jest grzywna w celu przymuszenia, nie prowadzi ona jednak bezpośrednio do wykonania nałożonego obowiązku, dlatego czasami ten środek kwalifikuje się jako pośrednio prowadzący do wykonania obowiązku.
Środkami egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym wynikających z prawa budowlanego jest m. in. grzywna w celu przymuszenia (art. 116 i 121 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym). Grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego (art. 119 § l ustawy o postępowaniu egzekucyjnym). Grzywnę nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego oraz postanowienie o nałożeniu grzywny. Postanowienie to powinno zawierać wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, oraz wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku, w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, będzie orzeczone wykonanie zastępcze (art. 122 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym).
Zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny (art. 122 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym).
Jak bezspornie wynika z poczynionych w sprawie ustaleń, skarżący nie wykonał obowiązku wyłączenia z użytkowania, w terminie natychmiastowym budynku mieszkalnego zlokalizowanego na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A.
49. Był on określony w tytule wykonawczym z dnia [...] (znak; [...]). Skarżący nie wykonał obowiązku mimo, iż wcześniej w dniu 16 listopada 2000 r. doręczono mu upomnienie wzywające do wykonania przedmiotowego obowiązku.
Oceniając zaskarżone postanowienie w aspekcie przytoczonych powyżej rozważań stwierdzić należy bezzasadność skargi. W ocenie Sądu organ poprawnie orzekł w postanowieniu o nałożeniu grzywny.
Zdaniem składu orzekającego, zarzuty Administracji Nieruchomościami Ł. –Ś. "K." podniesione w skardze, są bezzasadne. W szczególności argument dotyczący niemożliwości spełnienia obowiązku i wobec tego niedopuszczalności postępowania egzekucyjnego, nie może zasługiwać na uwzględnienie. Jeżeli możliwość wyłączenia budynku z użytkowania była uzależniona od wykwaterowania lokatorów, strona mogła wzruszyć prawomocną decyzję z dnia l sierpnia 1997 r. w formie wniosku o zmianę decyzji, ewentualnie wniosku o wznowienie postępowania lub stwierdzenie nieważności, jeżeli zachodziły przesłanki określone w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. W szczególności strona mogła wystąpić o zmianę terminu wykonania decyzji w przypadku napotkania na trudności z dopełnieniem obowiązku. Organ egzekucyjny nie ma możliwości zmiany zakreślonych w decyzji terminów, jak również ograniczenia prowadzenia postępowania egzekucyjnego w części decyzji nie wykonanej.
Sama strona skarżąca zarówno w skardze, jak i w piśmie z dnia 28 stycznia 2004r. wyjaśniła, że do chwili obecnej nie dokonała jeszcze wykwaterowania najemców z 4 lokali, mimo upływu okresu ponad 6 lat od uprawomocnienia się decyzji podlegającej egzekucji. Do czasu, kiedy decyzja ta jest prawomocna strona skarżąca była zobowiązana do jej wykonania.
Mając na uwadze powyższe. Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), oddalił skargę, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza obowiązującego prawa.