Uzasadnienie
Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] Starosta P. na podstawie art. 97, art. 101 i art. 123 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) orzekł o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego w sprawie wydania pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] zlokalizowanej na działce nr [...] w Z. gmina D..
W uzasadnieniu wyjaśnił, iż postanowieniem z dnia [...] na wniosek mieszkańców wsi Z. zawiesił postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę z uwagi na uzależnienie jej od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S.. Postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. stwierdziło niedopuszczalność odwołania od decyzji lokalizacyjnej. Z uwagi na ustanie przyczyny Starosta bez wcześniejszego podjęcia postępowania zawieszonego postępowania wydał decyzję o zatwierdzeniu projektu i wydaniu pozwolenia na budowę. W wyniku odwołania mieszkańców wsi, Wojewoda [...] uchylił decyzję organu I instancji o pozwoleniu na budowę jak również postanowienie o ponownym zawieszeniu postępowania.
W związku z tym, że decyzja lokalizacyjna w wyniku wydania postanowienia przez Samorządowe Kolegium Odwoławczego o niedopuszczalności odwołania stała się ostateczna, ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę rozpoczyna podjecie zawieszonego postępowania.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł C. K., który na podstawie art. 141 §1, art. 73 §1, art. 10, art. 9, art. 75 §1 Kpa wniósł o dalsze wstrzymanie postępowania administracyjnego i wykonania postanowienia Starosty P. z dnia [...] do czasu umożliwienia zapoznania się z treścią decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji na budowę stacji telefonii komórkowej oraz wstrzymanie postanowienia Starosty P. w sprawie podjęcia zawieszonego postępowania do czasu rozstrzygnięcia co do decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] zaskarżonej do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S..
Uzasadniając złożone wnioski zażalenia strona wyjaśnia, iż w dniu 15 września 2005r. zwróciła się do Wójta Gminy o umożliwienie wglądu w akta sprawy, który zanegował wydanie w dniu [...] decyzji lokalizacyjnej, do dnia dzisiejszego nie przesłał jej kopii mimo żądań w tym zakresie i odmówił sporządzenia na tę okoliczność protokołu, czym narusza art. 9, art. 10 §1, art. 75 §1, art. 76 1, art. 67 §1 Kpa z uwagi na to, że podniesione kwestie nie zostały dotychczas wyjaśnione ani też sprostowane czy też uzupełnione wobec żądań strony. C. K. podniósł również, iż w toku postępowania administracyjnego Wójt Gminy D. dopuścił się licznych naruszeń prawa, wobec których to strona złożyła odwołanie do SKO i wnosi o uchylenie decyzji Wójta w odniesieniu do ustalenia lokalizacji inwestycji na budowę stacji telefonii komórkowej, co w pełni uzasadnia wstrzymanie postanowienia Starosty P. do czasu wyjaśnienia podniesionych w odwołaniu kwestii spornych i rażąco naruszających prawo.
Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 §1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.
W uzasadnieniu powtórzył, iż postanowieniem z dnia [...] Starosta P. zawiesił postępowanie wszczęte z wnioski A SA w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji telefonii komórkowej, z uwagi na odwołanie wniesione przez mieszkańców wsi Z., gdzie miała być zlokalizowana inwestycja, na podstawie decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] ustalającej lokalizację przedmiotowej inwestycji. Następnie postanowieniem z dnia [...] SKO stwierdziło niedopuszczalność odwołania od decyzji Wójta Gminy D., w związku z czym Starosta P. postanowieniem Nr [...] z dnia [...] podjął zawieszone postępowanie.
Natomiast zgodnie z art. 97 §2 Kpa gdy ustąpiły przyczyny zawieszenia postępowania, organ administracji publicznej podejmie postępowanie z urzędu lub na wniosek. Jak już wskazane postanowieniem z dnia [...] Starosta P. stwierdził niedopuszczalność odwołania mieszkańców wsi Z. od decyzji Wójta Gminy D.. Ustąpiła zatem przyczyna z powodu której postępowanie dotyczące pozwolenia na budowę zostało zawieszone, a organ administracji zgodnie z art. 97 §2 Kpa orzekł o podjęciu postępowania. Decyzja Wójta Gminy D. jest prawomocna i z chwilą gdy ustała przyczyna zawieszenia organ I instancji zobligowany był podjąć postępowanie. Wojewoda podkreślił, iż Wójt Gminy D. w decyzji z dnia [...] stwierdził, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego na budowę stacji telefonii komórkowej wydana została z naruszeniem prawa, gdyż Pan C. K. bez własnej winy nie brał udziału w toczącym się postępowaniu.
Jednocześnie Wójt odmówił uchylenia ostatecznej decyzji a wniesienie odwołania do SKO nie daje podstaw do zawieszenia postępowania. Wojewoda wyjaśnił nadto, iż w trakcie prowadzenia podjętego postępowania Starosta P. może udzielić bądź odmówić udzielenia pozwolenia na budowę spornej stacji lub na podstawie art. 98 §2 Kpa zawiesić postępowanie.
Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł C. K., w której to skardze wniósł o uchylenie również postanowienia organu I instancji. Skarżący zarzucił:
- - - brak aktywnego udziału strony w czynnościach postępowania co do zgromadzenia pełnego materiału dowodowego oraz pominięcia strony przez organ I instancji;
- - - bezczynność organu w części dowodowej;
- - - naruszenie interesu prawnego przez działanie niezgodne z prawem w rozumieniu art. 9 Kpa wobec nienależytego i niedostatecznego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych
- - - bezzasadność wydania postanowienia przez Wojewodę [...] o utrzymaniu w mocy wydanego postanowienia organu I instancji podczas gdy organ ten nie dostarczył stronie wystarczająco pełnego materiału dowodowego i wydał postanowienie wobec braku prawnych dowodów o stanie szkodliwości mającej wpływ na stan zdrowia i życia.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] nie znajdując uzasadnienia dla zarzutów skargi wyjaśnił, iż na tym etapie nie może wkraczać w merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, w której zawieszono postępowanie, zaś przedmiotem skargi jest postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego i w tym zakresie podziela dotychczasowe stanowisko, iż zgodnie z art. 97 §2 Kpa organ był uprawniony i zobligowany do podjęcia postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z treścią art. 1 §1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego.
Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 §1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).
Rozpatrując skargę w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się uchybień, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie było postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...], którym utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego w sprawie wydania pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] zlokalizowanej na działce nr [...] w Z. gmina D..
Postanowienie to zapadło wobec faktu ustatecznienia się decyzji lokalizacyjnej, czego nie kwestionował również skarżący, dla potrzeb wydania pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, a więc odpadła przyczyna dla, której postępowanie zostało zawieszone.
Rozstrzygnięcie w tej kwestii należy do organu administracji publicznej, który wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania, treścią rozstrzygnięcia jest "podjęcie postępowania" co wyraźnie wynika z art. 97 §2 Kpa. Organ jest zobligowany do wydania postanowienia podejmującego postępowanie i nie rozważa przy jego podjęciu kwestii merytorycznych, a jedynie ustanie przyczyny zawieszenia.
Skutkiem podjęcia postępowania jest uruchomienie biegu postępowania i podejmowanie dalszych czynności w sprawie, czego wydaje się nie zauważać skarżący, bowiem jego zarzuty stawiane w skardze odnoszą się do dalszych kwestii związanych z lokalizacją inwestycji. Merytoryczne rozstrzyganie sprawy lokalizacji nie jest przedmiotem tego postępowania, jest to dalszy etap, który następuje po podjęciu zawieszonego postępowania.
Stawiane przez stronę zarzuty i ich uzasadnienie odnoszą się do merytorycznych postanowień ostatecznej decyzji lokalizacyjnej i ewentualnej przyszłej decyzji o pozwoleniu na budowę, strona nie podniosła natomiast konkretnych zarzutów dotyczących zaskarżonych postanowień.
Reasumując powyższe rozważania należy wskazać, iż zaskarżone postanowienie, a tym samym poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie narusza przepisów prawa a przytoczona argumentacja organu odwoławczego zasługuje na uwzględnienie. Podnoszone w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie nie zachodzą również przesłanki do stwierdzenia nieważności w myśl art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy.
Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.