Uzasadnienie
B. R., D. R. i M. R. zaskarżyli do sądu postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania B. R. od decyzji zezwalającej na wycięcie drzewa.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o odrzucenie skargi D. R. i M. R., gdyż nie byli oni adresatami zaskarżonego postanowienia, a więc nie mają oni interesu prawnego do wniesienia skargi do sądu na ww. akt administracyjny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.) - w skrócie: "P.p.s.a." - uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. sąd na posiedzeniu niejawnym odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W orzecznictwie sądów administracyjny utrwalony jest pogląd, że legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić - co do zasady - podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Kryterium "interesu prawnego" ma charakter materialnoprawny. Innymi słowy interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się, tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku. Akt, czynność lub bezczynność organu administracji musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego (tak NSA w postanowieniu z dnia 13 listopada 2012r., sygn. akt I OSK 2633/12 – orzeczenie dostępne w internetowe Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z powyższego wynika, że postępowanie sądowoadministracyjne, jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości, może być prowadzone tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Skarga wniesiona przez podmiot, który a limine nie może mieć legitymacji skargowej jest skargą niedopuszczalną i podlega odrzuceniu (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 9 października 2012r., sygn. akt II SO/Bk 13/12 – orzeczenie dostępne jw.).
Stosownie natomiast do art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016r., poz. 23 ze zm.) – w skrócie: "K.p.a." – organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Z powołanego przepisu wynika, że organ odwoławczy po otrzymaniu odwołania obowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać dopuszczalność odwołania. Dopuszczalność odwołania jest wyznaczona przesłankami przedmiotowymi i przesłankami podmiotowymi. Przesłanki podmiotowe, to złożenie odwołania przez legitymowany podmiot – stronę postępowania w sprawie. Jeżeli ze złożonego odwołania wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że wnoszący nie ma w sprawie interesu prawnego, organ odwoławczy w formie postanowienia stwierdza niedopuszczalność odwołania. Postanowienie w tym przedmiocie rozstrzyga tylko co do legitymacji wnoszącego odwołanie, nie ma znaczenia prawnego dla rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, w której odwołanie wniosły legitymowane podmioty (por. wyrok NSA z dnia 10 marca 2009r., sygn. akt II OSK 316/08 – orzeczenie dostępne jw.).
Postanowienie w przedmiocie niedopuszczalności odwołania obejmuje swym zakresem podmiotowym wyłącznie adresata tego postanowienia i jednocześnie wyznacza jego legitymację skargową w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Adresat postanowienia w przedmiocie niedopuszczalności odwołania jest zatem wyłączną stroną zainicjowanego przez siebie postępowania odwoławczego i tylko jemu przysługuje interes prawny w złożeniu skargi do sądu. Na postanowienie wydane na podstawie art. 134 K.p.a. legitymacja skargowa nie przysługuje innym podmiotom, chociażby były stronami postępowania administracyjnego zakończonego decyzją organu I instancji.
Jak wynika z akt sprawy odwołanie od decyzji Wójta Gminy L. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie wydania zezwolenia na usunięcie drzewa złożyła B. R., która nie była stroną postępowania administracyjnego. Z tej przyczyny organ II instancji, zaskarżonym do sądu postanowieniem, stwierdził niedopuszczalność odwołania B. R.. To z kolei oznacza, że skarga na ostateczne postanowienie w przedmiocie niedopuszczalności odwołania przysługuje wyłącznie B. R.. Tym samym legitymacja skargowa nie przysługuje D. R. i M. R..
Z tych powodów sąd odrzucił skargę D. R. i M. R. na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a. a.bł.