Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] r. Nr [...] Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych (określany dalej w skrócie jako "Szef Urzędu" lub "organ"), na podstawie art. 22 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 517 – dalej w skrócie "ustawa"), po rozpatrzeniu wniosku J. S., odmówił przyznania uprawnień kombatanckich.
Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że J. S. zwrócił się z wnioskiem o przyznanie uprawnień kombatanckich z tytułu represji doznanych w czasie II wojny światowej w związku z osadzeniem w getcie warszawskim.
Decyzją z [...] lutego 2019 r. Szef Urzędu odmówił zainteresowanemu przyznania uprawnień kombatanckich z tytułu osadzenia w getcie w Warszawie.
Wnioskodawca zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z 17 października 2019 r. orzekł o jej uchyleniu zarzucając organowi brak odniesienia się do dokumentów sporządzonych w języku niemieckim, tzn. decyzji Deutsche Rentenversicherung wydanej na podstawie ustawy z dnia 20 czerwca 2002 r. oraz decyzji Bundesamtu fuer zentrale Dienste und offeninstyte Vermoegensfragen o przyznaniu 2000 euro dla byłych pracowników getcie. Sąd zwrócił także uwagę, że w toku przeprowadzonego postępowania organ nie zażądał również od pełnomocnika strony tłumaczenia rzeczonych dokumentów na język polski.
Szef Urzędu, po ponownej analizie akt sprawy oraz po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania dowodowego uznał, że wniosek strony nie może zostać uwzględniony. Celem realizacji zaleceń zawartych w treści wyroku WSA w Łodzi, organ pismem z 10 stycznia 2020 r. zwrócił się do pełnomocnika strony o nadesłanie tłumaczenia ww. dokumentów. W odpowiedzi (korespondencja nadesłana 3 lutego 2020 r.) pełnomocnik strony dostarczył tłumaczenia dokumentów. W tym stanie rzeczy organ wystąpił do Bundesamt fuer zentrale Dienste und offene Vermoegensfragen z zapytaniem, na jakiej podstawie ww. instytucja wypłaciła J. S. "jednorazowe świadczenie uznaniowe". W odpowiedzi organ uzyskał informację, że ww. świadczenie zostało wypłacone na podstawie zaświadczenia Romskiego Instytutu Historycznego z 28 stycznia 2016 r., które zostało dołączone do akt sprawy wraz z pierwotnie złożonym wnioskiem o przyznanie uprawnień kombatanckich.
Z treści tego zaświadczenia wynika, że w Archiwum Romskiego Instytutu Historycznego znajdują się dokumenty, z których wynika, że strona miała przebywać w warszawskim getcie w okresie od kwietnia 1942 r. do kwietnia 1943 r. Organ, na etapie wcześniejszego rozpatrywania sprawy wystąpił do pełnomocnika strony o udostępnienie dokumentów będących podstawą do sporządzenia oświadczenia z 28 stycznia 2016 r. W konsekwencji pełnomocnik strony nadesłał oświadczenie samego zainteresowanego oraz A.D. (zm. [...] listopada 2006 r.).
Według organu samo oświadczenie strony nie jest wystarczającym dowodem na potwierdzenie okoliczności osadzenia w getcie w Warszawie, zaś oświadczenie Pani D. nie może zostać zweryfikowane z uwagi na jej śmierć. Szef Urzędu podkreślił, że A.D. nie posiadała uprawnień kombatanckich. Podobnie zresztą organ ocenił oświadczenie R.B., które pełnomocnik strony dostarczył na etapie wcześniejszej korespondencji z organem - ww. osoba zmarła w 2010 r. Ponadto z oświadczeń Pani D. oraz Pani B. nie wynika wprost, aby dotyczyły one rodziny wnioskodawcy. Z danych dostępnych Urzędowi wynika, że o uprawnienia kombatanckie z tytułu pobytu w getcie ubiegały się również inne rodziny o nazwisku S..
Organ wyjaśnił, że nie występował o dokumentację uzasadniającą treść decyzji Deutsche Rentenversicherung wydanej, na podstawie ustawy z dnia 20 czerwca 2002 r., ponieważ była to decyzja odmowna dla wnioskodawcy. W korespondencji z 11 marca 2020 r. R. K. nadesłał kserokopię dokumentu wydanego przez Budesamt fuer zentrale Diense und offene Vermoegensfragem (BDV) z 19 czerwca 2017 r. (w języku polskim), pisma niemieckiego organu BDV z 5 stycznia 2018 r., oświadczenia do wniosku J. S. o zapomogę z 26 czerwca 2017 r. oraz decyzję Bundeministerium der Finanzem z. [...] listopada 2019 r. Dokument wydany przez BDV (datowany na 19 czerwca 2017 r.), który nie odnosi się do okoliczności osadzenia strony w getcie. Oświadczenie do wniosku z 26 czerwca 2017 r. zostało dołączone w dwujęzycznej formie (w języku polskim oraz niemieckim). Zdaniem organu oświadczenie samego zainteresowanego składane na potrzeby uzyskania świadczenia od Bundeministerium der Finanzem nie może stanowić dowodu potwierdzającego represje w myśl powołanej wyżej ustawy.
W tym stanie rzeczy, mając na uwadze art. 27 Konstytucji RP a także postanowienia ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polski (Dz. U. z 2019 r., poz. 1480) oraz fakt, że pozostałe dokumenty zostały sporządzone w języku niemieckim organ wystąpił o nadesłanie ich tłumaczenia. Szef Urzędu odnosząc się zaś do pisma niemieckiego organu BDV z 5 stycznia 2018 r. oraz decyzji Bundeministerium der Finanzem z. [...] listopada 2019 r. wskazał, że przyznają one jednorazowe dodatki dla strony z tytułu doznanych represji w okresie okupacji jednakże nie potwierdzają uwięzienia wnioskodawcy w getcie.
Również w tym przypadku organ zwrócił się do ww. organów o udostępnienie dokumentów, na podstawie których wydano stosowne decyzję. Z odpowiedzi BDV wynika, że decyzja z [...] stycznia 2018 r. została wydana na podstawie takich samych dokumentów jak orzeczenie z [...] czerwca 2016 r. - zaświadczenia Romskiego Instytutu Historycznego z 28 stycznia 2016 r. Organ dokonał również we własnym zakresie tłumaczenia dokumentów będących podstawą do wydania decyzji Bundeministerium der Finanzem. Z lektury ww. orzeczenia wynika, że wnioskodawca poprzez przynależność do narodowości romskiej został uznany za osobę prześladowaną z powodów rasowych na podstawie § 1 Niemieckiej Ustawy Odszkodowawczej.
Wobec powyższego Szef Urzędu wskazując na brzmienie art. 22 ustawy stwierdził, że strona poza swoimi wyjaśnieniami i oświadczeniami nieżyjących świadków nie przedłożyła dowodów na okoliczność pobytu w getcie. Niemieckie organy emerytalne nie posiadają dokumentów potwierdzających fakt osadzenia strony w getcie, a decyzje przyznające świadczenia pieniężne były wydane wyłącznie w oparciu o wniosek strony. Na marginesie organ wskazał, że z dokumentów udostępnionych przez Instytut Pamięci Narodowej wynika, że strona w okresie powojennym jako datę swojego urodzenia wskazywała dzień. [...] marca 1945 r. Z tych względów organ odmówił skarżącemu przyznania uprawnień kombatanckich.
W skardze na powyższą decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J. S. wniósł o jej uchylenie w całości, dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów przedstawionych w skardze na okoliczności wynikające z ich treści oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
- I. przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy, poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie tj. odmowę przyznania uprawnień kombatanckich pomimo przedstawienia przez skarżącego należytych dowodów;
- II. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 75 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a.:
- 1) poprzez niedopuszczenie jako dowodu:
- a) zaświadczenia Romskiego Instytutu Historycznego z 15 grudnia 2007 r. oraz z 28 stycznia 2016 r. poświadczającego pobyt skarżącego w warszawskim getcie w okresie od kwietnia 1942 do kwietnia 1943 r.;
- b) oświadczenia A. D. z 31 kwietnia 1997 r. na okoliczność osadzenia skarżącego wraz z rodziną w getcie w okresie, o którym mowa wyżej;
- c) oświadczenia R. B. z 17 listopada 1997 r. oraz z 3 sierpnia 2009 r. o pobycie rodziny skarżącego w getcie w wymienionym wcześniej okresie;
- d) oświadczenia świadka A. K. z 9 listopada 1997 r. na okoliczność pobytu J. S. w getcie;
- e) oświadczenia J. S. z 14 lipca 2007 r. na okoliczność pobytu w getcie oraz prześladowań w okresie wojny;
- f) decyzji niemieckiego urzędu Deutsche Rentenversiccherung z 28 czerwca 2017 r. o uznaniu pobytu w getcie w okresie kwiecień 1942 - kwiecień 1943 r. (13 miesięcy) oraz odmowie przyznania emerytury z uwagi na zbyt krótki okres ubezpieczenia;
- g) decyzji niemieckiego organu Bundesamt mer zentrale Dienste und offene Vermoegensfragen z. [...] stycznia 2018 r. o przyznaniu rekompensaty w kwocie 1 500 Euro z tytułu pracy w getcie;
- h) decyzji niemieckiego Ministerstwa Finansów z dnia. [...] listopada 2019 r. o przyznaniu świadczenia w kwocie 2556 Euro z tytułu represji narodowosocjalistycznych (pobytu w getcie), oraz nie odniesienie się w uzasadnieniu decyzji do przedstawionych przez skarżącego dowodów według zasady określonej w art. 107 § 1 i 3 k.p.a.
- 2) poprzez zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący oraz ustalenie stanu faktycznego w sposób dowolny, uznaniowy i niekompletny (art. 77 k.p.a.).
W uzasadnieniu skargi jej autor przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i stwierdził, że organ nie zrealizował zalecenia Sądu, gdyż wprawdzie wystąpił do niemieckich organów, które przyznały skarżącemu świadczenia, ale wyciągnął z uzyskanych odpowiedzi absurdalne wnioski, w szczególności iż wypłacone świadczenia nie miały związku z przebywaniem beneficjenta w getcie. Jednocześnie wyjaśnił, że w większości przypadków represjonowani w czasie II wojny światowej mogą posiadać jakieś dokumenty w postaci niemieckich, czy polskich legitymacji, zaświadczeń, pism, rejestrów, czy obozowych tatuaży. Osoby pochodzenia romskiego zamknięte w gettach - takich dowodów nie posiadają co wynika z kilku przyczyn. Przede wszystkim Niemcy nie rejestrowali rodzin romskich kierowanych do getta, w gettach nie było - jak w przypadku Żydów - jakiejś formy samorządu Romów, prawie wszyscy Romowie byli niepiśmienni, wskutek czego nie zachowały się jakiekolwiek zapiski, wielu Romów nie posiadało urzędowo poświadczonych nazwisk i posługiwało się nadanymi przez otoczenie pseudonimami.
Wszystko to powodowało i powoduje niemożliwość udowodnienia przez Romów pobytu w getcie wprost dokumentem, że się przebywało w getcie w określonym czasie i miejscu. Pozostała jedynie - zgodna z k.p.a. inna kodeksowa forma dowodu tj. zeznania świadków, którzy także przebywali w getcie. Analiza dokumentacji osób starających się o uprawnienia kombatanckie wskazuje jednak na radykalną zmianę podejścia Urzędu od II półrocza 2014 r. Do 2014 r. wnioskodawcy pochodzenia romskiego w zdecydowanej większości otrzymywali uprawnienia kombatanckie w oparciu o te same dowody, jakie przedstawił skarżący tzn. zaświadczenie z RIH, relacji wnioskodawcy, relacji świadka, czy oświadczenia świadka.
Skarżący przedstawił pismo Stowarzyszenia Romów w Polsce skierowane do Szefa Urzędu z 18 marca 2015 r. W piśmie tym Stowarzyszenia wyraziło zaniepokojenie z powodu zaostrzenia wymogów, przedłużania terminu załatwienia sprawy, pomimo stabilności prawa. Równocześnie podano wcześniejsze przykłady, kiedy sprawy były pozytywnie załatwiane do miesiąca. Skarżący załączył siedem pozytywnych decyzji organu z lat 2010-2011 opartych o identyczne dowody, jakie przedstawił skarżący. Wszystkie decyzje wydano w oparciu o rekomendacje RIH, których organ obecnie nie uznaje za wiarygodne.
W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
W związku z zarządzeniem Sędziego sprawozdawcy z 15 września 2020 r., organ pismem procesowym z 29 września 2020 r. wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Odpis powyższego wniosku doręczono skarżącemu 16 października 2020 r., który w terminie 14 dni nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn.zm. - w skrócie "p.p.s.a."), stanowiącym, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Z taką sytuacją mieliśmy do czynienia na gruncie rozpatrywanej sprawy.
Następnie stwierdzić przyjdzie, że sądy administracyjne stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 z późn.zm.) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie), jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz procesowymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Sąd kontrolując w zakreślonych wyżej granicach legalność zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych o odmowie przyznania J. S. uprawnień kombatanckich stwierdził, że została ona wydana z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa, rzutującym w istotnym stopniu na wynik sprawy, wobec czego uzasadnione jest jej usunięcie z obrotu prawnego.
Rozpatrywana sprawa, jak już była o tym wyżej mowa, stanowiła przedmiot rozważań tutejszego Sądu, który prawomocnym wyrokiem z 17 października 2019 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 394/19, uwzględnił skargę J. S. i uchylił decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z [...] lutego 2019 r. w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich.
Wskazanym wyżej wyrokiem organ rozpatrujący sprawę ponownie był związany z mocy art. 153 p.p.s.a., stanowiącego, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wyjaśnić w związku z tym przyjdzie, że przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani Sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej we wcześniejszym orzeczeniu. Związanie oceną prawną, co podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, oznacza zakaz formułowania przez organy i sąd nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonymi wcześniej w orzeczeniu sądowym, i zobowiązanie do podporządkowania się im w pełnym zakresie.
Ocena prawna może dotyczyć m.in. stanu faktycznego sprawy, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, kwestii zastosowania określonego przepisu do wydania rozstrzygnięcia w konkretnej sprawie administracyjnej. Ocena prawna dotyczy tym samym całokształtu dotychczasowego postępowania organów administracyjnych w sprawie. Z kolei wskazania są konsekwencją wyrażonej oceny prawnej odnośnie dotychczasowego postępowania i zawierają wytyczne co do sposobu postępowania w przyszłości (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 8 stycznia 2020 r. I OSK 403/19 – Lex nr 2769344, 23 września 2020 r. II OSK 1874/20 – Lex nr 3075592).
Z uzasadnienia wspomnianego wyżej wyroku z 17 października 2019 r. sygn. akt II SA/Łd 394/19, wiążącego także skład orzekający Sądu w rozpatrywanej sprawie wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, biorąc pod uwagę regulacje art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, jak i art. 80 k.p.a. postawił Szefowi Urzędu zarzut niewyjaśnienia wszelkich okoliczności, poprzez brak odniesienia się do złożonych przez skarżącego dowodów, które – w jego ocenie – potwierdzają fakt i okres pobytu w getcie warszawskim. Skarżący, jak już wcześniej zasygnalizowano, wraz z wnioskiem o przyznanie świadczenia w trybie przepisów ustawy złożył dokumenty sporządzone w języku niemieckim. Organ dokumentów tych nie uczynił przedmiotem swojej uwagi, bowiem nie zażądał złożenia przez skarżącego tłumaczenia tych dokumentów. W ten sposób organ naruszył także art. 107 § 3 k.p.a., bowiem w uzasadnieniu decyzji nie odniósł się do wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów.
W toku ponownie prowadzonego postępowania organ powinien usunąć wskazane nieprawidłowości wzywając skarżącego do złożenia tłumaczenia wskazanych dokumentów lub samodzielnie zlecając ich przygotowanie przez tłumacza przysięgłego. Po otrzymaniu tłumaczenia wspomnianych dokumentów organ może także rozważyć, dokonać weryfikacji przesłanek przyznania świadczenia w trybie umowy z dnia 5 grudnia 2014 roku między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec o eksporcie szczególnych świadczeń dla osób uprawnionych, które zamieszkują na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2015 r., poz. 714), jak i zwrócić się do organu przyznającego to świadczenie o udostępnienie dokumentów, na podstawie których takowe świadczenie przyznano.
Oceniając zatem, czy organ zastosował się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w uprzednio wydanym wyroku WSA, stwierdzić trzeba, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż organ zwrócił się do pełnomocnika skarżącego o złożenie przetłumaczonych dokumentów, co pełnomocnik uczynił. Wystąpił także do Bundesamtu fuer zentrale Dienste und offene Vermoegensfragen z prośbą o wyjaśnienie, na jakiej podstawie zostały przyznane skarżącemu świadczenia. W motywach zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił, że nie występował o dokumentację uzasadniającą treść decyzji Deutsche Rentenversicherung wydanej na podstawie ustawy z dnia 20 czerwca 2002 r., ponieważ była to decyzja odmowna dla wnioskodawcy. Z treści tej decyzji wynika natomiast, iż Niemiecki Zakład Ubezpieczeń Emerytalno-Rentowych odmówił skarżącemu przyznania "standardowej emerytury" argumentując, że na jego koncie ubezpieczeniowym na dzień 28 czerwca 2017 r. zamiast wymaganych 60 miesięcy widniej tylko 13 miesięcy okresu oczekiwania. Z dalszej lektury tej decyzji (str.
5) wynika, że na koncie ubezpieczeniowym skarżącego za okresy składkowe uznano z tytułu ubezpieczenia emerytalnego pracowników (robotników) – z wyłączeniem rolnictwa i leśnictwa, grupy świadczeń 3, łącznie okres od 01.04.1942 r. do 30.04.1943 r., a więc okres, co do którego skarżący twierdzi, że przebywał w tym czasie w getcie w Warszawie. Z kolei na str. 6 rzeczonej decyzji w Historii (przebiegu ubezpieczenia) dla J. S. podano ubezpieczenie emerytalne pracowników (robotników) – okresy składkowe na terenie byłej NRD, Okresy z ustawodawstwa byłej Rzeszy Niemieckiej poza Republiką Federalną Niemiec. Treść tego dokumentu, co ewidentnie umknęło organowi orzekającemu w sprawie, może mieć kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy przyznania uprawnień kombatanckich J. S. Stwierdzić w związku z tym trzeba, że organ powinien dokładnie przeanalizować decyzję z [...] czerwca 2017 r. i zwrócić się do Niemieckiego Zakładu Ubezpieczeń Emerytalno-Rentowych z zapytaniem na podstawie jakich dokumentów i z jakiego tytułu ustalono w/w okresy składkowe. Uchylając się od wyjaśnienia omówionych wyżej zagadnień, co trafnie podnosił autor skargi, Szef Urzędu wydając kontrolowaną decyzję naruszył przepis art. 153 p.p.s.a., ponieważ nie zrealizował w pełni zaleceń wynikających z wiążącego go orzeczenia Sądu wojewódzkiego z 17 października 2019 r. Uchybił także przepisom art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu istotnie rzutującym na wynik sprawy. Podkreślić bowiem trzeba, że obowiązkiem organu w toku każdego postępowania administracyjnego jest zgromadzenie kompletnego materiału dowodowego, dokonanie jego rzetelnej i wnikliwej analizy, a następnie ustalenie na jego podstawie niewadliwego stanu faktycznego sprawy. Dopiero wówczas organ będzie mógł ocenić, czy skarżący spełnia ustawowe przesłanki do przyznania uprawnień kombatanckich i podjąć rozstrzygnięcie odpowiadające prawu. Wyniki tych ustaleń i ich rzetelna ocena winny znaleźć odzwierciedlenie w motywach rozstrzygnięcia sporządzonego zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji organ winien jasno i rzeczowo wyjaśnić jakie okoliczności natury faktycznej i prawnej zadecydowały o przyznaniu względnie o odmowie przyznania J. S. uprawnień kombatanckich.
Jednocześnie Sąd odnosząc się do załączonych do skargi dokumentów w postaci decyzji przyznających świadczenia kombatanckie innym osobom narodowości romskiej zauważa, że pozostają one bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej i co istotne – wbrew temu co sądzi skarżący - nie mogą mieć decydującego znaczenia dla przyznania skarżącemu uprawnień kombatanckich.
Wobec stwierdzonych wyżej uchybień, zaskarżona decyzja, jako wydana przedwcześnie, z naruszeniem fundamentalnych reguł procedury administracyjnej, nie mogła się ostać w obrocie prawnym.
Rozpoznając sprawę ponownie organ zobowiązany będzie uwzględnić poczynione wyżej rozważania i zastosować się do zaleceń wynikających z uzasadnienia niniejszego wyroku.
Mając powyższe na względzie Sąd orzekł jak w punkcie 1 wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.
O kosztach postępowania należnych skarżącemu od organu orzeczono w punkcie 2 wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę 100 złotych składa się wpis sądowy od skargi.
dc