Uzasadnienie
I. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...], znak: [...], nakazującą A S.A. Oddział Ł. Rejon [...], [...] - z rygorem natychmiastowej wykonalności - usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, dotyczących stanu technicznego stacji transformatorowej 15/0,4kV nr 8-0057 w Ł. gm. B., znajdującej się na działce nr 810/3 wraz z linią energetyczną średniego napięcia 15kV biegnącą przez działki 810/3, 810/7, 810/8 obr. [...], gm. B. poprzez wykonanie robót budowlanych polegających na: wykonaniu pionizacji stanowiska słupowego nr 21, wykonaniu dodatkowych uziomów dla stanowisk słupowych nr 20, 21, 22 oraz stacji transformatorowej SN/nN w celu uzyskania wymaganych wartości rezystancji uziemienia, uzupełnieniu brakujących oznaczeń na poszczególnych słupach, oraz wykonaniu konserwacji przedmiotowych słupów i stacji transformatorowej, zgodnie z pkt. 13 opracowania pt. "Ocena techniczna prawidłowości eksploatacji oraz prawidłowości budowy i przebudowy stacji transformatorowej 15/0,4kV nr 8-0057 w Ł. gm. B., znajdującej się na działce nr 810/3 wraz z linią energetyczną średniego napięcia 15kV biegnącą przez działki 810/3, 810/7, 810/8 obr. [...], gm. B..
W skardze I. P. podniosła, iż linia energetyczna stanowiąca przedmiot postępowania stanowi samowolę budowlaną, a w chwili obecnej toczy się postępowanie w sprawie legalności linii SN 15kV wraz ze stacją trafo, zlokalizowanej we wsi Ł., gm. B., nr ewid. działek: 810/3, 810/7 i 810/8. W ocenie skarżącej nielegalnie wybudowany obiekt nie może podlegać legalizacji, a przymusowej rozbiórce. Jednocześnie w skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na zwiększenie oddziaływania linii po wykonaniu pionizacji stanowiska słupowego stacji transformatorowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Jak stanowi art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Należy podkreślić, że ciężar dowodu w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. – znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżąca nie uprawdopodobniła, w sposób dostateczny, istnienia żadnej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazać należy, że kwestia dotycząca tego, czy sporny obiekt powstał legalnie oraz czy jest możliwa jego legalizacja w obecnym kształcie, będzie rozstrzygnięta w odrębnym postępowaniu. Natomiast wobec stwierdzenia zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 66 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.) organ nakazał A S.A. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego stacji transformatorowej i wykonanie określonych robót budowlanych przedmiotowej stacji.
Nie sposób uznać, że powyższe działania spowodują u skarżącej szkodę większą aniżeli obecnie. Poza sporem pozostaje natomiast okoliczność, że przedmiotowy obiekt wymaga wymiany, bowiem jego obecny stan zagraża bezpieczeństwo mieniu i ludzi w jego otoczeniu.
W tym stanie należało stwierdzić, że skarżąca nie wykazała niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowił o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 5 p.p.s.a. a.tp.