Uzasadnienie
K. R. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...], znak: [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła:
- 1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7-8, art. 11 oraz art. 107 § 2 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, polegające w szczególności na:
- a. niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw przesłanek w mocy zaskarżonej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę przez bezpośrednie pominięcie podniesionych zastrzeżeń dotyczących naruszenia i to ewidentnego ładu przestrzennego, a przez to pozbawił skarżącą możliwości zaskarżenia obu decyzji, w błędnym przekonaniu, że nie ma podstaw do kwestionowania;
- b. niedostateczne wyjaśnienie, a właściwie brak wszystkich okoliczności sprawy i niewzięcie pod uwagę faktu, że w sąsiedztwie tej nieruchomości są tylko budynki o zabudowie jednorodzinnej oraz, że budowa budynku pięciorodzinnego spowoduje poważne uciążliwości w zakresie hałasu zanieczyszczenia środowiska spalinami pięciu pojazdów samochodowych;
- c. brak pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej przez dowolne przyjęcie, że nie dojdzie do natężenia uciążliwości na danym obszarze w zakresie hałasu i spowodowanie nadmiernych zanieczyszczeń powietrza, przez zamieszkanie w zasiedlanym budynku przez inwestora, co najmniej 20 osób.
- 2. naruszenie prawa materialnego przez nieprzeprowadzenie w sprawie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu i naruszenie przesłanek art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.) oraz § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczenia i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. nr 164, poz. 1589) przez nierozstrzygnięcie kwestii wpływu planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiedniej.
Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując przy tym stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Następnie w drodze pisma z dnia 19 września 2019 roku skarżąca złożyła oświadczenie, że cofa powyższą skargę oraz wnosi o zwrot uiszczonego wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 złotych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.) - powołanej dalej jako: "p.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi jest wiążące dla sądu. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Podkreślić przy tym należy, że czynności mające na celu obejście prawa zawierają pozór zgodności z prawem. Ich treść nie zawiera elementów wprost sprzecznych z ustawą, ale skutki, które wywołują i które objęte są zamiarem stron, naruszają zakazy lub nakazy ustawowe. Chodzi tu zatem o wywołanie skutku sprzecznego z prawem poprzez dokonanie samej czynności, a nie poprzez osiągnięcie celu leżącego poza treścią czynności (M. Safjan [w:] Kodeks cywilny. Komentarz, K. Pietrzykowski (red.), Warszawa 1997, t. II, s. 153).
W niniejszej sprawie skarżąca oświadczyła, że cofa skargę wniesioną na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie należy uznać, iż skarżąca skutecznie cofnęła skargę. W świetle okoliczności rozpoznawanej sprawy Sąd nie stwierdził bowiem zaistnienia przesłanek, które dają podstawy do uznania, iż cofnięcie skargi jest niedopuszczalne.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu od skargi Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt 2 sentencji postanowienia).
B.A.