Uzasadnienie
II SA/Łd 599/16
I.S. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi o zwolnienie jej od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] 2016 r. w przedmiocie uznania za nienależnie pobrane i przypisania do zwrotu zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami.
Ze złożonego wniosku oraz z oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym wynika, że skarżąca jest matką samotnie wychowującą dwoje dzieci. Rodzina utrzymuje się z alimentów na dzieci (1000 zł) oraz zasiłku w kwocie 350 zł. Skarżąca podała, że nie posiada żadnego wartościowego majątku. Strona podała, że ponosi następujące koszty utrzymania: energia elektryczna – 200 zł, ścieki 62,50 zł, woda – 50 zł, internet – 79 zł, telefony – 116 zł. W uzasadnieniu skarżąca podała, że jest osobą bezrobotną. Strona oświadczyła również, że nie zatrudnia i pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem ani radcą prawnym.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Mając na uwadze sytuację rodzinną i materialną przedstawioną przez stronę skarżącą uznać należało, że wniosek zasługuje na uwzględnienie w części dotyczącej ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Skarżąca, utrzymując się – jak deklaruje – z alimentów na dzieci i zasiłku nie jest w stanie ponieść kosztów w postaci wynagrodzenia dla pełnomocnika z wyboru. Biorąc zatem pod uwagę deklarowaną wysokość dochodu uzasadnione jest, zdaniem referendarza sądowego, przyznanie wnioskodawcy prawa pomocy w tym zakresie.
Natomiast odnośnie do wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, to zgodnie z art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Jako że skarżąca w niniejszej sprawie jest zwolniona od obowiązku uiszczania kosztów sądowych na mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit. a), należy stwierdzić, że spełnione zostały przesłanki umorzenia postępowania z wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych.
Wobec powyższego, na podstawie art. 249a, art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.
AG