Uzasadnienie
II SA/Łd 601/11
Uzasadnienie
I.G. i M.G. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 30 maja 2011 r. skarżący zostali wezwani do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 500 złotych. W odpowiedzi na wezwanie skarżący wystąpili z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych.
Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym z dwoma dorosłymi synami. Na dochody rodziny składają się wynagrodzenia za pracę każdego z członków rodziny w łącznej kwocie 5.263 złotych. Skarżący posiadają dom o powierzchni 38 m kw. oraz działkę o powierzchni 3182 m kw. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że nie są w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania ze względu na niskie dochody. Strona podniosła również, że synowie są studentami P., studiując w trybie zaocznym, ponoszą koszty nauki w kwocie 1700 zł i 2100 zł za semestr. Strona oświadczyła, że nie posiada żadnego majątku, oszczędności ani papierów wartościowych.
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Prawo pomocy jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony postępowania. Z tego względu przesłanki zastosowania tej instytucji winny być interpretowane w sposób ścisły. Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.
W rozpoznawanej sprawie kwestią wymagającą rozważenia jest prawo strony skarżącej do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Biorąc zaś pod uwagę informacje przedstawione przez skarżących, należy stwierdzić, iż wniosek zasługuje na uwzględnienie w części.
Przede wszystkim należało mieć na uwadze, że rodzina skarżących uzyskuje łączne dochody w wysokości 5.263 złotych, a dochody te pokrywać muszą utrzymanie 4 osób. Oznacza to, że przy uwzględnieniu sytuacji rodzinnej skarżących, a także nadając pierwszeństwo wydatkom na niezbędne koszty utrzymania oraz edukację, należy uznać, że skarżący nie posiadają środków na pokrycie pełnych kosztów sądowych w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Nie oznacza to jednak, że strona nie jest w stanie, przy deklarowanej kwocie dochodów, w kosztach postępowania partycypować. Biorąc pod uwagę wysokość deklarowanych dochodów oraz brak innych znacznych wydatków o nadzwyczajnym charakterze, należy uznać, że skarżący są w stanie uiścić kwotę 200 złotych tytułem kosztów sądowych.
Reasumując, mając na uwadze sytuację przedstawioną przez skarżących, zasadne stało się zwolnienie strony skarżącej od kosztów sądowych ponad kwotę 200 złotych.
Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.
AG