Uzasadnienie
R. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] znak [...] w przedmiocie doprowadzenia do stanu poprzedniego pomieszczenia gospodarczo – garażowego jednocześnie występując z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy prawomocnym wyrokiem sądu.
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera uzasadnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zawarte w art. 61 § 3 p.p.s.a zostały oparte na nieostrych pojęciach: "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków". Przepis art. 61 p.p.s.a. został przy tym tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności te istotnie zaistniały spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Inaczej rzecz ujmując, wnioskodawca powinien wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki.
Tymczasem w skardze na decyzję ostateczną, zawierającej jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nakładającej na skarżącego obowiązek doprowadzenia do stanu poprzedniego pomieszczenia gospodarczo – garażowego w budynku użytkowanym jako warsztat stolarski, skarżący nie podniósł tego rodzaju okoliczności, które przekonywałyby, że w sprawie zachodzą przesłanki z art. 61 p.p.s.a.
Można przyjąć, analizując treść skargi, że wniosek o ochronę tymczasową miałby się opierać na tych samych przesłankach co i skarga na decyzję ostateczną, czyli sprzeczności tego orzeczenia z przepisami Prawa budowlanego. Jednakże przedstawiona w skardze niezgodność decyzji z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a, to dwie różne kwestie. O ile kontrola legalności aktu jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga znacznie może poprzedzać merytoryczną decyzję Sądu i ma odmienną osnowę. Oparcie więc wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. akt II OZ 184/05, LEX Nr 302251).
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.
A.T.-P.