Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...]., Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania A. J. i K. J. utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]., Nr [...] w przedmiocie nałożenia na stronę obowiązku sporządzenia geodezyjnego wyznaczenia ogrodzenia w terenie – w linii regulacyjnej ulicy A w P..
W motywach swojego rozstrzygnięcia Wojewoda [...] podał, iż w przepisie art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126) zawarta jest ogólna reguła stanowiąca, iż do wykonania robót budowlanych, wymagających zgłoszenia można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ administracji architektoniczno – budowlanej nie wniesie sprzeciwu. Obowiązkiem organu jest wyjaśnienie w tym czasie czy okoliczności i charakter zamierzonych robót budowlanych nie wymaga nałożenia na inwestora dodatkowych obowiązków. Może nim być nałożenie w formie decyzji obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę lub geodezyjnego wyznaczenia obiektu budowlanego w terenie. W omawianej sprawie rozpatrywaną decyzję doręczono inwestorowi przed upływem 30 dni od daty dokonania zgłoszenia budowy ogrodzenia, co w praktyce oznacza, że inwestor nie może rozpocząć robót budowlanych przed wykonaniem nałożonego obowiązku.
Organ wyjaśnił, że stosownie do treści przepisu art. 43 ust. l Prawa budowlanego, każdy obiekt budowlany, wymagający pozwolenia na budowę, podlega wyznaczeniu geodezyjnemu w terenie, a po jego wybudowaniu - geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej, obejmującej jego położenie na gruncie. Obowiązki te właściwy organ może rozszerzyć na obiekty budowlane wymagające zgłoszenia, co miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. Organ I instancji w załączniku graficznym do rozstrzygnięcia określił linie regulacyjne ulicy A, w której to inwestor może lokalizować planowane ogrodzenie od strony ulicy.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego A. J. i K. J. zarzucili, iż organ łamie prawo własności prywatnej. Prawo miejscowe nie może łamać zasad konstytucyjnych, gdzie określona jest zasada ochrony własności.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie.
Podczas rozprawy przeprowadzonej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w dniu 15 lutego 2005 r. skarżący złożyli oświadczenie, iż cofają skargę. Strona została pouczona przez Przewodniczącego Składu Orzekającego o skutkach swojego oświadczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie podać należy, iż zgodnie z regulacją art. 97 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przy zastosowaniu dotychczasowych przepisów o wpisie i innych kosztach sądowych.
Po myśli unormowania art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarżący może cofnąć skargę, co wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Cofnięcie skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd ma obowiązek uznania cofnięcia skargi za dopuszczalne. Można odmówić uwzględnienia cofnięcia skargi dopiero w sytuacji, gdy zostanie stwierdzone naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności kwestionowanego aktu. Sąd nie jest również związany cofnięciem skargi, gdy dojdzie do przekonania, że zmierza ono do obejścia prawa. Wniosek taki daje się wyprowadzić z wykładni systemowej komentowanego przepisu. Wynika z tego, że skarga jest środkiem prawnym opartym na zasadzie rozporządzalności, która jest jednak ograniczona.
W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż nie zachodzą przesłanki niedopuszczalności cofnięcia skargi, w szczególności kwestionowana w skardze decyzja nie jest dotknięta wadą nieważności.
W tym stanie postępowanie sądowe, na podstawie art. 60, 160 i 161 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlegało umorzeniu.
O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), przy zastosowaniu z art. 97 § 2 w/w przepisów wprowadzających.