Uzasadnienie
W dniu 22 czerwca 2007 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga A Sp. z o.o. w W. Oddział B Ł. na zarządzenie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] w przedmiocie użyczenia Sądowi Okręgowemu w Ł. nieruchomości niezabudowanych położonych w Ł. przy ul. A 55 i 57.
Na mocy zarządzenia Sędziego z dnia 10 lipca 2007 roku Sąd wezwał stronę skarżącą do usunięcia braku formalnego powyższej skargi poprzez złożenie dowodu potwierdzającego wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa – zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 13 lipca 2007 roku.
W dniu 19 lipca 2007 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęło pismo skarżącej spółki wraz z załącznikami, wśród których brak było jakiegokolwiek dowodu wskazującego na wyczerpanie przez stronę skarżącą trybu, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. A zatem pomimo prawidłowo doręczonego wezwania strona skarżąca nieuzupełniła w wyznaczonym terminie wskazanych w wezwaniu braków formalnych skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art.
52. § 1, § 2, § 3, § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.
W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania.
Szczególne rozwiązanie przewiduje art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142 poz. 1591 z późn. zm.), w myśl którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Skuteczność wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy, podjęte w sprawach z zakresu administracji publicznej, zależy zatem od uprzedniego wyczerpania trybu wezwania właściwego organu gminy do usunięcia naruszenia prawa. Dopiero po bezskutecznym upływie terminu wyznaczonego organowi gminy do usunięcia naruszenia prawa albo w razie odmowy usunięcia naruszenia prawa, skarga może być skutecznie wniesiona do sądu administracyjnego.
W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca nie udokumentowała, iż przed wniesieniem skargi do Sądu wezwała Prezydenta Miasta Ł., w trybie art. 101 ust 1 ustawy o samorządzie gminnym, do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Tym samym strona skarżąca nie wyczerpała dostępnych środków prawnych w administracyjnym toku instancji, i co za tym idzie, nie dopełniła warunku dopuszczalności skargi wskazanego w art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Powyższe stanowi, iż na skutek nieprawidłowego wniesienia skargi do Sądu i nieuzupełnienia wskazanego braku w wyznaczonym terminie nie jest możliwe nadanie jej dalszego biegu i co za tym idzie jej merytoryczne rozpoznanie.
Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w postanowieniu.