Uzasadnienie
II S.A./ Łd 615/01
Decyzją z dnia [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Ł., po rozpatrzeniu odwołania Dyrektora Administracji Nieruchomości Ł. -G. "K. " w Ł. od decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. z dnia [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, że przedstawiciel Komendy Miejskiej PSP w Ł. w dniu 08.01.2001 r. przeprowadził w budynku mieszkalnym Wspólnoty Mieszkaniowej, zlokalizowanym w Ł. przy ul. A. 33, zarządzanym przez Administrację Nieruchomości Ł. -G. "K. " w Ł. ul. A. 47, czynności kontrolno - rozpoznawcze sprawdzające realizację decyzji Komendanta Rejonowego PSP w Ł. z dnia 1 lipca 1998 r., podczas których m. in. wykazał, że:
- obowiązki z w/w decyzji zostały wykonane,
- pomiary instalacji elektrycznej wykonano w listopadzie 1998 roku - protokół bez uwag,
- próbę szczelności instalacji gazowej przeprowadzono w styczniu 2000 roku,
- dojazd pożarowy do budynku oznakowany znakami - bez zastrzeżeń,
- instalacja odgromowa wykonana niezgodnie z przepisami i nie nadaje się do eksploatacji z powodu niewystarczającej ilości zwodów.
Na podstawie powyższego Komendant Miejski PSP w Ł. wydał decyzję z dnia [...] nakazującą inż. M. M. - Dyrektorowi Administracji Nieruchomości Ł. -G. "K. " w Ł. ul. A. 47, w terminie do 31 maja 2001 roku, doprowadzenie do pełnej sprawności technicznej instalacji odgromowej w budynku mieszkalnym Wspólnoty Mieszkaniowej w Ł. przy ul. A. 33.
W dniu 22.01.2001 r. do Komendy Miejskiej PSP w Ł. wpłynęło odwołanie Dyrektora Administracji Nieruchomości Ł. -G. "K. " w Ł. ul. A. 47, w którym autorka zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 61 ustawy z dnia 07.07.1994 roku - Prawo budowlane, § 55, 56, 57 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16.08.1999 roku w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz. U. Nr 74, poz. 836) w związku z art. 14 i 22 ustawy z dnia 24.06.1994 roku o własności lokali (Dz. U. Nr 85, poz. 388 z późniejszymi zmianami).
Na podstawie powyższego autorka odwołania wniosła o zmianę w/w decyzji w zakresie osoby zobowiązanej do jej wykonania z Dyrektora Administracji Ł. - G. "K." w Ł. na Wspólnotę Mieszkaniową nieruchomości Nr 33 przy ul. A. w Ł. oraz zmianę terminu wykonania decyzji.
Organ odwoławczy podniósł, że nie ulega żadnej wątpliwości, iż Administracja Ł. - G. "K. " w trakcie prowadzenia postępowania kierowała i na dzień dzisiejszy dalej kieruje sprawami Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości nr 33 zlokalizowanej przy ul. A. w Ł. Powyższe potwierdza fakt prowadzenia czynności kontrolno-rozpoznawczych w obecności przedstawiciela Administracji Ł. - G. "K. ", który podpisując protokół nie wniósł żadnych uwag. W odwołaniu również temu nie zaprzeczono.
Wobec powyższego zarzut naruszenia przez Komendanta Miejskiego PSP w Ł. prawa materialnego jest bezpodstawny, ponieważ art. 61 ustawy z dnia 07 lipca 1994 roku -Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 z późniejszymi zmianami) jednoznacznie wskazuje właściciela lub zarządcę obiektu do utrzymywania go m. in. w należytym stanie technicznym i estetycznym.
Faktem jest, że na podstawie art. 14 ustawy z dnia 24.06.1994 roku o własności lokali (Dz. U. Nr 85, poz. 388 z późniejszymi zmianami) Administracja Ł. - G. "K. " w ramach kosztów zarządu ma za zadanie wykonywać m. in. remonty i bieżącą konserwację budynku. Niemniej kierowanie sprawami Wspólnoty Mieszkaniowej nie może ograniczać się jedynie do obowiązków wchodzących w koszty zarządu. Artykuł 22 w/w ustawy pozwala zarządcy na wykonywanie prac wykraczających poza zarząd zwykły, po uprzednim uzyskaniu zgody Wspólnoty Mieszkaniowej.
W jednym i drugim przypadku koszty ponosi Wspólnota Mieszkaniowa i nie koliduje to z zapisami § 55, 56, 57 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16.08.1999 roku w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz. U. Nr 74, poz. 836). Faktem jest, że wykonanie wystarczającej ilości zwodów instalacji odgromowej wykracza poza koszty zarządu, niemniej jednak Administracja Nieruchomości Ł. - G. "K. ", mając świadomość występującego zagrożenia, od listopada 1998 roku nie podjęła żadnych działań pozwalających usunąć stwierdzoną usterkę.
Przewidywana likwidacja Administracji Ł. - G. "K. " również nie koliduje z koniecznością wykonania przedmiotowego obowiązku, ponieważ termin określony w zaskarżonej decyzji opiewa na okres od dnia otrzymania decyzji do 31.05.2001 roku.
W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Administracja Nieruchomościami Ł. -G. "K. " w Ł. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, jako naruszających przepisy prawa materialnego, tj. art. 61 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo Budowlane (tj.: Dz. U. 106 z 2000 r., poz. 1126), § 55, § 56, § 57 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16.08.1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz. U. Nr 74, poz. 836) w związku z art. 14 i 22 ustawy z dnia 24.06.1994 r. o własności lokali (Dz. U. Nr 85, poz. 388 z późniejszymi zmianami).
Zarzuty skargi są tożsame z tymi, jakie zawarte zostały w odwołaniu od decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Ł. wniósł o jej oddalenie.
Wyznaczona na dzień 21 stycznia 2004 r. rozprawa została odroczona i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. postanowił zwrócić się do Administracji Nieruchomościami Ł. -G. "P. " Filia "K. " z zapytaniem, czy jest następcą prawnym strony skarżącej.
Pismem z dnia 11 lutego 2004 r. Administracja Nieruchomościami Ł. -G. "P. " Filia "K. " poinformowała sąd, że jest następcą prawnym strony skarżącej i popiera skargę. Wyjaśniono również, że od 1 maja 2001 r. Gmina Ł. nie zarządza przedmiotową nieruchomością, wobec czego funkcjonowanie w obrocie prawnym decyzji nakładającej obowiązki na byłego zarządcę jest nieuzasadnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli (między innymi) "postępowanie w innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe" (pkt 3).
Tego rodzaju sytuacja bezprzedmiotowości postępowania sądowego, wystąpiła w sprawie niniejszej.
Należy przy tym wyjaśnić, że wobec użycia w powołanym przepisie art. 161 § 1 pkt 3 cyt. ustawy, określenia "stało się", bezspornie chodzi o przyczyny, które w chwili złożenia skargi w danej sprawie nie istniały, a wystąpiły dopiero w toku rozpoznawania sprawy. Nie ulega wątpliwości, że przed rozpoznaniem skargi w sprawie niniejszej, strona skarżąca utraciła przymiot "zarządcy" przedmiotowej nieruchomości, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.). Kwestionowana decyzja została bowiem skierowana do podmiotu (jednostki organizacyjnej), która w dacie wydania tej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej, była "zarządcą" tej nieruchomości, o którym mowa w art. 61 i 62 (i następnych - w rozdziale 6 "Utrzymanie obiektów budowlanych") powołanej ustawy - Prawo budowlane.
Zakres kontroli sądowoadministracyjnej, wyznaczają przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 145 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ich świetle Sąd administracyjny jest uprawniony do oceny legalności decyzji administracyjnych (zgodności z prawem), a uwzględnienie skargi następuje tylko w razie stwierdzenia przez Sąd naruszeń prawa, określonych w art. 145 powołanej ustawy.
W nawiązaniu do treści skargi podkreślenia wymaga, że zgodnie z powołanymi przepisami, sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega na ich ocenie w zakresie ich zgodności z prawem.
Sąd administracyjny rozstrzygając o środkach usunięcia naruszenia prawa, niezbędnych do załatwienia sprawy, nie może jednakże wykraczać poza jej granice, wyznaczone żądaniem strony oraz faktycznymi i prawnymi jego podstawami.
W sprawie niniejszej, po zmianie jej stanu faktycznego i prawnego, co nastąpiło już po wniesieniu skargi do Sądu administracyjnego, merytoryczne dokonanie przez Sąd oceny legalności decyzji kwestionowanej, nastąpiłoby z naruszeniem tej zasady.
W okolicznościach sprawy niniejszej, nawet wzruszenie przez Sąd zaskarżonej decyzji, nie doprowadziłoby do uzyskania przez stronę skarżącą zarówno decyzji pozytywnej, jak i negatywnej, lecz jedynie decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego. Nie dawałoby także podstawy do roszczenia o odszkodowanie z art. 287 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu.... Należy przy tym wyjaśnić, że strona skarżąca nie wnosiła w skardze o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ani też nie zarzuciła, że wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa.
Powyższe oznacza, że dokonanie oceny legalności przez Sąd administracyjny, zaskarżonej decyzji administracyjnej, w stanie faktycznym i prawnym, który ustalił się już po wniesieniu skargi, stało się bezprzedmiotowe.
Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i art. 160 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzeczono, jak w postanowieniu.