Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodziz 6 grudnia 2024 r., sygn. akt II SA/Łd 617/24

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2024 r., nr SKO.4150.345.2024 wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 572) – dalej: k.p.a.; art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 977 ze zm.) – dalej: u.p.z.p.; Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 10 maja 2024 r., znak DPRG-UA-IX.331.2024 o zawieszeniu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia, na wniosek S. Sp. z o.o. z siedzibą w W., warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 9 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z urządzeniami budowlanymi, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. [...], na działce o nr ew. [...], obręb [...], do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lecz na okres nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji, tj. do 18 października 2025 r.

Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, że o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej także skarżąca spółka; inwestor) wystąpiła wnioskiem z dnia 18 kwietnia 2024 r. W toku prowadzonego postępowania, wszczętego zawiadomieniem z dnia 10 maja 2024 r. ustalono, że objęta wnioskiem inwestora działka ew. nr [...] położna jest na obszarze, dla którego Rada Miejska w Łodzi w dniu 13 marca 2024 r. podjęła uchwałę nr LXXXVIII/2694/24 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru Miasta Łodzi obejmującej źródła rzeki [...], położonej w rejonie ulic: [...], [...] i [...]. Zgodnie z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Łodzi, przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 28 marca 2018 r., nr LXIX/1753/18, zmienionego uchwałami Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 6 marca 2019 r., nr VI/215/19, z 22 grudnia 2021 r., LII/1605/21 teren planowanej inwestycji zlokalizowany jest na obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem "O" – tereny aktywne przyrodniczo, w tym użytkowane rolniczo.

Ponadto, zgodnie z zarządzeniem Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 12 stycznia 2023 r. zmieniającym zarządzenie w sprawie harmonogramu sporządzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dla miasta Łodzi na lata 2019-2024+, uchwalenie planu dla w/w terenu planowane jest na rok 2024.

Wobec powyższego, jak i uwzględniając tę okoliczność, iż planowana przez spółkę inwestycja może być sprzeczna z projektem planu zagospodarowania przestrzennego, wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia 10 maja 2024 r. Prezydent Miasta Łodzi, działając na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p, zawiesił prowadzone w sprawie postępowanie administracyjne, do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lecz na okres nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji, tj. do 18 października 2025 r.

Kwestionując zasadność podjętego rozstrzygnięcia spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła zażalenie, w którym zarzucała naruszenie:

1. - art. 62 ust. 1 u.p.z.p. poprzez podjęcie decyzji o zawieszeniu postępowania w sposób dowolny, bez uzasadnionej przyczyny, z pominięciem okoliczności, iż brak jest realnej możliwości zakończenia prac nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obejmującego teren inwestycji, w maksymalnym 18 miesięcznym terminie zawieszenia;
2. - art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1, art. 62 ust. 1 u.p.z.p. poprzez brak wszechstronnego rozważenia interesu wnioskodawcy i nadanie prymatu interesowi publicznemu, jak również poprzez naruszenie zasady zaufania obywateli do działań władzy publicznej, a nadto poprzez brak wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności pominięcie decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 23 września 2021 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla planowanej do realizacji na przedmiotowej działce ewidencyjnej inwestycji, o bardzo podobnym charakterze;
3. - art. 6, art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. poprzez zignorowanie obowiązujących przepisów dotyczących przesłanek wygaśnięcia istniejącej decyzji o warunkach zabudowy, a nadto naruszenie zasady proporcjonalności i ograniczenie praw wnioskodawcy bez koniecznej potrzeby, polegające na nieprawidłowym zawieszeniu postępowania.

Z uwagi na powyższe strona wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Jednocześnie strona wnosiła o przeprowadzenie dowodu z dokumentów wskazanych w treści zażalenia. W obszernym uzasadnieniu strona przedstawiła argumentację wskazującą, w jej ocenie na zasadność podniesionych zarzutów.

Zaskarżonym niniejszą skargą postanowieniem z dnia 13 czerwca 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium przywołało art. 62 ust. 1 u.p.z.p., stanowiący podstawę prawą podjętego w sprawie rozstrzygnięcia, podkreślając, iż przepis ten uprawnia organ gminy do zawieszenia, na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy, postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, z zastrzeżeniem jego podjęcia w przypadku wystąpienia przesłanek określonych w pkt 1-2 wskazanego przepisu.

Dalej Kolegium wskazało, iż w rozpoznawanej sprawie zawieszenie postępowania w przedmiocie ustalenia nastąpiło w związku z dokonanymi ustaleniami, iż objęta wnioskiem inwestora działka ew. nr [...] położona jest na obszarze, dla którego Rada Miejska w Łodzi w dniu 13 marca 2024 r. podjęła uchwałę nr LXXXVIII/2694/24 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania dla przedmiotowego obszaru planowane jest na rok 2024. Jednocześnie jak wynika z wiążącego organy planistyczne (art. 9 ust. 4 u.p.z.p.), obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Łodzi, przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 28 marca 2018 r., nr LXIX/1753/18, zmienionego uchwałami Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 6 marca 2019 r., nr VI/215/19, z 22 grudnia 2021 r., LII/1605/21 teren planowanej inwestycji zlokalizowany jest na obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem "O" – tereny aktywne przyrodniczo, w tym użytkowane rolniczo.

Ponadto jak wynika z ustaleń dokonanych przez Kolegium na etapie postępowania zażaleniowego dla przedmiotowego obszaru sporządzony został projekt planu miejscowego i aktualnie jest prowadzona procedura uzyskiwania opinii właściwych jednostek, co pozwala na stwierdzenie iż prace nad planem są na zaawansowanym etapie. Jednocześnie istniejąca sprzeczność planowanego przez inwestora przedsięwzięcia z określonym w studium przeznaczeniem terenu inwestycji, uprawniało i czyniło zasadnym zawieszenie przedmiotowego postępowania administracyjnego. Stąd też, w ocenie Kolegium zarzuty i argumentacja zażalenia pozostają bez wpływu na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie.

W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, ponowiła zarzuty i argumentację zażalenia na postanowienie organu I instancji, co do naruszenia: art. 62 ust. 1 u.p.z.p.; art. 7, art. 8§ 1, art. 77 § 1w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1, art. 62 ust. 1 u.p.z.p.; art. 6, art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., polegające odpowiednio na: dowolnym, nieuzasadnionym zawieszeniem postępowania administracyjnego, z pominięciem braku realnej możliwości uchwalenia planu w okresie zawieszenia; nadanie prymatu interesowi publicznemu z pominięciem interesu wnioskodawcy, a także pominięciem pozostającej w obrocie oprawnym decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 23 września 2021 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla planowanej do realizacji na przedmiotowej działce ewidencyjnej inwestycji, o bardzo podobnym charakterze; naruszenie zasady proporcjonalności i ograniczenie praw wnioskodawcy bez koniecznej potrzeby, polegające na nieprawidłowym zawieszeniu postępowania oraz zignorowanie obowiązujących przepisów dotyczących przesłanek wygaśnięcia istniejącej decyzji o warunkach zabudowy.

Dodatkowo strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się organ odwoławczy, w szczególności poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów formułowanych w zażaleniu; art. 12 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 k.p.a. w zw. z art. 62 ust. 1 oraz art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. poprzez naruszenie podstawowych zasad postępowania, to jest zasady szybkości postępowania, zasady prawdy obiektywnej, słusznego interesu stron postępowania oraz zaufania do władzy publicznej. Strona zarzuciła nadto naruszenie art. 20, art. 21, art. 64, art. 31 ust. 3 konstytucji RP w zw. z art. 62 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ich niezastosowanie i niezasadne zawieszenie postępowania.

Pełnomocnik skarżącej wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Strona wnosiła nadto, na podstawie art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a. o przeprowadzenie dowodu z dokumentów, to jest zrzutu ekranu z strony internetowej Urzędu Miasta Łodzi celem wykazania aktualnego etapu prac nad uchwalaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego swym zakresem teren planowanej inwestycji.

W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej podnosił, iż spółka działając w zaufaniu do organów władzy publicznej, nabyła w drodze licytacji komorniczej w dniu 6 października 2023 r. prawo własności działki ew. nr [...] położnej w Ł. przy ul. [...], za cenę 1.680.000 zł. Nabywając przedmiotową nieruchomość spółka kierowała się miedzy innymi tym, że wcześniej dla tej nieruchomości, Prezydent Miasta Łodzi ostateczna decyzją z dnia 23 września 2021 r., ustalił na wniosek poprzedniego inwestora, warunki zabudowy dla inwestycji bardzo podobnej do inwestycji planowanej do realizacji przez skarżącą. Powyższa okoliczność została uwzględniona w sporządzonym na potrzeby wyceny nieruchomości operacie szacunkowym z dnia 18 stycznia 2022 r. W dacie podejmowania w/w decyzji nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie podjęto także uchwały o przystąpieniu do jego sporządzenia. Decyzja o warunkach zabudowy z 2021 podjęta została pomimo wskazanego w zaskarżonym postanowieniu, obowiązującego studium kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Łodzi.

Tym samym nabywając przedmiotową nieruchomość skarżąca pozostawała w przekonaniu, że będzie mogła na tym terenie zrealizować podobną inwestycję, o parametrach określonych we wniosku z dnia 16 kwietnia 2024 r. Dalej pełnomocnik skarżącej spółki odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych wywodził, iż zawieszenie, na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p., postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie jest obligatoryjne, a przy zastosowaniu tej instytucji prawa organy administracji winny kierować się stopniem zaawansowania prac planistycznych, który winny znajdować się na etapie, umożliwiającym ich zakończenie w okresie zawieszenia postępowania.

Tym samym, w ocenie skarżącej samo stwierdzenie braku zgodności planowanej przez wnioskodawcę inwestycji z planowanym przeznaczeniem danego terenu, nie jest wystarczające do zawieszenia postępowania na podstawie w/w przepisu. Zdaniem pełnomocnika skarżącej, uwzględniając poziom zaawansowania prac nad miejscowym planem zagospodarowania obejmującym swoim zakresem działkę ew. nr, [...] przy ul. [...] w Ł., jak i przewidziany prawem tryb postępowania w tym przedmiocie nie gwarantuje zakończenia prac planistycznych w okresie na jaki zawieszono prowadzone na wniosek skarżącej postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Powyższe, w ocenie pełnomocnika potwierdzają ogólnodostępne dane statystyczne GUS, z których wynika, że okres uchwalania prawie 50% sporządzanych w Polsce planów miejscowych przekracza okres 2 lat. Pełnomocnik skarżącej spółki przedstawił nadto obszerną argumentacje, co do zasadności stawianych w skardze zarzutów naruszenia prawa procesowego, nieuzasadnionego przedłożenia interesu społecznego nad indywidualny interes inwestora oraz nadmiernej ingerencji w przysługujące skarżącej, chronione konstytucyjnie, wykonywania szeroko pojętego prawa własności do przedmiotowej nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wnosiło o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Jednocześnie organ wnosił o rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt. 2 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważy, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarga S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., który stanowi, iż sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Przedmiotem skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, uczyniła postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 13 czerwca 2024 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 10 maja 2024 r. o zawieszeniu, wszczętego na wniosek skarżącej spółki, postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 9 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z urządzeniami budowlanymi, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. [...], na działce o nr ew. [...], obręb [...], do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lecz na okres nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji, tj. do 18 października 2025 r.

Podstawę prawną podjęcia kwestionowanego skargą rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 1130) – dalej: u.p.z.p., zgodnie z którym postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany.

Wskazać należy, w ślad za poglądem wyrażanym w orzecznictwie sądów administracyjnych, który to pogląd Sąd rozpoznający niniejszą skargę w pełni podziela i przyjmuje jako własny, iż konstrukcja art. 62 ust. 1 u.p.z.p. daje organowi prowadzącemu postępowanie o ustaleniu warunków zabudowy podstawę prawną do fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań, co do przesłanek zawieszenia, jednocześnie nie zezwalając na podważenie tego uprawnienia organu (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 7 czerwca 2017 r., II SA/Łd 131/17; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Kompetencję tę należy rozpatrywać w połączeniu z wynikającym z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. władztwem planistycznym zastrzeżonym dla organów gminy, realizowanym w drodze uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym rada gminy (miejska) ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 1 u.p.z.p.).

Dopiero w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 2 u.p.z.p.). Powyższe usprawiedliwia zatem stanowisko, co do przyznania prymatu pracom zmierzającym do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, celem kontynuowania i dokończenia prac. Przy czym co istotne zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy w oparciu o przepis art. 62 ust. 1 u.p.z.p. może również nastąpić w sytuacji, gdy nie podjęto jeszcze uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu, a kwestia to pozostaje na etapie rozważań organu. Celem zawartej w powołanym przepisie regulacji jest bowiem ochrona danego obszaru przed zainwestowaniem niezgodnym z zamiarem prawodawcy lokalnego zarówno w trakcie procedowania planu, jak i na etapie poprzedzającym przystąpienie do uchwalania planu (por. wyrok NSA z 8 czerwca 2017 r., II OSK 2685/15; wyrok WSA w Szczecinie z 21 kwietnia 2021 r., II SA/Sz 61/21; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zawieszenie postępowania ma ograniczyć nieracjonalność wydawania decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy przed uzyskaniem na jej podstawie pozwolenia na budowę, decyzja ulegałaby wygaśnięciu w związku z uchwaleniem planu miejscowego, którego ustalenia byłyby odmienne niż w wydanej decyzji (art. 65 § 1 pkt 2 u.p.z.p.). Uzasadnieniem zawieszenia postępowania jest zatem prawdopodobieństwo, że plan miejscowy, o treści sprzecznej z decyzją o warunkach zabudowy, zostanie uchwalony przed upływem ustawowo określonego okresu zawieszenia, liczonego od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy (por. wyrok WSA w Warszawie z 17 lutego 2023 r., VII SA/WA 2189/22; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie bezspornym pozostaje, że w toku procedowania wniosku skarżącej spółki z dnia 18 kwietnia 2024 r. o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, organ lokalizacyjny ustalił, że objęta wnioskiem inwestora działka ew. nr [...] położna jest na obszarze, dla którego Rada Miejska w Łodzi w dniu 13 marca 2024 r. podjęła uchwałę nr LXXXVIII/2694/24 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru Miasta Łodzi obejmującej źródła rzeki [...], położonej w rejonie ulic: [...], [...] i [...].

Ponadto, zgodnie z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Łodzi, przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 28 marca 2018 r., nr LXIX/1753/18, zmienionego uchwałami Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 6 marca 2019 r., nr VI/215/19, z 22 grudnia 2021 r., LII/1605/21 teren planowanej inwestycji zlokalizowany jest na obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem "O" – tereny aktywne przyrodniczo, w tym użytkowane rolniczo. Zgodnie z zarządzeniem Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 12 stycznia 2023 r. zmieniającym zarządzenie w sprawie harmonogramu sporządzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dla miasta Łodzi na lata 2019-2024+, uchwalenie planu dla w/w terenu planowane było na rok 2024. Jednocześnie, jak wynika z ustaleń organu odwoławczego, na dzień podjęcia zaskarżonego postanowienia, dla przedmiotowego obszaru sporządzony został projekt planu miejscowego i prowadzona była procedura uzyskiwania opinii właściwych jednostek, a stan zaawansowania prac planistycznych przekraczał 50%, co potwierdza przedłożony wraz ze skargą, jako dowód w sprawie, załącznik nr 2.

Ponadto Sądowi rozpoznającemu przedmiotową skargę z urzędu wiadomo, że w dniu 4 grudnia 2024 r. Rada Miejska w Łodzi podjęła uchwałę nr XI/288/24 w sprawie chwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. obejmującej źródła rzeki [...], położonej w rejonie ulic: [...], [...] i [...]. Uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego z dnia 10 stycznia 2025 r., pod poz. 248.

Wobec powyższego uznać należy, iż wbrew stanowisku pełnomocnika strony skarżącej procedujące w sprawie organy obu instancji, mając na uwadze stan zaawansowania prac planistycznych, zadanie uznały, iż spełnione zostały określone w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. przesłanki do zawieszenia prowadzonego, na wniosek skarżącej z dnia 18 kwietnia 2024 r., postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Stąd też zarzut skargi, co do naruszenia art. 62 ust. 1 u.p.z.p. uznać należało za chybiony.

W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi w sprawie nie doszło również do naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa procesowego. Prowadząc postępowanie organy działały na podstawie i w granicach obowiązującego prawa (art. 6 k.p.a.), w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się wyrażonymi w art. 8 k.p.a. zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, wypełniając ciążący na nich obowiązek informowania stron postępowania (art. 9 k.p.a.). Dokonane w sprawie ustalenia faktyczne (art. 7 k.p.a.), jak i przeprowadzoną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego (art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a.) uznać należy za wystarczające do załatwienia sprawy, a uzasadnienie kwestionowanego skargą rozstrzygnięcia odpowiada minum wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Jednocześnie, wbrew stanowisku skarżącej prowadzone przez organy obu instancji postępowanie zadość czyniło zasadom określonym, w art. 11 i art. 12 k.p.a. Strona skarżąca miała nadto zapewniony czynny udział na każdym etapie postępowania administracyjnego (art. 10 § 1k.p.a.).

Odnosząc się natomiast do podnoszonej w skardze argumentacji, co do przesłanek, którymi kierowała się skarżąca nabywając przedmiotową nieruchomość, w tym wydania przez Prezydenta Miasta Łodzi ostatecznej decyzji z dnia 23 września 2021 r. ustalającej dla działki o nr ew. [...] warunki zabudowy dla inwestycji bardzo podobnej do inwestycji planowanej do realizacji przez skarżącą, wskazać należy, że decyzja o warunkach zabudowy stanowi jedynie rodzaj wiążącej informacji o ogólnym możliwym sposobie zagospodarowania konkretnej nieruchomości, nie przesądzając zarazem, czy taka inwestycja w ogóle powstanie, ani jaki będzie jej ostateczny, precyzyjnie określony kształt. Zgodnie bowiem z art. 63 ust. 1 i 3 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu, nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Decyzja ta nie stanowi także podstawy prawnej do rozpoczęcia jakichkolwiek robót budowlanych, które to kwestie uregulowane zostały w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 725).

Tym samym nabywając przedmiotowy teren pod planowaną inwestycję, z pominięciem jego przeznaczenia wskazanego w postanowieniach aktualnego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Łodzi, skarżąca działała na własne ryzyko. Niejako na marginesie wskazać należy, iż skarżąca miała możliwość skorzystania z instytucji przeniesienia w/w decyzji, w trybie art. 63 ust. 5 u.p.z.p.

Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje również powoływany przez skarżącą przepis art. 65 ust. 1 u.p.z.p. regulujące ustawowe przesłanki wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Sądu prezentowany przez pełnomocnika pogląd, jakoby wydanie, zgodnie z wnioskiem spółki z dnia 18 kwietnia 2024 r., decyzji o warunkach zabudowy, a następnie jej wygaszenie z mocy prawa, wskutek podjęcia uchwały o miejscowym planie zagospodarowania terenu, stanowiłoby osiągnięcie celu organu bez potrzeby ograniczania prawa skarżącej do prowadzenia postępowania w sprawie warunków zabudowy, w okolicznościach niniejszej sprawy uznać należy za chybiony i pozostający w sprzeczności z ekonomiką procesową. Jak już bowiem wyżej wskazano zarówno etap prac planistycznych, jak i przeznaczenie przedmiotowego terenu, sprzeczne z zamiarem inwestycyjnym skarżącej upoważniał, a wręcz obligował organy do zastosowania art. 62 ust. 1 u.p.z.p.

Powyższe czyni również niezasadnymi zarzuty skargi, co do naruszenia wskazanych w niej przepisów art. 20, art. 21, art.64 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 62 ust. 1 u.p.z.p., którego to naruszenia strona upatruje w nadmiernej ingerencji w przysługujące skarżącej, chronione konstytucyjnie, wykonywanie szeroko pojętego prawa własności do przedmiotowej nieruchomości, wobec stanu zaawansowania prac planistycznych istniejącego w dacie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy, który to stan w ocenie skarżącej nie gwarantował ich zakończenia w okresie zawieszenia.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

P.K.