Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...], Nr [...] po rozpatrzeniu odwołania M. M., utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] roku, Nr [...]
Z dokumentów załączonych do akt administracyjnych wynika, że Starosta [...] decyzją z dnia[...], Nr [...] skierował M. M. do Domu Pomocy Społecznej w C., gm. W. Rozstrzygnięcie to w zakresie miejsca pobytu M. M. zostało zmienione w taki sposób, że przebywał on w Domu Pomocy Społecznej w O. (decyzja Starosty [...] z dnia [...], Nr[...].
Decyzją z dnia [...] Starosta [...] zmienił własną decyzję z dnia [...] w części dotyczącej miejsca skierowania, skierował M. M. do Domu Pomocy Społecznej w R. Nr [...] przeznaczonego dla osób psychicznie chorych w powiecie [...] (rekwalifikacja) i stwierdził, że odpłatność za pobyt w placówce zostanie ustalona przez organ właściwy ze względu na miejsce placówki. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ powołał treść przepisu art. 106 ust. 5 w zw. z art. 155 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.). W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że M. M. przebywa w Domu Pomocy Społecznej w O., który jest przeznaczony dla osób przewlekle somatycznie chorych, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na to, że M. M. jest przewlekle psychicznie chory. Z uwagi na pogarszający się stan zdrowia organ ocenił, że przeniesienie M. M. nastąpi z korzyścią dla niego, gdyż Dom Pomocy Społecznej w R. zapewni mu specjalistyczną opiekę uwzględniającą jego indywidualne potrzeby i możliwości psychofizyczne.
Zgodnie bowiem z regulacją art. 68 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, sposób świadczenia usług powinien uwzględniać stan zdrowia, sprawność fizyczną i intelektualną oraz indywidualne potrzeby i możliwości osoby przebywającej w placówce, a także prawa człowieka, w tym w szczególności prawo do godności, wolności i poczucia bezpieczeństwa. W konkluzji organ wyjaśnił, że zmiana decyzji na korzyść strony, na podstawie art. 106 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej, nie wymaga jej zgody.
W odwołaniu od powyższej decyzji M. M. podał, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem, w związku z czym wnosi o powołanie biegłego lekarza psychiatry w celu przebadania go pod kątem oceny czy potrafi przebywać w środowisku, w którym znajduje się obecnie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W motywach organ wyjaśnił, że zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy potwierdza okoliczność, że odwołujący się nie może przebywać w miejscu, w którym znajdował się dotychczas, gdyż jego zachowanie stanowi zagrożenie dla pozostałych mieszkańców i pracowników. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, iż nie ma uprawnień do powołania biegłego sądowego lekarza w zakresie psychiatrii w celu dokonania oceny stanu zdrowia odwołującego się.
W skardze na powyższe rozstrzygnięcie M. M. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdzając, że nie zgadza się z treścią decyzji.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie podać należy, że zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, że Sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu Postępowania Administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W przedmiotowej sprawie, Sąd dopatrzył się rażącego naruszenia przepisów postępowania (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa), zatem jednocześnie ocenił, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 Kpa). Poskutkowało to stwierdzeniem nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł z dnia[...], jak i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia[...].
W treści postanowienia z dnia 10 sierpnia 2005 roku (I OW 103/05, Lex Nr 191803) Naczelny Sąd Administracyjny ocenił, że sprawa dotycząca przeniesienia do innego domu pomocy społecznej jest sprawą o umieszczenie w domu pomocy społecznej w innej miejscowości. W przedmiotowej sprawie Sąd oceniał, czy wniosek osoby zamieszkałej w domu pomocy społecznej na podstawie skierowania wydanego przed dniem 1 stycznia 2004 roku, o przeniesienie do domu pomocy społecznej w innej miejscowości powinien spowodować zmianę decyzji o skierowaniu i odpłatności, czy też wydanie decyzji o umieszczeniu w innym domu pomocy społecznej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego sprawa dotycząca przeniesienia do innego domu pomocy społecznej jest sprawą o umieszczenie w domu pomocy społecznej w innej miejscowości.
W świetle art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej, właściwym do wydania decyzji w tej sprawie jest zatem organ gminy prowadzącej dom pomocy społecznej lub starosta powiatu prowadzącego dom pomocy społecznej. Skład orzekający w przedmiotowej sprawie w pełni podziela pogląd zaprezentowany w cytowanym orzeczeniu.
W stanie faktycznym sprawy, organy orzekające dla dokonania rekwalifikacji M. M. do innego Domu Pomocy Społecznej, podjęły działania w celu zmiany wcześniejszej decyzji o umieszczeniu w Domu Pomocy Społecznej. Oznacza to, że tryb przyjęty przez organy w przedmiotowej sprawie był błędny. Nadto, decyzja I instancji została zatem wydana przez niewłaściwy organ. Owszem w chwili obecnej skarżący znajduje się w Domu Pomocy Społecznej w O., ale miał być przeniesiony do Domu Pomocy Społecznej w R. w powiecie radomszczańskim. Wynika z tego, że organem właściwym do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie, w zależności od tego kto prowadzi dom pomocy społecznej, był organ gminy lub starosta powiatu prowadzącego dom pomocy społecznej (art. 59 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej).
W tej sytuacji, Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., jak i poprzedzającej go decyzji Starosty[...]. Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku na podstawie art. 132 i 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nadto sąd stwierdził, na podstawie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. Sąd orzekł jak w punkcie trzecim wyroku w oparciu o przepis § 18 ust. 1 pkt 3 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).