Uzasadnienie
IISA/Łd 623/04
Decyzją z dnia [...] Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie, działając z upoważnienia Starosty Z., zmienił swoją decyzję z dnia [...] w części dotyczącej odpłatności za pobyt w Domu Pomocy Społecznej w G. i ustalił od l marca 2004 r. opłatę dla Z. S. w wysokości 200% kwoty określonej w art. 4 ust. 1 pkt l ustawy o pomocy społecznej, nie więcej niż 70 % dochodu strony wynoszącego 823,88 zł, tj. 576,02 zł.
Decyzja została podjęta na podstawie art. 163 kpa, art. 2a ust. 1 pkt 2, art. 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 35a, art. 43 ust. 1 i 2a, art. 45, art. 47a ust. 5 ustawy z dnia 29 listopada 1990r. o pomocy społecznej (Dz.U. nr 64 z 1998r. poz. 414 ze zm.) oraz art. 87 ust. 8 ustawy z dnia 13 listopada 2003r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz.U. nr 203, poz. 1966).
Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. złożył Z. S., w którym wnosi o skorygowanie decyzji i częściowe przywrócenie dodatku opiekuńczego pielęgnacyjnego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] podjętą na podstawie art. 138 § l pkt 3 w związku z art. 105 § l Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 149 ustawy z dnia 12 marca 2004ro pomocy społecznej (Dz.U. nr 64, poz. 593 ze zm.) orzekło o umorzeniu postępowania odwoławczego.
W uzasadnieniu Kolegium podniosło, iż z dniem 1 maja 2004r. weszła w życie wskazana wyżej ustawa z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej.
Zgodnie z art. 149 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy z dniem wejścia w życie ustawy wygasają decyzje wydane na podstawie ustawy z dnia 29 listopada 1990r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 1998r. nr 64, poz. 414 ze zm.), z wyjątkiem decyzji określonych w ust. 2 i 3 oraz art. 152 ust. 3 i art. 154 ust. 8 niniejszej ustawy.
Ponadto przepisem art. 138 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 99, poz. 1001) wprowadzono zmiany do ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej i dotychczasowy art. 149 ust. 2 o pomocy społecznej otrzymał nowe brzmienie, stanowiąc, iż decyzje przyznające świadczenia na podstawie art. 16, 17, 18, 21 oraz 31 ust. 6-10 ustawy z dnia 29 listopada 1990r. o pomocy społecznej realizuje się według przepisów dotychczasowych przez czas, na jaki te decyzje zostały wydane, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2004r.
W związku z powyższym wszystkie decyzje wydane przez organ I instancjia dotyczące świadczeń, które nie są wymienione w powołanych powyżej przepisach wygasają z mocy prawa.
W związku z powyższym Kolegium stwierdziło, że decyzja organu I instancji z dnia [...] w sprawie ustalenia odpłatności za pobyt Z. S. w Domu Pomocy Społecznej w G., jako nie uwzględniona w katalogu decyzji pozostających w obrocie prawnym, wygasła z mocy prawa.
Z uwagi na to, iż organ odwoławczy obowiązany jest orzekać według stanu prawnego obowiązującego w dacie orzekania, to w tej sytuacji postępowanie odwoławcze, w ocenie Kolegium, stało się bezprzedmiotowe z uwagi na brak przedmiotu sporu.
W świetle powyższego uzasadnione jest umorzenie postępowania odwoławczego, dlatego orzeczono, jak w sentencji.
Z. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na wskazaną wyżej decyzję, uznając, iż jest ona dla niego krzywdząca, gdyż w jego ocenie, przez szereg miesięcy zawyżano mu opłatę za pobyt w DPS.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Ł. wnioskowało o jej oddalenie, odwołując się do uzasadnienia zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Analogiczne unormowanie zawarte zostało w przepisie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270).
Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), zwanej dalej w skrócie p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Rozpatrując przedmiotową skargę Sąd doszedł do przekonania, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze dopuściło się naruszenia przepisów prawa, w sposób mający wpływ na wynik sprawy, dlatego też zaskarżona decyzja podlega uchyleniu.
Stosownie do treści art. 161 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. nr 64, poz. 593) weszła ona w życie – z wyjątkiem przepisów wskazanych w punktach 1-3 – z dniem 1 maja 2004r., a ustawa z dnia 29 listopada 1990r. o pomocy społecznej (Dz. U. nr 64 z 1998r., poz. 414 ze zm.) utraciła swą moc (art. 160).
Faktem jest również, iż zgodnie z art. 149 ust. 1 wskazanej ustawy z dnia 12 marca 2004 r. z dniem jej wejścia w życie wygasły decyzje wydane na podstawie ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej a więc i decyzja wydana w przedmiotowej sprawie przez organ I instancji, gdyż nie mieści się ona w katalogu spraw wymienionych w tymże przepisie.
Mimo to jednak, w ocenie Sądu, brak było podstaw do przyjęcia, iż postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe, a zatem, że zachodziła podstawa do wydania zaskarżonej decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego.
Jak bowiem wynika z treści art. 150 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej – do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy niniejszej ustawy.
W dacie podejmowania decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze ([...]) obowiązywała już ustawa z dnia 12 marca 2004r., jednakże sprawa była wszczęta i niezakończona, gdyż organ II instancji rozpatrywał odwołanie od rozstrzygnięcia wydanego przez organ I instancji. Okoliczność ta powodowała, że – w ocenie Sądu – brak było podstaw do uznania, że postępowanie jest bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu.
Z tych względów Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w punkcie 1-szym sentencji wyroku, natomiast rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2-im sentencji wydane zostało na podstawie art. 152 p.s.a.