Uzasadnienie
W dniu 18 maja 2007 roku M.P. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Rady Gminy w L. z dnia [...] nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowaniu przestrzennego.
M.P. przed wniesieniem niniejszej skargi nie wezwał Rady Miejskiej w L. do usunięcia naruszenia prawa lub uprawnienia wynikającego z faktu podjęcia zaskarżonej uchwały.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Przepisy miarodajne do oceny sytuacji prawnej zachodzącej w niniejszej sprawie zawiera ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie p.p.s.a.). Przepisy art. 52 par. 1 i 2 tejże ustawy stanowią, iż skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przez co należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Jeżeli jednak ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 par. 3 i 4 p.p.s.a.).
Mając na uwadze, iż przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest uchwała rady gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to tym samym należy skonstatować, iż mamy do czynienia z zaskarżeniem aktu prawa miejscowego (gminnego) (art. 14 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Przepis art. 101 par. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 roku, Nr 142, poz. 1591 ze zm.), odnosząc się między innymi do takich aktów stanowi, iż każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Tym samym uznając, iż w niniejszej sprawie zaskarżona zastała do sądu uchwała organu gminy, należy dojść do wniosku, iż konieczną przesłanką skuteczności wniesienia takiej skargi jest wcześniejsze wezwanie organu gminy do usunięcia naruszenia prawa. Skoro w niniejszej sprawie skarżący z takim wezwaniem do organu nie wystąpił, to nie dopełnił formalnego warunku umożliwiającego skuteczne wniesienie do sądu skargi.
W takiej sytuacji wniesioną skargę uznać wypada za niedopuszczalną, co prowadzi do jej odrzucenia (art. 58 par. 1 pkt 6 p.p.s.a.).
Z tych wszystkich względów orzeczono jak powyżej.