Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 listopada 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi F.A. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie odmowy przyznania renty strukturalnej.
W dniu 23 grudnia 2008 r. do tut. Sądu wpłynął wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego.
Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz oświadczenia uzupełniającego z dnia 15 stycznia 2009 r. skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Skarżący uzyskuje dochody z gospodarstwa rolnego o powierzchni 9,84 ha w wysokości ok. 1.804 złotych miesięcznie. Posiada dom o powierzchni 125,55 m kw., garaż oraz pomieszczenia gospodarcze (obora, stodoła, garaż). Skarżący podał również, iż matka pobiera emeryturę w wysokości 738,89 złotych, brat uzyskuje rentę w wysokości 888,89 złotych, jednak pozostają oni na własnym utrzymaniu. Strona nie zadeklarowała posiadania żadnego majątku, oszczędności ani papierów wartościowych.
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Prawo pomocy jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony postępowania. Z tego względu przesłanki zastosowania tej instytucji winny być interpretowane w sposób ścisły. Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.
W rozpoznawanej sprawie kwestią wymagającą rozważenia jest prawo skarżącego do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, nie zaś jak to wynika z zakresu żądania - całkowitym. Zgodnie bowiem z art. 239 pkt 1 lit. e) p.p.s.a. nie mają obowiązku uiszczenia kosztów sądowych skarżący działanie lub bezczynność organów w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. W tym zakresie zatem wniosek skarżącego nie podlega uwzględnieniu z uwagi na ustawowe zwolnienie skarżącego od kosztów sądowych.
Natomiast odnośnie do żądania przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, należy stwierdzić, iż podlega on uwzględnieniu.
Analiza przedstawionego przez skarżącego stanu rodzinnego i majątkowego daje podstawy do twierdzenia, iż strona w sposób dostateczny wykazała, iż zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., o czym świadczy przede wszystkim sytuacja osobista i materialna, którą kształtuje w znacznej mierze wysokość osiąganych dochodów. Z uwagi na fakt, iż skarżący wnosił alternatywnie o ustanowienie adwokata bądź radcy prawnego, Referendarz sądowy uznał za stosowne przyznać prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego.
Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.
AG