Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Kierownik Urzędu Kombatantów i Osób Represjonowanych zawiesił postępowanie w sprawie z wniosku T. M. W jego uzasadnieniu podał, że decyzją z dnia [...] Nr [...] umorzył postępowanie w sprawie przyznania stronie uprawnień kombatanckich ze względu na złożenie przez nią wniosku z uchybieniem terminowi wskazanemu w art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 24 stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002r., Nr 42, poz. 371). Od powyższej decyzji T. M. złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. W dniu 5 kwietnia 2002r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z zapytaniem prawnym o zgodność art. 22 ust. 3 powołanej ustawy z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. Rozstrzygnięcie zaś tej kwestii ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia tej sprawy i dlatego należy je uznać za rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, od którego zależy wydanie decyzji.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, T. M. złożył do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc, iż jest ono dla niego krzywdzące, gdyż jest on poważnie chory, a jako dziecko wywiezione wraz z rodzicami do Niemiec przeżył ciężką niewolę. Ponadto podał, iż jego znajomym zostały już przyznane tego typu świadczenia.
Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał w mocy postanowienie własne o zawieszeniu postępowania z dnia [...]
Uzasadniając swoje postanowienie podał, iż rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od dokonania przez Trybunał Konstytucyjny oceny zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 24 stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002r., Nr 42, poz. 371). O ocenę zgodności z Konstytucją wskazanego przepisu zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2002r. wydanym w sprawie sygn. akt V SA 20021/02, a od wydanego przez Trybunał Konstytucyjny rozstrzygnięcia zależy rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.
W dniu 24 kwietnia 2003r. T. M. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi skargę na powyższe postanowienie z dnia [...] domagając się przyznania mu uprawnień kombatanckich z uwagi na ciężkie przeżycia związane z deportacją do pracy przymusowej, w wyniku której jego rodzice zmarli oraz zły stan zdrowia.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o umorzenie postępowania podając, iż wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2003r. (sygn. akt SK 4/02) Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. z art. 2 oraz art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Z tego względu postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych podjął zawieszone postępowanie i pismem z dnia 9 czerwca 2003r. zwrócił się do skarżącego o sprecyzowanie rodzaju represji i uzupełnienie dokumentów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z 2002 roku) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Stosownie do przepisu art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z 2002 roku) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli postępowanie z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 i 2 (skarżący cofa skargę; w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego chyba, że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik postępowania) stało się bezprzedmiotowe.
Przesłankę bezprzedmiotowości rozumieć należy jako brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, uniemożliwiający wydanie rozstrzygnięcia załatwiającego sprawę co do istoty. Nie zawsze zachodzi konieczność oceny przez sąd zgodności z prawem kwestionowanej decyzji lub postanowienia. Przyczyną bezprzedmiotowości takiej oceny może być również zdarzenie prawne następujące w toku postępowania.
Taka też sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Skarżący T. M. wniósł skargę na postanowienie Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego. Bezspornym jest również, iż już po wniesieniu skargi do sądu, organ z urzędu podjął zawieszone postępowanie wobec ustania przyczyny zawieszenia. Konsekwencją tegoż zdarzenia jest bezprzedmiotowość orzekania przez sąd o zasadności skargi, której przedmiotem jest zawieszenie postępowania już po jego podjęciu.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art.161 § 1 pkt 3 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.