Uzasadnienie
Pismem z dnia 12 lipca 2017 roku T. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku nr [...]w przedmiocie uchylenia w części decyzji dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem, urządzeń budowlanych oraz zjazdu, przewidzianej do realizacji w Łodzi przy ul. A 16.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie.
W piśmie z dnia 19 sierpnia 2017 r. (przekazanym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w dniu 30 sierpnia 2017 r.) skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że jej wykonanie może spowodować nieodwracalne skutki w postaci doprowadzenia do wybudowania budynków niezgodnie z przepisami prawa. Jego zdaniem skutkować to będzie zaburzeniem ładu urbanistycznego oraz niekorzystnymi skutkami dla sąsiednich nieruchomości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek jest niezasadny.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5).
W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że wstrzymanie wykonania może dotyczyć tylko takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dowolny lub przymusowy, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Przedmiotem wykonania jest więc każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego realizacji, polegające na działaniu, zaniechaniu, znoszeniu zachowań innych podmiotów, a nawet świadczeniu w rozumieniu prawa cywilnego. Wstrzymanie wykonania aktów na podstawie regulacji art. 61 p.p.s.a. może zatem dotyczyć tylko tych aktów administracyjnych, które kwalifikują się do dobrowolnego lub przymusowego wykonania (por. J. P. Tarno [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wyd. LexisNexis Warszawa 2004, s. 120 – 126; T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, Wyd. LexisNexis Warszawa 2005, s. 293 – 303).
Analizując treść zaskarżonej decyzji, wydanej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji, stwierdzić należy, iż nie ma ona przymiotu wykonalności. Żadna ze stron nie nabyła na jej mocy praw, zatem wstrzymanie jej wykonania byłoby bezprzedmiotowe. W związku z tym jej wykonanie nie może powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia wnioskodawcom znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zauważyć ponadto należy, że zarówno w literaturze przedmiotu, jak i w judykaturze panuje zgodność, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ze względu na jej przedmiot nie podlega wykonaniu. Decyzja ta stwierdza bowiem istnienie pewnego tylko stanu prawnego i faktycznego. Z tego powodu decyzja ta jako zbliżona swym charakterem do zaświadczenia, nie wymaga wykonania. Decyzja o warunkach zabudowy nie upoważnia do rozpoczęcia inwestycji, a sama obawa, że w przyszłości zostaną podjęte akty administracyjne, które doprowadzą do rozpoczęcia inwestycji nie stanowi okoliczności uzasadniającej zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. 4, Warszawa 2010, s. 205; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, LEX 2011, uwaga nr 7 do art. 61 oraz postanowienia NSA: z dnia 27 listopada 2013 roku, II OZ 1074/13; z dnia 26 listopada 2013 roku, II OZ 1081/13; 16 listopada 2011 roku, II OZ 1108/11; 13 października 2011 roku, II OZ 964/11 i inne).
Wobec powyższego podniesione we wniosku argumenty nie mogły zastać uwzględnione.
W tej sytuacji Sąd, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
A. P.