Uzasadnienie
J. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego, zjazdu na działkach nr ewid. 149 i 61 obręb ewidencyjny [...], przy ul. A w S. W treści skargi skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyjaśniając, że brak realizacji wniosku oznaczać będzie realizację inwestycji, pomimo wskazanych w skardze uchybień. Zdaniem J. G. rozpoczęcie budowy spowoduje powstanie znacznej szkody majątkowej, po jego stronie, jak również po stronie inwestora. Poza tym skarżący zaznaczył, że w należącym do niego budynku znajdują się lokale usługowe, które wymagają odpowiedniego nasłonecznienia i aktualnie kilku przedsiębiorców zapowiedziało wypowiedzenie umowy najmu w przypadku realizacji inwestycji na działce sąsiedniej.
W związku z powyższym skarżący podniósł, że może stracić źródło dochodu a nieuwzględnienie wniosku doprowadzi do sytuacji, w której trudno będzie odwrócić skutki pojętych działań, podczas gdy na obecnym etapie zaawansowania robót budowlanych jest to możliwe i nie naraża żadnej ze stron na straty finansowe. Ponadto - w ocenie strony - wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadniony, gdyż w przypadku uwzględnienia skargi inwestor będzie musiał uwzględnić w projekcie budowlanym zmiany wynikające z orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi i przykładowo dokonać rozbiórki wykonanych już prac budowlanych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym znaczną szkodę należy interpretować jako taką szkodę majątkową lub niemajątkową, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił (vide postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 marca 2011r. w sprawie o sygn. akt II GSK 330/11, z dnia 20 stycznia 2012r. w sprawie o sygn. akt II FZ 819/11, z dnia 19 maja 2011r. w sprawie o sygn. akt I OZ 358/11, z dnia 2 grudnia 2014r. w sprawie o sygn. akt II GZ 796/14, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W tym miejscu zaznaczyć trzeba, że niezbędnym warunkiem wydania przez sąd administracyjny postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających ziszczenie się wyżej wymienionych przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek wstrzymania w danej sprawie. Wnioskodawca jest zatem zobligowany do rzeczowego uzasadnienia własnego wniosku przez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej.
Sąd nie jest bowiem zobowiązany do poszukiwania okoliczności przemawiających za uwzględnieniem wniosku. Powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania aktu lub czynności bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, jak i ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez wnioskodawcę bez wskazania konkretnych dowodów na poparcie swego stanowiska nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.
Poddając analizie przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał, iż wykonanie tejże decyzji spowoduje realne niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Wskazać należy, że argumentacja skargi w zakresie podnoszonych uchybień zatwierdzonego projektu budowlanego, na które powołuje się skarżący w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, będzie przedmiotem kontroli Sądu na dalszym etapie postępowania sądowoadministracyjnego w toku rozstrzygania zasadności samej skargi.
Ponadto stwierdzić należy, że wnioskodawca w istocie nie wykazał prawdopodobieństwa powstania znaczniej szkody majątkowej wskutek realizacji inwestycji. Wprawdzie powołał się na możliwość wypowiedzenia umów najmu w należącym do niego budynku znajdującym się na działce sąsiedniej w związku z pogorszeniem warunków nasłonecznienia lokali, jednakże nie przedstawił żadnej dokumentacji uprawdopodobniającej te okoliczności. Niepoparte z kolei żadnym dowodem twierdzenia nie mogą stanowić wystarczającej podstawy do udzielenia ochrony tymczasowej. Poza tym wskazać trzeba, że wpływ budynku na nasłonecznienie nieruchomości sąsiednich stanie się przedmiotem oceny Sądu w ramach kontroli prawidłowości zaskarżonej decyzji i na etapie rozpatrywania wniosku o wstrzymanie przedwczesnym byłoby przesądzanie tej kwestii.
Powołanie się na możliwość uwzględnienia skargi i wynikającą stąd konieczność wprowadzenia zmian w projekcie budowlanym czy dokonania rozbiórki wykonanych prac budowlanych również nie stanowią uzasadnienia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tej kwestii wyjaśnić trzeba, że ewentualna potrzeba dokonania zmian w projekcie budowlanym czy nakaz rozbiórki przedmiotowego obiektu i związane z nim koszty, obciążają inwestora i tym samym nie mogą wywołać niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w odniesieniu do skarżącego.
Podsumowując podkreślić należy, że rozstrzygnięcie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej aktu nie przesądza o zasadności wniesionej skargi, celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest bowiem tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom. W przedmiotowej sprawie należy uznać, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił zaistnienia przesłanek niezbędnych do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego i z tych względów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
A. P.