Uzasadnienie
II SA/Łd 657/10
Wyrokiem z dnia 20 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę M.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie zasiłku celowego. Następnie skarżący zwrócił się do Sądu o ustanowienie mu adwokata.
Jak wynika ze złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, M.B. prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną H.B. i 25-letnią córką R.B. Skarżący otrzymuje emeryturę w wysokości 1169 zł brutto, a H.B. – emeryturę w kwocie 1400 zł brutto. R.B. jest bezrobotna i nie uzyskuje żadnych dochodów. Skarżący, oprócz 36-metrowego mieszkania, nie wykazał żadnego majątku. W uzasadnieniu wniosku podał, że od września jest na wcześniejszej emeryturze, co znacznie poprawiło jego sytuację materialną, jednak wcześniej jego sytuacja była bardzo zła, zmuszony był korzystać z pomocy społecznej, a także zapożyczał się u rodziny i znajomych, które to długi musi obecnie spłacać. Dodał, że jest osobą niepełnosprawną, wymagającą stałego leczenia. Nie stać go w tej sytuacji na wynajęcie adwokata, niezbędnego do złożenia skargi kasacyjnej. Oświadczył również, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem i radcą prawnym.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Problematyka zwolnienia od kosztów sądowych uregulowana jest w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej p.p.s.a. W art. 239 tego aktu określony został krąg podmiotów podlegających zwolnieniu od kosztów sądowych z mocy ustawy. Zgodnie z pkt 1 lit. a) powołanego przepisu, strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu jest zasiłek celowy. Stąd też spełnione zostały warunki przewidziane w art. 239 pkt 1 lit. a) wskazywanej ustawy, a skarżący z mocy ustawy korzysta ze zwolnienia od konieczności poniesienia kosztów sądowych. Z kolei w myśl art. 262 p.p.s.a. przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego za zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Stosownie do przepisów art. 243 § 1 i art. 246 § 1 ww. ustawy osobie fizycznej przyznaje się, na jej wniosek, prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Zgodnie zaś z art. 245 § 3 prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje m.in. tylko ustanowienie adwokata.
Mając na uwadze sytuację rodzinną oraz materialną, przedstawioną przez skarżącego, za uzasadnione należy uznać przyznanie wnioskodawcy prawa pomocy w części poprzez ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata. Strona w sposób dostateczny wykazała, iż zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2, o czym świadczy przede wszystkim sytuacja osobista i materialna, którą kształtuje w znacznej mierze wysokość osiąganych dochodów.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 245 § 3 i art. 262 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.
LF