Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 27 czerwca 2022 r., znak: KO.420.94.2022, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735, dalej jako: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., orzekło o uchyleniu decyzji Wójta Gminy D. z dnia 18 lutego 2022 r. znak [...] odmawiającej ustalenia, z wniosku skarżącej Spółki, lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...], nr [...], wraz z wewnętrzną linią zasilającą, na terenie działki nr ewid. [...] obręb [...] [...] - [...], gm. D. Do wydania powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim (dalej: "Kolegium" bądź "organ II instancji") doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Wnioskiem z dnia 24 czerwca 2021 r., inwestor – [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. wystąpił o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla budowy stacji bazowej telefonii komórkowej [...], nr [...], wraz z wewnętrzną linią zasilającą.
Wójt Gminy D. wydał decyzję odmawiająca ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego [...] z dnia 31 sierpnia 2021 r.
Od powyższej decyzji wniesione zostało odwołanie przez pełnomocnika inwestora Pana K. W. Organ odwoławczy - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim decyzją KO.420.155.2021 z dnia 10.12.2021 r. uchyliło decyzję wójta gminy. Od w/w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Wniesiony został do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi - sprzeciw datowany na 23 grudnia 2021 r. Wyrokiem z dnia 10 marca 2022r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił sprzeciw.
Decyzją z 18 lutego 2022 r. znak [...], Wójt Gminy D. odmówił ponownie ustalenia lokalizacji dla przedmiotowej inwestycji celu publicznego. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że podziela wątpliwości i obawy lokalnej społeczności wyrażone w sprzeciwie z dnia 23 grudnia 2021r., co do możliwości negatywnego oddziaływania inwestycji na zdrowie i środowisko. W ocenie Wójta inwestycja godzi w interes publiczny, rodzi konflikty społeczne, powoduje protesty mieszkańców, wzmaga obawy uczestników postępowania związane z możliwym wpływem promieniowana na zdrowie i życie okolicznych mieszkańców, stanowi zagrożenie dla walorów środowiskowych i krajobrazowych, czy wreszcie godzi w interes prawny okolicznych mieszkańców.
Ponadto powoduje spadek wartości rynkowych cen nieruchomości, czy zacienienia nieruchomości. Organ I instancji zakwestionował charakter planowanej inwestycji jako inwestycji celu publicznego argumentując to tym, że skoro lokalna społeczność sprzeciwia się inwestycji to nie można inwestycji przyznawać znaczenia lokalnego.
Odwołanie od powyższej decyzji, z zachowaniem ustawowego terminu, złożył inwestor - [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W..
Kolegium rozpatrując wniesiony środek zaskarżenia doszło do wniosku, że organ I instancji nie uwzględnił okoliczności podniesionych w ww. decyzji Kolegium z dnia 10 grudnia 2021 r., a wręcz je zignorował.
Organ II instancji podkreślił, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia Wójta Gminy stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1741, dalej jako "u.p.z.p.") oraz inne przepisy szczególne. Kolegium wskazało także, że w toku postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego uległy zmianie przepisy u.p.z.p., stanowiące podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji. Jednakże zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1986), dokonującej tych zmian od dnia 3 stycznia 2022 r., do spraw ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania warunków zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie tej ustawy, stosuje się przepisy u.p.z.p. w brzmieniu dotychczasowym.
Kolegium wskazało, że sprzeciw lokalnych mieszkańców nie może decydować o wydaniu bądź odmowie wydania decyzji lokalizacyjnej. Przepisy u.p.z.p. nie przewidują takiej przesłanki odmowy ustalenia lokalizacji. Dopuszczenie możliwości oparcia przez organ administracji decyzji odmownej na braku aprobaty społecznej dla planowanej inwestycji czyniłoby z decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego orzeczenie o charakterze w istocie zbliżonym do uznaniowego (tak też wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 kwietnia 2016 r., IV SA/Po 952/15, CBOSA). Sprzeciw mieszkańców, że inwestycja godzi w interes publiczny i nie znajduje społecznej akceptacji nie może stanowić samoistnej podstawy do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Zatem należy zgodzić się z inwestorem, iż w sprawie naruszono przepis art. 56 u.p.z.p. Kolegium podniosło, że powołane przez organ I instancji przepisy art. 1 ust. 2 pkt 1 (wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury), 2 (walory architektoniczne i krajobrazowe), 9 (potrzeby interesu publicznego) i ust. 3 (związany z władztwem planistycznym gminy) u.p.z.p. nie wypełniają przesłanki z art. 56 u.p.z.p. dotyczącej sprzeczności z przepisami odrębnymi. Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego musi opierać się na wyraźnej sprzeczności zamierzenia z przepisem nakładającym konkretne ograniczenia i niedopuszczalne jest wydanie decyzji odmownej wyłącznie na podstawie oceny projektowanej inwestycji z normami ogólnymi. Podstawą wydania decyzji odmownej może być tylko i wyłącznie projektowanie inwestycji niezgodnej z przepisami ustawy lub przepisami odrębnymi, co organ musi wyraźnie wykazać uzasadniając swoje rozstrzygnięcie.
W przypadku stwierdzenia przez organ administracji publicznej, iż dana inwestycja spełnia łącznie wszystkie przesłanki wymienione w wyżej wskazanych przepisach jest on zobligowany do wydania decyzji pozytywnej w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Kolegium wskazało, że przez definicję inwestycji celu publicznego, zawartą w art. 2 pkt 5 u.p.z.p., należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Stosownie zaś do art. 6 pkt 1 u.g.n., celem publicznym jest m.in. wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Spełnienie tych dwóch wyżej wskazanych warunków w zakresie charakteru planowanych działań oraz ich wymienienia w katalogu z art. 6 u.g.n. przesądza, że mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego.
Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej ma na celu zapewnienie nieokreślonej liczbie użytkowników dostępu do usług ruchomej publicznej sieci telefonicznej - służy zaspokojeniu potrzeby powszechnej - łączności publicznej wymienionej w art. 6 pkt 1 u.g.n. U.p.z.p. Stanowi więc inwestycję celu publicznego, o której mowa w art. 2 pkt 5 u.p.z.p.
Kolegium w treści decyzji zwróciło uwagę, że analiza, o której mowa w art. 53 ust. 3 u.p.z.p., powinna być sporządzona przed sporządzeniem projektu decyzji, ponieważ jej wnioski powinny być zawarte w uzasadnieniu przyszłego rozstrzygnięcia. Bez tych ustaleń prawidłowa ocena, czy planowana inwestycja może być zrealizowana, jest niemożliwa (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 lipca 2013 r., II SA/Łd 1118/12, CBOSA). W aktach sprawy, w stanie w jakim je przekazano Kolegium, brak jest analizy, o której mowa w art. 53 ust. 3 u.p.z.p. Nie można przy tym zgodzić się z organem I instancji, że analiza została przeprowadzona przez organ i spełnia wymogi z art. 53 ust. 3 u.p.z.p., gdyż "Stanowi ona przecież zasadniczą część uzasadnienia decyzji".
Po zapoznaniu się z treścią wniosku inwestora Kolegium zwróciło uwagę, że nie wskazał on w jaki sposób nastąpi połączenie planowanej wieży z siecią elektroenergetyczną. Wniosek określa jedynie zapotrzebowanie na energię elektryczną "z sieci miejskiej 20 kW", nie wskazuje natomiast czy inwestycja będzie podłączona z istniejącego czy planowanego przyłącza, jego lokalizacji oraz czy będzie to linia napowietrzna czy kablowa oraz o jakiej długości. W ocenie Kolegium wniosek powinien określać także te elementy.
Kolegium analizując przekazany materiał dowodowy stwierdziło, że nie jest w stanie ustalić, w jaki sposób organ I instancji ustalił strony postępowania. W sprawie, której przedmiotem jest ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego przymiot strony przysługuje osobom uprawnionym w stosunku do nieruchomości, na której ma być ona lokalizowana oraz na które będzie oddziaływać.
W przedmiotowej sprawę organ I instancji decyzję na piśmie doręczył inwestorowi, A. S. oraz G. M. Jednakże z akt sprawy nie wynika według jakich kryteriów organ I instancji ustalił krąg stron postępowania.
Analiza zgromadzonego materiału dowodowego doprowadziła Kolegium do wniosku, że przesłanki na których Wójt Gminy oparł swoje rozstrzygnięcie nie znajdują pokrycia w stanie faktycznym i prawnym sprawy. Uchylając zatem decyzję Wójta, Kolegium wskazało, że ponownie orzekając w sprawie organ I instancji powinien rozpatrzyć cały zebrany w postępowaniu materiał dowodowy i dokonać jego wyczerpującej oceny, zgodnie z powołanymi przepisami procedury administracyjnej oraz przepisami prawa materialnego. W przypadku wydania przez organ decyzji negatywnej może ona być oparta i uzasadniona jedynie przesłankami przewidzianymi przez przepisy prawa, co winno w sposób nie budzący wątpliwości zostać udokumentowane w zgromadzonym materiale dowodowym.
Natomiast w przypadku ustalenia, że nie zachodzą żadne przesłanki do wydania decyzji odmownej, organ I instancji będzie zobligowany wydać decyzję pozytywną, co wiązać się będzie z obowiązkiem sporządzenia nowego projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego zgodnie z wymogami art. 50 ust. 4 u.p.z.p., jak również organ będzie zobligowany dokonać stosownych uzgodnień, o których mowa art. 53 ust. 4 tej ustawy. Przeprowadzenie tych czynności przekraczało uprawnienia organu odwoławczego wynikające z art. 136 k.p.a.
Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się G.M., który wniósł sprzeciw do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie.
Zdaniem skarżącego, organ drugiej instancji wadliwie wydał decyzję kasatoryjną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., bowiem podnoszone przez siebie wątpliwości mógł wyeliminować, przeprowadzając uzupełniające postępowanie dowodowe w trybie art. 136 k.p.a.
W szczególności nieprawidłowy jest pogląd organu drugiej instancji, że organ nie zastosował się do wskazań Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Wójt Gminy D., w swojej decyzji wskazał, także inne przepisy i podstawę prawną, niż tylko sam fakt, że decyzja odmowna organu podyktowana jest tylko i wyłącznie sprzeciwem mieszkańców.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na sprzeciw Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim wniosło o jego oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje
Sprzeciw podlegał oddaleniu.
Przystępując do rozpoznania sprawy, Sąd miał na względzie, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137 z zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi, przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy.
W świetle art. 3 § 2a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Stosownie bowiem do art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw.
Ten ostatni przepis stanowi, że: "Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy."
Organ odwoławczy może zatem wydać decyzję kasacyjną jedynie w sytuacji gdy organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Natomiast w sytuacji, gdy organ odwoławczy ma możliwość skorzystania z art. 136 § 1 k.p.a., to braki dowodowe nie mogą stanowić podstawy do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Przy czym co prawda zwrot "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy" będący podstawą zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. jest zwrotem ocennym, to przyjąć należy, iż jest on równoznaczny z brakiem przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwiać ma rozstrzygnięcie sprawy przez organ II instancji zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.
Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela stanowisko wyrażone w judykaturze Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. m.in. wyroki: z 13 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 132/19; z 26 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3311/19; z 19 lutego 2021 r., sygn. akt II OSK 286/21, dostępne na: https://orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym, w świetle art. 138 § 2 k.p.a. konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, należy oceniać przez pryzmat przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie. Jeśli zakres postępowania wyjaśniającego determinują przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie, kwestie materialnoprawne nie mogą być przez sąd administracyjny w ogóle zignorowane. W przeciwnym bowiem wypadku instytucja sprzeciwu, która ma na celu przyspieszenie całego postępowania, traci swoje znaczenie.
Oznacza to, że art. 64e p.p.s.a. należy rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od decyzji ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., ale czyni to w świetle przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie.
W przypadku uznania, że uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia nie wynikało z przyczyn wymienionych w art. 138 § 2 k.p.a., Sąd jest władny uwzględnić sprzeciw, na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a.
Stosownie zaś do art. 151a § 2 p.p.s.a., w przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw.
Przedmiotem kontroli Sądu, według opisanych powyżej kryteriów, na skutek sprzeciwu G. M. stała się decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 27 czerwca 2022 r., nr. KO.420.94.2022, uchylająca decyzję Organu I instancji w całości i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia temu Organowi. Decyzja ta zapadła po rozpatrzeniu odwołania spółki [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. od decyzji Wójta Gminy D. z dnia 18 lutego 2022 r. znak [...] odmawiającej ustalenia, z wniosku skarżącej Spółki, lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...], nr [...], wraz z wewnętrzną linią zasilającą, na terenie działki nr ewid. [...] obręb [...] [...] - [...], gm. D..
Jak już wskazano powyżej, w rozpoznawanej sprawie konieczne było odniesienie się do kwestii materialnych, bowiem regulacje ustawy z o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym mają wpływ na ocenę decyzji objętej sprzeciwem, nakreślając też ramy prawne tego postępowania w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jakim bez wątpienia jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej.
Zgodnie z art. 52 ust. 1 ustawy, postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego wszczyna się na wniosek inwestora, którego niezbędne elementy określa ust. 2 przywołanego przepisu.
W art. 52 ust. 2 pkt 1 lit. a i b ustawy uregulowano, że wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać: mapę zasadniczą lub, w przypadku jej braku, mapę ewidencyjną, pochodzące z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujące teren, którego wniosek dotyczy, wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000, w postaci: elektronicznej - w obowiązującym państwowym systemie odniesień przestrzennych albo papierowej. Ponadto wniosek powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem oraz charakterystykę inwestycji obejmującą (między innymi) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko (vide: art. 52 ust. 2 pkt 1a i pkt 2 lit.c).
W myśl art. 53 ust. 1 ustawy, o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie.
Zgodnie z art. 53 ust. 3 ustawy, właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy:
- 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych;
- 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.
Stosownie do art. 54 ust. 3 ustawy decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.
Ponadto, w tej sprawie, Sąd uwzględnił poprzednio wydaną w sprawie decyzję kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 10 grudnia 2021 r. znak KO.420.155.2021, na którą powołało się Kolegium w zaskarżonej decyzji, wskazując na zakres stwierdzonych i nieusuniętych dotąd braków postępowania przez Organ I instancji, istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku o ustalenie lokalizacji celu publicznego.
Według Organu odwoławczego, z punktu widzenia przepisów prawa materialnego i procesowego, wymagały właściwej analizy, uzupełnienia, czy też wyjaśnienia przez Organ I instancji następujące kwestie:
- 1. odmowa inwestycji charakteru celu publicznego;
- 2. braki we wniosku dotyczace charakterystyki towarzyszącej infrastruktury technicznej w zakresie przyłączenia stacji bazowej telefonii komórkowej do sieci elektroenergetycznej, co uniemożliwiało rozpatrzenie sprawy;
- 3. brak określenia we wniosku konkretnych współrzędnych geograficznych planowanej inwestycji;
- 4. brak dokonania przez organ I instancji analizy w zakresie zgodności inwestycji z przepisami szczególnymi, zwłaszcza w zakresie rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych;
- 5. brak ustalenia kręgu stron postępowania.
Zdaniem Sądu, Organ II instancji wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył w żadnym zakresie regulacji zawartej w art. 138 § 2 k.p.a. i trafnie uznał wadliwość postępowania przed Organem I instancji, w zakresie jak wskazano powyżej, jako istotną. Zgodzić należy się z oceną Kolegium, że Organ I instancji nie poczynił właściwych ustaleń w sprawie, jak też nadal nie dokonał samodzielnej analizy oraz kwalifikacji przedsięwzięcia z punktu widzenia przepisów odrębnych.
Odnosząc się do powyższych braków decyzji organu I instancji wskazać należy, że z treści art. 53 ust. 1 ustawy wynika wprost, że o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie organ zawiadamia na piśmie wyłącznie inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego. Natomiast pozostałe strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości.
Powołany przepis reguluje dwie kwestie. Po pierwsze, rozstrzyga o zakresie przedmiotowym zawiadomień - nakłada na organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego obowiązek zawiadamiania o wszczęciu postępowania, o wydanych postanowieniach oraz o decyzji kończącej postępowanie. Po drugie, formułuje warunki prawidłowości zawiadomień - obliguje do zawiadamiania poprzez obwieszczenie i jednocześnie w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Odmiennie zatem od reguły wynikającej z treści art. 49 k.p.a., organ nie ma możliwości wyboru sposobu zawiadomienia, lecz powinien dokonać go w obu trybach, wskazanych treścią art. 53 ust. 1 ustawy (por. wyrok NSA z 28.11.2019 r. II OSK 2873/18).
Wskazane uregulowanie oznacza, zdaniem Sądu, brak konieczności ustalania w sprawie imiennie określonego kręgu stron postępowania, tym bardziej, że instytucja zawiadomienia w drodze ogłoszenia publicznego ma w swej istocie na celu umożliwienie każdemu potencjalnemu zainteresowanemu, który powołuje się (może powołać się) na posiadanie interesu prawnego w sprawie, możliwości wzięcia udziału w danym postępowaniu administracyjnym. Przy czym weryfikacja interesu prawnego zgłaszającego się, konkretnego podmiotu powinna odbywać się w oparciu o jasno i czytelnie oznaczony i opisany graficznie obszar oddziaływania przedmiotowego urządzenia telefonii komórkowej, z którego klarownie będzie wynikać, które nieruchomości położone w sąsiedztwie inwestycji znajdują się w zasięgu jej odziaływania.
Należy też podkreślić, że zaprezentowane wyżej stanowisko nie pozostaje w sprzeczności ze spotykanym niekiedy w orzecznictwie poglądem, zgodnie z którym fakt, że część zawiadomień w toku postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter obwieszczeń, nie zwalnia organów od poczynienia ustaleń co do stron, gdyż ustalenie ich rzeczywistego kręgu będzie miało niewątpliwy wpływ na wybór miejsca i sposobu obwieszczenia, które winno zapewnić realną możliwość zapoznania się z działaniami organów administracji. Należy bowiem zauważyć, że dla tych potrzeb (właściwego określenia miejsca i sposobu obwieszczenia) niezbędne jest jedynie wyznaczenie obszaru objętego zakresem oddziaływania planowanej inwestycji, natomiast me ma już potrzeby precyzyjnego, imiennego ustalania podmiotów dysponujących prawami do poszczególnych nieruchomości położonych na tym obszarze (patrz: wyrok WSA w Poznaniu z 25.02.2022, IV SA/Po 1041/21).
Jak trafnie dostrzegł Organ odwoławczy, Organ I instancji nieprecyzyjnie określił wykaz podmiotów, które uznał za stronę tego postępowania, bez wykazania podstaw ustalenia kręgu stron ze względu na obszar oddziaływania inwestycji i bez odniesienia się do czytelnego graficznie obszaru oddziaływania stacji, z podaniem numerów działek ewidencyjnych.
Słusznie stwierdziło Kolegium, że wniosek inwestora powinien być uzupełniony niemniej Sąd stoi na stanowisku, że uzupełnienie wniosku o charakterystykę towarzyszącej infrastruktury technicznej w zakresie przyłączenia stacji bazowej telefonii komórkowej do sieci elektroenergetycznej jest za daleko idący wydaję się, że jeżeli z wniosku wynika moc przyłącza to wystarczy promesa potwierdzająca, że istnieje możliwość przyłączenia planowanej inwestycji do istniejącej sieci
Sąd uznał za prawidłowe stanowisko Organu II instancji, iż Organ I instancji nie dokonał prawidłowej, samodzielnej analizy zgodności inwestycji z przepisami szczególnymi, zwłaszcza w zakresie rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych.
Sąd natomiast uważa, że w przedmiotowej sprawie nie ma potrzeby, żeby inwestor wskazywał we wniosku konkretne współrzędne geograficzne inwestycji. W toku postępowania inwestor złożył mapkę, na której zaznaczył jaka jest planowana odległość wieży od granic działki jest to wystarczające do określenia obszaru oddziaływania inwestycji, a tym samym do określenia kręgu stron postępowania.
Sąd podziela także pogląd Organu II instancji, że Organ I instancji ponownie nie uzasadnił, że wnioskowana inwestycja nie jest inwestycją celu publicznego. Sąd nie ma najmniej wątpliwości, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest elementem niezbędnym dla funkcjonowania sieci, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych. Jest to zamierzenie inwestycyjne w sieci telekomunikacyjne wykorzystywane do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników. Posiada zatem status urządzenia łączności publicznej w rozumieniu art. 6 pkt 1 u.g.n., którego realizacja stanowi działania o znaczeniu ponadlokalnym. Stanowi więc inwestycję celu publicznego, o której mowa w art. 2 pkt 5 u.p.z.p.
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż Organ odwoławczy nie mógł w trybie art. 136 § 1 k.p.a. konwalidować opisanych uchybień i wad postepowania przed Organem I instancji, albowiem prowadziłoby to do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania, określonej w art. 15 k.p.a. Trafnie orzekło Kolegium, że postępowanie przeprowadzone po raz kolejny przez Organ I instancji narusza reguły procedury administracyjnej z art. 7, art. 10, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.
Wobec tego, że zaskarżona decyzja nie uchybia normie art. 138 § 2 p.p.s.a., na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu sprzeciwu jako bezzasadnego.